Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

ΕΡΕΥΝΑ – ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ [Β΄ ΜΕΡΟΣ (1798)]

…συνέχεια από προηγούμενο άρθρο
Fichier:Francois-Louis-Joseph Watteau 001.jpg
"Η μάχη των πυραμίδων", έργο του Watteau, Francois-Louis-Joseph.

Τ
ο πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να πετύχει ο Ναπολέοντας ήταν και αυτό που ήξερε καλύτερα να κάνει· να νικήσει τις βρετανικές και οθωμανικές δυνάμεις στην περιοχή και να κατακτήσει την Αίγυπτο. Προχώρησε λοιπόν με το στράτευμά του νότια, με κατεύθυνση προς το Κάιρο και, στις 21 Ιουλίου του 1798, συνάντησε τα διπλάσια σε αριθμό στρατεύματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην περιοχή της Γκίζας. Χάριν όμως της τακτικής και της πειθαρχίας του γαλλικού στρατού, αλλά και της στρατηγικής ικανότητας του Ναπολέοντα, οι Τούρκοι κατατροπώθηκαν ενώ την ζωή τους έχασαν μόνο 29 Γάλλοι στρατιώτες. Έτσι, δύο μέρες αργότερα, στις 23 Ιουλίου, ο Ναπολέων μπήκε νικητής στο Κάιρο απ’ όπου πλέον θα συνέχιζε την κατάκτηση της Αιγύπτου.
Λ
ίγες μέρες αργότερα όμως, την 1 Αυγούστου του 1798, ο βρετανικός στόλος, υπό την αρχηγία του Horatio Nelson, επιτέθηκε κατά του γαλλικού στόλου ο οποίος γνώρισε μία ταπεινωτική ήττα καθώς πλεονεκτούσε αριθμητικά. Το μεγαλύτερο μέρος του γαλλικού στόλου καταστράφηκε και έτσι ο στρατός του Ναπολέοντα έχασε την δυνατότητα επιστροφής του στην Γαλλία. Βρισκόταν παγιδευμένος σε μία εχθρική γη, περικυκλωμένος από εχθρούς από θάλασσα και ξηρά και χωρίς να μπορεί να ελπίζει σε γαλλική βοήθεια. Στην Αίγυπτο ωστόσο, η στρατιά του Ναπολέοντα είχε νικήσει τον οθωμανικό στρατό και είχε τον έλεγχο όλης της Αιγύπτου. Ο Ναπολέοντας έπρεπε να βρει ό,τι ήθελε να βρει γρήγορα, πριν οι Τούρκοι προβάλουν να στείλουν στρατό εναντίον του από την Ασία. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να νικήσει τόσο τις τουρκικές δυνάμεις που θα έφταναν, όσο και τον βρετανικό στόλο που έπλεε στην Μεσόγειο.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Γκίζας
όπως παρουσιάζεται στην "Description de l'Egypte".
Α
υτό θα μπορούσε να επιτευχθεί αν κατάφερνε να βρει την αρχαία υπερτεχνολογία την οποία έψαχνε. Χωρίς να χάνει χρόνο λοιπόν, στις 20 Αυγούστου του 1798, ίδρυσε το Institut d' Égypte, μέλη του οποίου ήταν οι 167 επιστήμονες που είχε φέρει μαζί του από την Γαλλία. Τους ανέθεσε τότε και την συγγραφή ενός έργου που θα περιείχε το σύνολο των επιστημονικών γνώσεων που θα αποκόμιζαν κατά την διάρκεια της εκστρατείας στην Αίγυπτο. Παράλληλα ζήτησε σε κάποιους απ’ αυτούς να «διδάξουν» στον αιγυπτιακό λαό τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, σε μία προσπάθειά του να κατευνάσει τις επαναστατικές τάσεις του αιγυπτιακού λαού.
Ο
ι επιστήμονες του Institut d' Égypte, σε συνεργασία με τον Ναπολέοντα, άρχισαν – μεταξύ των άλλων – διάφορες αρχαιολογικές έρευνες σε αιγυπτιακά μνημεία με σκοπό τον εντοπισμό δειγμάτων της ύπαρξης των αρχαίων τεχνολογιών ή και μηχανήματα – ενεργά, ανενεργά ή και σπασμένα – από την πανάρχαια εποχή των υπερτεχνολογιών της αρχαιότητας. Απ’ ότι φαίνεται ο Ναπολέοντας είχε την αίσθηση ότι θα ανακάλυπτε κάτι μεγάλο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει η έκβαση του πολέμου.
Η Μεγάλη Πυραμίδα.

