Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

ΕΡΕΥΝΑ - ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ [Γ΄ ΜΕΡΟΣ (1798-1801)]


Δείγμα αρχαίων αιγυπτιακών ιερογλυφικών από τον
"Πάπυρο του Άνι" που βρίσκεται σήμερα στο
Βρετανικό Μουσείο. Την εποχή της γαλλικής
εκστρατείας στην Αίγυπτο, το περίπλοκο αυτό
σύστημα γραφής των αρχαίων Αιγυπτίων δεν
είχε ακόμα αποκρυπτογραφηθεί.
 ...συνέχεια από προηγούμενο άρθρο

Α
ν υπήρχαν απομεινάρια της αρχαίας υπερτεχνολογίας στην Αίγυπτο σε μορφή μηχανημάτων και υπερόπλων, θα χρειαζόταν το Institut d' Égypte να κάνει μακροχρόνιες έρευνες και πολυάριθμες ανασκαφές που θα διαρκούσαν αρκετά χρόνια – ίσως δεκαετίες ολόκληρες – για να τα εντοπίσει και να τα θέσει ξανά σε λειτουργία, θα χρειαζόταν δηλαδή πολύτιμος χρόνος τον οποίο ο Ναπολέων δεν θα μπορούσε να τους παραχωρήσει. Η έρευνα λοιπόν έπρεπε να στραφεί στις γραπτές πηγές της αρχαίας Αιγύπτου. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συνήθιζαν να καταγράφουν τα πάντα και έτσι είχαν δημιουργήσει πάρα πολλά γραπτά έργα, άλλα στην αιγυπτιακή δημώδη γραφή και άλλα – τα πιο σημαντικά – στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά που γνώριζαν μόνο λίγοι Αιγύπτιοι. Το πρόβλημα το οποίο παρουσιαζόταν όμως στους επιστήμονες του Ναπολέοντα ήταν πως ούτε η μία, ούτε η άλλη γραφή δεν είχαν αποκρυπτογραφηθεί ακόμα, άρα η ανάγνωση των αρχαίων αιγυπτιακών κειμένων ήταν αδύνατη. Κάποια δε από τα κείμενα αυτά ίσως περιείχαν γνώσεις που θα βοηθούσαν στην αναδημιουργία των αρχαίων αιγυπτιακών υπερτεχνολογικών μηχανημάτων ή ακόμα και οδηγίες κατασκευής και χρήσης τους.
Γ
ια να διαβάσουν τα αρχαία κείμενα, οι επιστήμονες του Ναπολέοντα έπρεπε να βρουν ένα «κλειδί», ένα κείμενο δηλαδή γραμμένο δύο φορές· μία σε κάποιο αρχαίο αιγυπτιακό σύστημα γραφής και μία στα αρχαία ελληνικά ή στα λατινικά. Και ποια πόλη της αρχαίας Αιγύπτου θα μπορούσε να είναι καλύτερη επιλογή για να ερευνηθεί ένα τέτοιο κείμενο παρά η Αλεξάνδρεια, μία πόλη που διατηρεί ελληνικό πληθυσμό από την εποχή που χτίστηκε και που για 302 χρόνια (332-30 προ Χριστού) υπήρξε η πρωτεύουσα της ελληνιστικής Αιγύπτου και σταυροδρόμι του ελληνικού και του αιγυπτιακού πολιτισμού;
Αρχείο:Rosetta Stone BW.jpeg
Η περίφημη Στήλη της Ροζέτας, η στήλη που
βρέθηκε το 1799, κατά την διάρκεια της
εκστρατείας του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο
και που, το 1820, έγινε το κλειδί για την
αποκρυπτογράφηση της αρχαίας αιγυπτιακής
γραφής. Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Π
αρά της έρευνες, το «κλειδί» που έψαχναν οι επιστήμονες του Ναπολέοντα βρέθηκε τυχαία από τον Γάλλο αξιωματικό Pierre-François-Xavier Bouchard, στην αιγυπτιακή πόλη Rashid (γαλλικά: Rosette, ελληνικά: Ροζέτα) το 1799. Ήταν μία πέτρινη πλάκα που χρονολογείται στον 2ο αιώνα προ Χριστού, στον καιρό της βασιλείας του Πτολεμαίου Ε΄ του Επιφανούς, το κείμενο της οποίας είναι γραμμένο τρείς φορές· πρώτα στα αιγυπτιακά με ιερογλυφικά, έπειτα πάλι στα αιγυπτιακά με την δημώδη αιγυπτιακή γραφή και τέλος στα αρχαία ελληνικά. Η πλάκα αυτή, γνωστή ως σήμερα ως «Στήλη της Ροζέτας» θα αποτελούσε το κλειδί της μετάφρασης των αρχαίων αιγυπτιακών γραπτών πηγών και ήταν ακριβώς αυτό που έψαχνε το Institut d' Égypte. Άρχισαν λοιπόν έτσι προσπάθειες αποκρυπτογράφησης της πλάκας. Η διαδικασία όμως αυτή αποδείχθηκε δυσκολότερη και πιο χρονοβόρα απ’ ότι υπολόγιζαν οι επιστήμονες του Ναπολέοντα.
Ε