Έ
να από τα πρώτα μέρη που ο Ναπολέοντας και οι επιστήμονές του αποφάσισαν να ψάξουν ήταν το συγκρότημα πυραμίδων της Γκίζας και συγκεκριμένα η Μεγάλη Πυραμίδα, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Η Μεγάλη Πυραμίδα, σύμφωνα με την συμβατική αρχαιολογία, χτίστηκε περί το 2560 προ Χριστού ως τάφος του Φαραώ της Αιγύπτου Χέοπα (βασίλευσε μεταξύ 2589 και 2566 προ Χριστού). Η διαπίστωση αυτή των αιγυπτιολόγων βασίζεται εξ ολοκλήρου στην αναφορά που κάνει στην Μεγάλη Πυραμίδα ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος, ο οποίος πληροφορήθηκε για την ιστορία της Αιγύπτου από τους αιγύπτιους ιερείς που κατείχαν πανάρχαια κείμενα στα οποία οι ακόμα αρχαιότεροι Αιγύπτιοι είχαν καταγράψει τα γεγονότα που είχαν συμβεί στο παρελθόν. Το γεγονός ότι το όνομα «Χέοψ» που αναφέρει ο Ηρόδοτος μοιάζει – κατά τους αιγυπτιολόγους – ηχητικά με το όνομα του Φαραώ «Χουφού» που βασίλεψε μεταξύ του 2589 και του 2566 προ Χριστού, συνδυασμένο με την φράση του Ηροδότου «τ δ πυραμίδι ατ χρόνον γενέσθαι εκοσι τεα ποιευμέν· τς στ πανταχ μέτωπον καστον κτ. πλέθρα ούσης τετραγώνου κα ψος σον, λίθου δ ξεστο τε κα ρμοσμένου τ μάλιστα· οδες τν λίθων τριήκοντα ποδν λάσσων.» (Ιστορίαι, Ευτέρπη, παράγραφος 124) που μας πληροφορεί ότι η κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας διήρκησε είκοσι χρόνια, οδήγησε τους αιγυπτιολόγους να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι, αφού τα ονόματα μοιάζουν και η κατασκευή της πυραμίδας ήταν χρονικά μικρότερη από την βασιλεία του Φαραώ Χουφού, αυτός ήταν ο βασιλιάς «Χέοψ» του Ηροδότου. Η υπόθεση αυτή όμως καταρρίπτεται από τον ίδιο τον αρχαίο ιστορικό που, στο ίδιο βιβλίο και στην ίδια παράγραφο αναφέρει: «τοσι μν δ ποδεδέχθαι κ τν λιθοτομιέων τν ν τ ραβί ρεϊ, κ τουτέων λκειν λίθους μέχρι το Νείλου· διαπεραιωθέντας δ τν ποταμν πλοίοισι τος λίθους τέροισι πέταξε κδέκεσθαι κα πρς τ Λιβυκν καλεύμενον ρος, πρς τοτο λκειν. 3 ργάζοντο δ κατ δέκα μυριάδας νθρώπων αε τν τρίμηνον κάστην. χρόνον δ γγενέσθαι τριβομέν τ λε δέκα τεα μν τς δο κατ ν ελκον τος λίθους, τν δειμαν ργον ἐὸν ο πολλ τε λασσον τς πυραμίδος. ς μο δοκέειν· 4 τς μν γρ μκος εσ πέντε στάδιοι, ερος δ δέκα ργυιαί, ψος δέ, τ ψηλοτάτη στ ατ ωυτς, κτ ργυιαί, λίθου δ ξεστο κα ζων γγεγλυμμένων· ταύτης τε δ τ δέκα τεα γενέσθαι κα τν π το λόφου π ο στσι α πυραμίδες, τν π γν οκημάτων, τς ποιέετο θήκας ωυτ ν νήσ, διώρυχα το Νείλου σαγαγών» (Ιστορίαι, Ευτέρπη, παράγραφος 124), ότι δηλαδή, πριν την κατασκευή της πυραμίδας – και ενώ βασίλευε ο Χέοψ – χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να προετοιμάσουν τα μέσα μεταφοράς των λίθων της πυραμίδας συν άλλα δέκα χρόνια για να μεταφέρουν τους λίθους στην περιοχή της Γκίζας ώστε να ξεκινήσουν οι κατασκευές που, όπως είδαμε, διήρκησαν άλλα είκοσι χρόνια. Ο Χέοψ δηλαδή χρειάστηκε συνολικά σαράντα χρόνια για την κατασκευή της Μεγάλης Πυραμίδας, ενώ ο Φαραώ Χουφού βασίλευσε μόλις για είκοσι τρία χρόνια! Εξ άλλου, ο Ηρόδοτος λέει παρακάτω καθαρά πως: «βασιλεσαι δ τν Χέοπα τοτον Αγύπτιοι λεγον πεντήκοντα τεα», ότι δηλαδή ο βασιλιάς Χέοπας βασίλευσε για πενήντα χρόνια – και δεν επεξηγεί αν βασίλευσε συνολικά πενήντα χρόνια ή πενήντα χρόνια μετά την κατασκευή της Μεγάλης Πυραμίδας. Η Μεγάλη Πυραμίδα λοιπόν δεν μπορεί να είχε χτιστεί από τον Χέοπα και αυτό θα το ήξερε κάθε σοβαρός μελετητής του Ηροδότου, ακόμα και στην εποχή του Ναπολέοντα.
Ε
κτός όμως από το μυστήριο του κατασκευαστή και της ηλικίας της Μεγάλης Πυραμίδας – και όλου του συγκροτήματος πυραμίδων της Γκίζας – και εκτός από το μέγεθος της Μεγάλης Πυραμίδας, το οποίο την ανέδειξε ως ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, υπήρχαν και άλλοι λόγιοι για τους οποίους η εξερεύνηση της από τους επιστήμονες του Ναπολέοντα ήταν πολύ σημαντική. Οι λόγοι αυτοί σχετίζονταν κυρίως με τις αστρονομικές, κατασκευαστικές και μαθηματικές γνώσεις των κατασκευαστών της, με τον σκοπό της κατασκευής της και με τα παράδοξα των μύθων αλλά και της ιστορίας της Μεγάλης Πυραμίδας.
File:Orion Belt.jpg
Η ζώνη του Ωρίωνα, εικόνα tης NASA.

Π
ρώτ’ απ’ όλα, ένας από τους πιθανούς λόγους της έρευνας στην Μεγάλη Πυραμίδα ήταν το γεγονός ότι οι τρεις μεγάλες πυραμίδες του συγκροτήματος σχηματίζουν πάνω στην γη, με ελάχιστη απόκλιση, την ίδια γωνία που σχηματίζουν στον νυχτερινό ουράνιο θόλο τα τρία λαμπρότερα άστρα της καλούμενης «Ζώνης του Ωρίωνα», δηλαδή τα άστρα δ΄ Ωρίωνος, ε΄ Ωρίωνος  και ζ΄ Ωρίωνος. Αυτή η τόσο ακριβής αναπαράσταση των άστρων του ουρανού πάνω στην γη θα μπορούσε να σχετίζεται, αν όχι άμεσα με την ίδια την αρχαία τεχνολογία και με την χρήση της πυραμίδας, με αρκετά προηγμένες αστρονομικές γνώσεις, ακόμα και για την εποχή που οι πυραμίδες αυτές υποτίθεται ότι χτίστηκαν. Αυτός όμως ο συσχετισμός υποδηλώνει ότι η τεχνολογία κατασκευής ή η τεχνολογία χρήσης των Πυραμίδων της Γκίζας σχετιζόταν με κάποιον τρόπο με τον ουράνιο θόλο και με την παρατήρησή του. Ξέροντας ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ένας άλλος πανάρχαιος λαός εξοικειωμένος με την αρχαία υπερτεχνολογία, ο οποίος, όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μου (Μία ασπίδα από πυραμίδες στην Ελλάδα), είχε επίσης κατασκευάσει πυραμίδες, αν συνδέσουμε τα όσα προηγήθηκαν με την αρχαιοελληνική ετυμολογία της λέξεως «πυραμίς», το μυστήριο της χρήσης των αρχαίων πυραμίδων περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. «Πυραμίς», στα αρχαία ελληνικά σημαίνει η «μίς» (αποθήκη) που περιέχει «πρ» (φωτιά ή ενέργεια). Ας μην ξεχνάμε ότι και τα άστρα είναι τεράστιες πύρινες αποθήκες ενέργειας. Δεν μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι, όπως ούτε και οι επιστήμονες του Ναπολέοντα θα μπορούσαν να είναι εκ των προτέρων σίγουροι, αν ο παραλληλισμός των πληροφοριών αυτών ήταν κάτι καθαρά συμβολικό ή κάτι που σχετιζόταν με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν ή με την πηγή από την οποία τροφοδοτούνταν ενεργειακά οι Πυραμίδες της Γκίζα. Το γεγονός τέλος ότι η θεωρία για την ομοιότητα του σχήματος του συγκροτήματος της Γκίζας με τον αστερισμό του Ωρίωνα εμφανίστηκε επίσημα αρκετά αργότερα, δεν αποκλείει οι επιστήμονες του Ναπολέοντα, αλλά και οι Άραβες αστρονόμοι του μεσαίωνα, να είχαν κάνει την ίδια παρατήρηση, χωρίς όμως να την διαδώσουν πάρα πολύ. 
Fichier:Concavité-kheops-photo.jpg
Αεροφωτογραφία των πυραμίδων της Γκίζας.

Έ
να άλλο στοιχείο της Μεγάλης Πυραμίδας που ενδέχεται να έστρεψε τα βλέμματα των Γάλλων αρχαιολόγων προς αυτήν, θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι η πυραμίδα αυτή έχει χτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε αφ ενός αν διαιρέσουμε την πλευρά της προς το μισό μήκος της βάσης της να βρίσκουμε έναν αριθμό πάρα πολύ κοντά στην χρυσή τομή (φ=1,61803) και αφ εταίρου αν διαιρέσουμε την ημιπερίμετρο της βάσης της προς το ύψος της να βρίσκουμε έναν αριθμό πάρα πολύ κοντά στο πι (π=3,14159). Αυτό θα ήταν μία ακόμα παρατήρηση που οι επιστήμονες του Ναπολέοντα θα μπορούσαν να είχαν κάνει ή και να είχαν μάθει από αρχεία παλαιότερων ερευνητών της Μεγάλης Πυραμίδας. Κάτι τέτοιο θα αποδείκνυε, αν μη τι άλλο, το γεγονός ότι η Μεγάλη Πυραμίδα είναι χτισμένη με βάση πολύ προηγμένες μαθηματικές γνώσεις, αλλά και θα έθετε το ερώτημα σε τι χρησίμευαν οι αναλογίες αυτές ως προς την χρήση της πυραμίδας.
Τ
ο επόμενο στοιχείο, το οποίο μάλιστα οι Γάλλοι αρχαιολόγοι σίγουρα θα είχαν προσέξει και που σχετίζεται άμεσα με την χρήση της Μεγάλης Πυραμίδας είναι πως, απλούστατα, στην Πυραμίδα δεν βρέθηκε μούμια, παρά μόνο μία κενή σαρκοφάγος. Αυτό αποδεικνύει ότι η χρήση της πυραμίδας αυτής δεν ήταν να είναι ο τάφος κάποιου ηγέτη, αλλά κάτι άλλο… Η δε πιθανότητα η μούμια να εκλάπη από τυμβωρύχους είναι σχεδόν ανύπαρκτη καθώς, ακόμα κι αν κάποιοι είχαν όντως φτάσει ως εκεί, δεν θα είχαν λόγο ούτε να κλέψουν την μούμια, ούτε και να αφήσουν την σαρκοφάγο της στην Πυραμίδα, καθώς η δεύτερη θα είχε σαφώς μεγαλύτερη αξία από την μούμια και ειδικά σε μία εποχή (πριν το 1798) που η Οθωμανική αυτοκρατορία που επικρατούσε σε όλη την ανατολική Μεσόγειο δεν έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αρχαιολογικά ευρήματα το υλικό κατασκευής των οποίων δεν ήταν πολύτιμο.
Ά
λλη μία διαφορά της Μεγάλης Πυραμίδας με τις μεταγενέστερες πυραμίδες της Αιγύπτου είναι η αρχιτεκτονική της τελειότητα. Πάνω στον άριστο τρόπο με τον οποίο η πυραμίδα αυτή κατασκευάστηκε, στηρίζεται ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια τις αρχαίας Αιγύπτου. Ψάχνοντας στην Αίγυπτο, μπορεί κανείς να βρει εύκολα αρκετές πυραμίδες σύγχρονες και μεταγενέστερες του Φαραώ Χουφού που υποτίθεται πως έκτισε την Μεγάλη Πυραμίδα, οι οποίες έχουν γκρεμιστεί λόγω του ότι οι γωνίες τους δεν είναι κατάλληλες για να στηρίξουν το βάρος τους. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν, με το πέρασμα των αιώνων οι γνώσεις των Αιγυπτίων πάνω στην κατασκευή των πυραμίδων να φθίνουν αντί να αυξάνονται. Γιατί οι πυραμίδες της Γκίζας είναι άριστα κτισμένες ώστε να αντέχουν στο πέρασμα των χιλιετηρίδων, ενώ πολλές από τις πυραμίδες που τις ακολούθησαν γκρεμίστηκαν από λάθη στην κατασκευή των γωνιών τους; Η μόνη λογική εξήγηση φαίνεται πως είναι ότι οι Πυραμίδες της Γκίζας είναι πολύ αρχαιότερες των άλλων και χτίσθηκαν με χρήση γνώσεων που χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, γνώσεων που σχετίζονται άμεσα με την αρχαία υπερτεχνολογία.
Fichier:Jean-Léon Gérôme 003.jpg
Ο Μέγας Ναπολέων μπροστά στην Σφίγγα,
πίνακας του Jean-Léon Gérôme.
Ύ
στερα το γεγονός ότι στο εσωτερικό της Μεγάλης Πυραμίδας που είχε έως τότε ανακαλυφθεί δεν υπάρχουν καθόλου ιερογλυφικά, πρέπει να παραξένευσε τους αρχαιολόγους που ακολούθησαν στην Αίγυπτο τον Ναπολέοντα. Σε αντίθεση με τις περισσότερες πυραμίδες που έχουν βρεθεί, τα εσωτερικά τοιχώματα των οποίων είναι γεμάτα ιερογλυφικά, σε ολόκληρη την Μεγάλη Πυραμίδα δεν υπάρχουν ιερογλυφικά παρά μόνο σε ένα σημείο – άγνωστο την εποχή του Ναπολέοντα – και ακόμα και τα ιερογλυφικά που έχουν βρεθεί και που δηλώνουν ότι η πυραμίδα ανήκει στον Φαραώ Χουφού, είναι αμφιβόλου γνησιότητας, καθώς πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι πολύ πιο σύγχρονα σε σχέση με την Πυραμίδα και άρα δεν γράφτηκαν από τους κατασκευαστές της, ούτε και από τον βασιλιά Χέοπα, ο οποίος, όπως τονίσαμε και παραπάνω, δεν ήταν ο Φαραώ Χουφού. Η έλλειψη λοιπόν ιερογλυφικών στο εσωτερικό της Μεγάλης Πυραμίδας, οδήγησε τους αρχαιολόγους του Ναπολέοντα είτε στο συμπέρασμα ότι ο σκοπός κατασκευής της Πυραμίδας διέφερε από αυτόν για τον οποίον κατασκευάστηκαν οι περισσότερες μεταγενέστερες πυραμίδες στην Αίγυπτο, είτε στο συμπέρασμα ότι, την εποχή που κατασκευάστηκε η Πυραμίδα από τον Χέοπα δεν είχε εφευρεθεί ακόμα το ιερογλυφικό σύστημα γραφής, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε κατά την 4η προ Χριστού χιλιετία, είτε στο συμπέρασμα ότι τα ιερογλυφικά απουσιάζουν και για τους δύο αυτούς λόγους.
Τ
έλος οι αρχαίοι λαοί της Μέσης Ανατολής που γνώρισαν την αρχαία υπερτεχνολογία και κυρίως οι Σουμέριοι και οι Αιγύπτιοι είχαν την παράδοση που ήθελε για κατασκευαστές της Μεγάλης Πυραμίδας τους θεούς και που ανέφερε έναν πόλεμο μεταξύ των θεών, κατά τον οποίο η Μεγάλη Πυραμίδα χρησιμοποιήθηκε ως οχυρό και ήταν απόρθητη. Για την πεποίθηση αυτή των αρχαίων σήμερα πληροφορούμαστε από το αρχαίο σουμεριακό κείμενο «Λουγκάλ-ε». Το κείμενο αυτό μιλά για έναν πόλεμο των θεών κατά τον οποίο η μία παράταξη οχυρώθηκε στον «τρομερό οίκο που ορθώνεται σαν σορός», ο οποίος κατά την μελέτη του Ζεκάρια Σίτσιν, δεν είναι άλλος από την Μεγάλη Πυραμίδα. Παρά το γεγονός ότι ο ερευνητής αυτός θεωρεί ότι οι αρχαίοι θεοί που κλείστηκαν στην Πυραμίδα ήταν εξωγήινοι, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι άνθρωποι που κατείχαν τα απομεινάρια μιας πολύ παλιότερης τεχνολογίας και φάνταζαν θεοί στα μάτια των όσων δεν ήταν μυημένοι στα μυστικά τις αρχαίας τεχνολογίας, ο παραλληλισμός του «τρομερού οίκου που ορθώνεται σαν σορός» του σουμεριακού κειμένου με την Μεγάλη Πυραμίδα θα μπορούσε να είναι πολύ εύστοχος. Σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο, ο «οίκος» αυτός ήταν εφοδιασμένος με περίεργους «λίθους» οι οποίοι  του έδιναν ισχύ [ας θυμηθούμε την ετυμολογία της πυραμίδος] και τον έκαναν κυριολεκτικά απόρθητο από τα θεϊκά όπλα. Αναμφίβολα επρόκειτο για μηχανήματα που λειτουργούσαν με βάση την αρχαία υπερτεχνολογία. Μία δε από αυτές της πέτρες ονομάζεται «κορυφαία πέτρα» διότι βρισκόταν στην κορυφή του «οίκου» και θα μπορούσε να ήταν η χαμένη κορυφή της Μεγάλης Πυραμίδας άλλα και να σχετιζόταν με κάποιον τρόπο με την ενεργειακή τροφοδοσία ολόκληρης της Πυραμίδας. Κατά το κείμενο ο «οίκος», αν και δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις, παρέμεινε απόρθητος, αλλά οι πολιορκημένοι, λόγω της έλλειψης τροφής και νερού, υποχρεώθηκαν να παραδοθούν. Οι νικητές τέλος αχρήστευσαν τον «οίκο» καταστρέφοντας κάποιες από τις «πέτρες» και παίρνοντας μαζί τους κάποιες άλλες. Το κείμενο όμως αυτό, λόγω του ότι μεταφράστηκε απ’ ευθείας από αρχαία σουμεριακά κείμενα, θα ήταν αδύνατον, ακόμα και αν οι επιστήμονες του Ναπολέοντα το είχαν στα χέρια τους, να μεταφραστεί την εποχή εκείνη. Αυτό όμως δεν αποκλείει ο Ναπολέοντας να είχε στην διάθεσή του ένα τμήμα έστω της γνώσης του κειμένου. Δεν είναι απίθανο άλλωστε, το κείμενο αυτό, να είχε με το πέρασμα το χιλιετιών μεταφραστεί στα αιγυπτιακά, έπειτα, κατά την ελληνιστική εποχή, να είχε μεταφραστεί ξανά στα αρχαία ελληνικά και να είχε αρχειοθετηθεί στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και, μετά την καταστροφή της, να μεταφέρθηκε – αμέσως ή μετά από στάσεις σε άλλες μεσαιωνικές πόλεις – στο Βατικανό και εκεί, το 1798, να έπεσε στα χέρια του Ναπολέοντα. Ίσως πάλι το κείμενο, από τις πολλές μεταφράσεις, να αλλοιώθηκε ή να χάθηκαν κάποια κομμάτια του και έτσι οι επιστήμονες του Ναπολέοντα να έψαχναν για εκείνα τα αρχαία μηχανήματα τα οποία, σύμφωνα με το κείμενο, καταστράφηκαν ή μεταφέρθηκαν αλλού.
Α
ν δεχτούμε όμως ότι τα αρχαία μηχανήματα απομακρύνθηκαν από την Μεγάλη Πυραμίδα ήδη από τα πανάρχαια εκείνα χρόνια και αν υποθέσουμε ότι οι επιστήμονες του Ναπολέοντα, ξέροντας ή απλά υποψιασμένοι την ύπαρξη αρχαίων υπερτεχνολογιών στην Μεγάλη Πυραμίδα, αγνοούσαν την μεταφορά αυτή των μηχανημάτων που έψαχναν, τότε μπορούμε να πούμε ότι η όλη έρευνα στην Μεγάλη Πυραμίδα ήταν εν τέλει μάταιη καθώς, αντί για ένα κτίσμα γεμάτο από αρχαία μηχανήματα με δυνατότητες πέρα από κάθε φαντασία, βρήκαν μόνο το κτίσμα, αδειασμένο από τα αρχαία αυτά μηχανήματα.
Μ

Fichier:Vivant Denon.jpg
Πορτρέτο του Dominique Vivant Denon που
ασχολήθηκε με την εξερεύνηση των πυραμίδων,
έργο του Robert Lefèvre.
ετά την εξερεύνηση της Μεγάλης Πυραμίδας, ο Dominique Vivant και κάποιοι άλλοι αρχαιολόγοι του Institut d' Égypte αποφάσισαν να συνεχίσουν το ψάξιμο για τις αρχαίες τεχνολογίες και στις άλλες πυραμίδες και κυρίως σε αυτές στην Κοιλάδα των Βασιλέων, ελπίζοντας προφανώς πως, οι μετέπειτα Φαραώ που έκτισαν τις πυραμίδες της Κοιλάδας των Βασιλέων μετέφεραν τα μηχανήματα της Μεγάλης Πυραμίδας εκεί. Μα σύμφωνα με το σουμεριακό κείμενο το οποίο πιθανότατα οι Γάλλοι δεν είχαν – όχι ολόκληρο τουλάχιστον – αυτοί που πήραν τις  «πέτρες» από τον «οίκο» δεν ήταν βασιλείς, αλλά θεοί, άνθρωποι δηλαδή με γνώσεις πάνω στην αρχαία τεχνολογία, οι οποίοι, όσα μηχανήματα απ’ αυτά δεν κατέστρεψαν, τα μετέφεραν μακριά – ίσως και εκτός Αιγύπτου – και σίγουρα δεν τα μετέφεραν σε πυραμίδες-τάφους όπου θα ήταν άχρηστα. Και αυτή οπότε η έρευνα μάλλον δεν απέδωσε καρπούς κι ο Ναπολέων έπρεπε σιγά-σιγά να εγκαταλείπει την ιδέα ότι θα έβρισκε έτοιμα υπερτεχνολογικά μηχανήματα και υπερόπλα με τα οποία θα συνέτριβε τους Άγγλους, τους Τούρκους και όποιον άλλον του εναντιωνόταν.
Α
ν υπήρχαν απομεινάρια της αρχαίας υπερτεχνολογίας στην Αίγυπτο σε μορφή μηχανημάτων και υπερόπλων, θα χρειαζόταν το Institut d' Égypte να κάνει μακροχρόνιες έρευνες και πολυάριθμες ανασκαφές που θα διαρκούσαν αρκετά χρόνια – ίσως δεκαετίες ολόκληρες – για να τα εντοπίσει και να τα θέσει ξανά σε λειτουργία, θα χρειαζόταν δηλαδή πολύτιμος χρόνος τον οποίο ο Ναπολέων δεν θα μπορούσε να τους παραχωρήσει. Η έρευνα λοιπόν έπρεπε να στραφεί στις γραπτές πηγές της αρχαίας Αιγύπτου.
 … και έπεται συνέχεια στο Γ΄ μέρος του άρθρου.


Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

“Το «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ» εύχεται στους αναγνώστες του Καλό Πάσχα και την Αγάπη να φωτίσει το πνεύμα εκείνων που αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου, ώστε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο  ή ακόμα κι εξωπραγματικό, η ανθρωπότητα να καταφέρει να βιώσει την πρόοδο και την ευημερία για την οποία και δημιουργήθηκε”
 
Α
ν ανοίξουμε τα μάτια μας και κοιτάξουμε γύρω μας με προσοχή, θα δούμε πολλά παράξενα και ανεξήγητα στο απέραντο κόσμο που μας περιβάλει και που είναι διάσπαρτος από θαύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Αν όμως ανοίξουμε τα «μάτια» της ψυχής μας θα δούμε το πιο παράξενο, το πιο ανεξήγητο, το πιο υπέροχο, το πιο μαγευτικό απ’ όλα· την Αγάπη. Κάθε άνθρωπος την έχει μέσα του σε απεριόριστες ποσότητες, είτε την εκφράζει, είτε όχι. Κι όταν συμφιλιωθεί μαζί με το στολίδι αυτό της ανθρώπινης ψυχής, τότε το μοιράζει απλόχερα σε όσους το έχουν ανάγκη. Και αλήθεια, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή ενέργειας στο Σύμπαν απ’ αυτήν. Γιατί ενώ η ενέργεια μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο την ύλη, η Αγάπη μπορεί να αλλάξει – προς το καλύτερο μόνο βέβαια – το ανθρώπινο πνεύμα και, ως εκ τούτου, την ανθρώπινη κοινωνία. Με άλλα λόγια μόνο η Αγάπη μπορεί να μετατρέψει τον κόσμο όλο σε αληθινό Παράδεισο. Γιατί, αν περιμένει κανείς πως ο επίγειος Παράδεισος θα έλθει από μόνος του κάνει λάθος. Ο άνθρωπος, ως η ανώτερη και η μοναδική έλλογη γηγενής μορφή ζωής, όντας ουσιαστικά ο κυρίαρχος όλου του πλανήτη, έχει και κάποιες υποχρεώσεις απέναντί του, όπως για παράδειγμα να συμβάλει στην βελτιστοποίησή του, κάνοντάς τον έναν επίγειο Παράδεισο. Έχοντας άλλωστε ελευθερία στην βούληση και στην δράση, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά, αν θέλει να είναι σωστός, πρέπει να πράττει το σωστό. Και πιο είναι το σωστό; Το σωστό είναι να κάνουμε το πιο απλό και το πιο ανθρώπινο πράγμα στον κόσμο· να αγαπάμε· να αγαπάμε τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, να αγαπάμε τις άλλες μορφές ζωής που μας περιβάλλουν, να αγαπάμε τον κόσμο μας διότι, μόνο αγαπώντας όλα αυτά, θα αγαπάμε αληθινά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι, ο καθένας από ‘μας, κάθε φορά που, εκδηλώνοντας την αγάπη του, προσφέρει ευτυχία και χαρά, ή έστω αρνείται να προκαλέσει δυστυχία και πόνο, βάζει ένα μικρό αλλά μεγίστης σημασίας λιθαράκι στο μεγάλο οικοδόμημα του επίγειου Παραδείσου. Αν δε όλοι οι άνθρωποι έπρατταν κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε πραγματικά δεν θα υπήρχε πιο ωραίος τόπος στο Σύμπαν από την Γη, καθώς όπου βασιλεύει η Αγάπη, ο Παράδεισος είναι παρών. Ξεκινώντας λοιπόν από σήμερα, ας κάνουμε αυτόν τον γαλανό πλανήτη που μας δόθηκε λίγο καλύτερο κάθε μέρα.
Σας ευχόμαστε να περάσετε Καλό Πάσχα, «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ»

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

ΕΡΕΥΝΑ – ΟΙ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

Γ
ια να διαβάζετε αυτό το άρθρο, είτε χειριστήκατε κάποιον υπολογιστή, είτε κάποιος άλλος τον χειρίστηκε για ‘σας. Και αλήθεια οι υπολογιστές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου τόπου ζωής, είτε φέρουν την μορφή υπολογιστή γραφείου (desktop), είτε φέρουν την μορφή φορητού υπολογιστή (laptop ή netbook), είτε φέρουν την μορφή κινητού τηλεφώνου – που όπως όλα τα κινητά έχει λογισμικό – είτε φέρει την μορφή ηλεκτρονικού μηχανήματος υπολογισμού όπως το χρονόμετρο, η αριθμομηχανή, το ψηφιακό ρολόι και άλλα πολλά αντικείμενα που χρησιμοποιούμε καθημερινά.
Ε
σφαλμένα δε, συνδέουμε την έννοια του υπολογιστή με την έννοια του ηλεκτρονικού μηχανήματος. Ένας υπολογιστής όμως δεν είναι απαραιτήτως ένα ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό μηχάνημα. Οι αναλογικοί υπολογιστές για παράδειγμα υπήρχαν πολλούς αιώνες πριν ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός. Οι υπολογιστές αυτοί ήταν ουσιαστικά μηχανές υπολογισμού συνεχών φυσικών φαινομένων, φυσικών φαινομένων δηλαδή που επαναλαμβάνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Όπως ήταν λογικό λοιπόν οι υπολογιστές αυτοί βρήκαν ως κυριότερη εφαρμογή τον υπολογισμό φαινομένων που σχετίζονται με την αστρονομία, όπως είναι οι εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης, οι οποίες – όπως έχει αποδειχθεί – επαναλαμβάνονται κάθε 18,5 σεληνιακά έτη.
Σ
τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ο κόσμος πίστευε ότι οι αναλογικοί υπολογιστές άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τους Άραβες αστρονόμους των πρώτων αιώνων της δεύτερης μετά Χριστόν χιλιετίας. Το 1900 όμως, στην περιοχή των Αντικυθήρων ανακαλύφθηκε ένα αρχαίο ναυάγιο του 1ου αιώνα προ Χριστού, μέσα στο οποίο βρέθηκε ο περιβόητος πλέον Μηχανισμός των Αντικυθήρων. Ο Μηχανισμός αυτός μετά από πολυετείς μελέτες – τις οποίες δυσκόλευσε πολύ η φθορά που είχε υποστεί τόσους αιώνες στον βυθό της θάλασσας – αποδείχθηκε πως επρόκειτο για έναν αρχαίο αναλογικό υπολογιστή που μπορούσε να υπολογίσει με ακρίβεια τις εκλείψεις του Ήλιου και της Σελήνης. Ανακαλύφθηκε λοιπόν ότι η ηλικία των αναλογικών υπολογιστών είναι 12 αιώνες μεγαλύτερη από όσο την υπολόγιζαν παλαιότερα.
File:Antikythera mechanism.svg
Σχεδιακή αναπαράσταση του
Μηχανισμού των Αντικυθήρων
Ό
ταν όμως η επιστημονική κοινότητα αποδέχθηκε ότι η ηλικία των αναλογικών υπολογιστών είναι 2200 και όχι 1000 χρόνια, τελικά, έκανε λάθος. Αν και ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων ήταν ένας αναλογικός υπολογιστής «1000 χρόνια μπροστά από την εποχή του», αυτό δεν συνεπάγεται ότι ήταν και ο αρχαιότερος. Ήδη μάλιστα όταν το 1900 ανακαλύφθηκε το ναυάγιο μέσα στο οποίο βρέθηκε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, είχε βρεθεί ένας πιο παλιός και πιο πολύπλοκος  αναλογικός υπολογιστής, ο οποίος όμως άργησε να αναγνωριστεί πολύ περισσότερο…
Τ
ο 1898, στην περιοχή Παλαίκαστρο Σητείας (νομός Λασιθίου) στην Κρήτη ανακαλύφθηκε ένα μικρότερο σε όγκο αλλά πιο πολύπλοκο σε λειτουργία μηχάνημα το οποίο, όπως ακριβώς και ο Μηχανισμός των Αντικύθηρων, έμεινε για πολλά χρόνια ξεχασμένο. Το γεγονός δε ότι ο ίδιος ο Άρθουρ Έβανς πίστευε ότι τα σύμβολα του μηχανήματος αυτού σχετίζονταν με τον Ήλιο και την Σελήνη, δεν έκανε κάποιον ν’ ασχοληθεί αρκετά μ’ αυτό, όπως έγινε με τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων.
Το μηχάνημα που βρέθηκε στο
Παλαίκαστρο Λασιθίου.


Σ
ύμφωνα όμως με τον ερευνητή αιγαιακών γραφών, Μηνά Τσικριτσή, το εν λόγω μηχάνημα, όχι απλά μπορούσε – αλλά και ακόμα μπορεί – να υπολογίσει τις εκλείψεις του Ήλιου και της Σελήνης, αλλά μπορεί επίσης να μετρά την ώρα σαν ένα ηλιακό ρολόι και να υπολογίζει με ακρίβεια το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο βρίσκεται η συσκευή. Οπότε, πάντα κατά τον κύριο Τσικριτσή, το εν λόγω μηχάνημα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, εκτός από την αστρονομία, και στην ναυσιπλοΐα.
Τ
ο μηχάνημα αυτό λοιπόν, αν λάβουμε υπ’ όψη όλα αυτά, μας δίνει τρεις σημαντικές πληροφορίες. Η πρώτη είναι η ότι η ηλικία των αναλογικών υπολογιστών είναι ακόμα μεγαλύτερη από ότι νομίζαμε καθώς, με την χρονολόγηση της δημιουργίας του αντικειμένου αυτού που το θέλει να δημιουργήθηκε 1400 χρόνια πριν από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, δηλαδή κατά την εποχή του Μινωικού πολιτισμού και, πιο συγκεκριμένα, κατά τον 15ο προ Χριστού αιώνα, μπορούμε πλέον να πούμε ότι η ηλικία των υπολογιστών αυτών δεν είναι 2200 αλλά 3500 χρόνια! Από αυτό προκύπτει η δεύτερη πληροφορία που σχετίζεται με την τεχνολογία της μινωικής εποχής και γενικότερα με την τεχνολογία της προ-ομηρικής Ελλάδας (πριν το 800 προ Χριστού). Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, οι πολιτισμοί αυτής της εποχής εμφανίζονται να κατέχουν γνώσεις που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι ανακαλύφθηκαν πολύ αργότερα. Πλην τούτου οι πολιτισμοί αυτοί εμφανίζονται ικανοί να δημιουργήσουν αναλογικούς υπολογιστές, μηχανήματα δηλαδή που μέχρι πριν ένα αιώνα θεωρούσαμε πως ξεκίνησαν πριν από 1000 χρόνια και που, πιο πρόσφατα οι επιστήμονες δέχτηκαν την ύπαρξη ενός μόνο τέτοιου υπολογιστή, αυτού των Αντικυθήρων, στο τέλος μάλιστα της ελληνικής αρχαίας ιστορίας και λίγο πριν τον βυζαντινό μεσαίωνα. Το αρχαιολογικό αυτό εύρημα λοιπόν, σε συνδυασμό και με άλλα ευρήματα προχωρημένης για την εποχή τεχνολογίας, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα μινωικά χρόνια η τεχνολογία ήταν πολύ πιο προοδευμένη απ’ ότι νομίζαμε. Τέλος, από την σύγκριση του μηχανήματος αυτού με τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, προκύπτει η τρίτη και ίσως σημαντικότερη πληροφορία. Το μηχάνημα αυτό, σε πολύ μικρότερο όγκο απ’ ότι ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, μπορούσε να εκτελέσει τριπλάσιες λειτουργίες απ’ ότι αυτός. Αυτό σημαίνει ότι, παρά την πάροδο 1400ων  χρόνων (μεταξύ 15ου και 1ου αιώνα προ Χριστού), η τεχνολογική ικανότητα κατασκευής τέτοιων μηχανημάτων, όχι απλά δεν έμεινε στάσιμη, αλλά μάλλον μειώθηκε! Αποδεικνύεται λοιπόν έτσι ότι η ελληνική κοινωνία της εποχής του χαλκού, όχι απλά δεν υστερούσε, αλλά υπερτερούσε τεχνολογικά σε σχέση με την ελληνορωμαϊκή κοινωνία της ύστατης αρχαιότητας! Και αυτό είναι μία σοβαρότατη ένδειξη ότι στα πανάρχαια εκείνα χρόνια υπήρχαν τεχνολογίες πολύ ανώτερες απ’ αυτές που νομίζανε ότι είχανε οι άνθρωποι της εποχής – κατά κάποιους δε και από τις σημερινές· μία ένδειξη που μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην αποδοχή της ύπαρξης των αρχαίων προηγμένων τεχνολογιών…

File:Stonehenge-England.jpg
Το μεγαλιθικό μνημείο του Stonehenge.

Π
άνω σε αυτό το τελευταίο έρχεται να ταιριάξει και το γεγονός ότι ο ίδιος ο ερευνητής Μηνάς Τσικριτσής αναφέρεται στις ομοιότητες – σε διαφορετική όμως κλίμακα μεγέθους – που έχει το μηχάνημα αυτό με το Στόουνχέτζ (Stonehenge) του Wiltshire της Αγγλίας, το μεγαλιθικό μνημείο που κατασκευάστηκε την εποχή που στην Κρήτη άκμαζε ο Μινωικός πολιτισμός. Συνδέει έπειτα τις θεωρίες που θέλουν το εν λόγω μεγαλιθικό κτίσμα να χρησίμευε στους τότε Βρετανούς ως ένα αστρονομικό παρατηρητήριο και ως ένα τεράστιο ημερολόγιο με τις ομοιότητες που παρατηρεί μεταξύ αυτού και του μινωικού μηχανήματος και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι και τα δύο είναι φτιαγμένα με βάση την ίδια τεχνολογία, πως η τεχνολογία αυτή και η γνώση την οποία αυτή προϋπέθετε ήταν γνωστές σε πολλά μέρη του αρχαίου κόσμου της εποχής εκείνης και πως οι Μινωίτες είχαν έρθει σε επαφή με τους κατοίκους της Βρετανίας. Κάτι τέτοιο, αν ισχύει, δίνει στη ηλικία των αναλογικών υπολογιστών άλλα 1600 χρόνια, ανεβάζοντάς την έτσι από τα 3500 στα 5100 έτη.
Α
νεξαρτήτως πάντως του αν η τεχνολογία έφτασε στους Βρετανούς από την Κρήτη ή αν υπήρχε και εκεί από πιο παλιά, είναι γνωστό ότι έχουν βρεθεί κοντά στις βρετανικές ακτές ναυάγια ελληνικών εμπορικών πλοίων της προ-ομηρικής εποχής, πράγμα που επιβεβαιώνει το γεγονός ότι υπήρχε επαφή ανάμεσα στους δύο αυτούς αρχαίους λαούς. Η τεχνολογία λοιπόν που χρειάζεται για την απόκτηση των γνώσεων στις οποίες τα μηχανήματα αυτά στηρίζονται αλλά και για την κατασκευή μηχανημάτων σαν αυτό της Κρήτης του 15ου προ Χριστού αιώνα πρέπει να ήταν αρκετά προηγμένη, κάτι που επιβεβαιώνεται και από το ότι θα ήταν σχεδόν αδύνατον οι πέτρες του Στόουνχέτζ να μετακινήθηκαν σε μεγάλες αποστάσεις παρά το βάρος τους χωρίς τεχνολογικά μέσα. Η απάντηση λοιπόν στο μυστήριο του πώς αυτό συνέβη θα μπορούσε να κρύβεται στις αρχαίες τεχνολογίες του παρελθόντος.
Ί
σως λοιπόν θα ήταν συνετό να ξεπεράσουμε την αλαζονεία που πηγάζει από την τεχνολογία που αποκτήσαμε τα 200 τελευταία χρόνια και να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη ότι υψηλή τεχνολογία υπήρχε και χιλιάδες χρόνια πριν την Βιομηχανική επανάσταση.