νώ όμως οι γαλλικές έρευνες στην Αίγυπτο συνεχίζονταν και οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να νικήσουν τον στρατό του Ναπολέοντα που κατείχε ισχυρότερα όπλα και ήταν καλύτερα εκπαιδευμένος από τον στρατό του Τούρκου σουλτάνου, είναι πολύ πιθανό κάποια μέλη του τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών που έμαθαν για το τι έψαχνε ο Ναπολέων στις βιβλιοθήκες της Μάλτας, να έκριναν σωστό να ενημερώσουν τα ισχυρά κράτη της Ευρώπης, όχι μόνο για την ύπαρξη των αρχαίων τεχνολογιών, αλλά και για τον πραγματικό σκοπό της γαλλικής εκστρατείας στην Αίγυπτο, καθώς και για το πόσο πιο επικίνδυνος θα γινόταν ο Ναπολέων αν οι αρχαίες τεχνολογίες έπεφταν στα χέρια του. Έχοντας μπει λοιπόν σε αυτό το τρελό κυνήγι των αρχαίων υπερτεχνολογιών, τον Σεπτέμβριο του 1798, δύο μόλις μήνες μετά την άφιξη του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους, το Αρχιδουκάτο της Αυστρίας, η Ρωσική Αυτοκρατορία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, το Βασίλειο της Σουηδίας, το Βασίλειο της Νάπολης και το Βασίλειο της Σικελίας συμμάχησαν εναντίον της Γαλλικής Δημοκρατίας (Deuxième Coalition). Πρώτος στόχος του πολέμου ήταν η απελευθέρωση της ιταλικής χερσονήσου, της Μάλτας και της Αιγύπτου από τους Γάλλους και έπειτα μία επίθεση κατά της ίδιας της Γαλλίας με σκοπό την ανατροπή του Διευθυντηρίου. Ο δε αγγλικός στόλος στην Μεσόγειο δεν θα άφηνε την επικοινωνία της γαλλοκρατούμενης Αιγύπτου με την Γαλλία και έτσι ο Ναπολέοντας δεν θα προλάβαινε να αντιδράσει στην ανάκτηση των περιοχών που αυτός είχε παλαιότερα κατακτήσει. Στην Αίγυπτο παράλληλα ο πολυάριθμος στρατός των Τούρκων θα έπρεπε να εξολοθρεύσει τα γαλλικά στρατεύματα στην Αίγυπτο ενώ και οι Άγγλοι θα ήταν έτοιμοι να επέμβουν στην περιοχή. Φυσικά δεν ήξεραν όλοι για τις αρχαίες τεχνολογίες· οι Άγγλοι όμως, ο μεγαλύτερος εχθρός της Γαλλίας τότε, έπρεπε να ξέρουν, καθώς και μερικά άλλα χριστιανικά κράτη.
Α
πό τον καιρό που άρχισε η συμμαχία αυτή κατά της Γαλλίας μέχρι την στιγμή που ο Ναπολέων το έμαθε πέρασαν αρκετοί μήνες. Όταν όμως ένα πλοίο απ’ την Γαλλία κατάφερε να φτάσει στην Αίγυπτο και να ενημερώσει τον Ναπολέοντα για το τι συνέβαινε και για το ότι μεγάλο μέρος της Ιταλίας είχε ανακαταληφθεί από τις δυνάμεις της αντι-γαλλικής συμμαχίας, κατάλαβε πως ο χρόνος του στην Αίγυπτο τελείωσε. Δεν είχε δυνατότητα να συνεχίσει με την έρευνα των αρχαίων τεχνολογιών στην Αίγυπτο διότι έπρεπε να μεταφερθεί στην Γαλλία, αλλά ούτε και να μεταφερθεί στην Γαλλία μπορούσε καθώς ο αγγλικός στόλος τους είχε αποκλείσει στην Αίγυπτο και αυτός δεν είχε πλέον αρκετά πλοία για να μεταφέρει το στράτευμά του πίσω στην Γαλλία. Η μόνη λοιπόν λύση που είχε, εφ όσον στην θάλασσα επικρατούσαν οι Άγγλοι, ήταν να γυρίσει από το χερσαίο δρόμο.

Η σημαία ενός από τα ελληνικά τάγματα που συμμετείχαν
στην γαλλική εκστρατεία στην Αίγυπτο (Εθνικό Ιστορικό
Μουσείο, Αθήνα). Αν ο Ναπολέοντας συνέχιζε προς την
Κωνσταντινούπολη με σκοπό την κατάλυση της
Οθωμανικής αυτοκρατορίας, πολλά έθνη υπό καθεστώς
Τουρκοκρατίας θα έπαιρναν το μέρος του. Στην δε Ελλάδα
ήδη κυκλοφορούσε η φήμη πως οι Γάλλοι θα ελευθέρωναν
την Ελλάδα από τους Τούρκους. Γι' αυτό το λόγο πολλοί
Έλληνες πολέμησαν στην εκστρατεία του Ναπολέοντα
κατά του κοινού εχθρού, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Σ
τον δρόμο του  προς την Ευρώπη θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Αφήνοντας λοιπόν κάποιο στράτευμα στην Αίγυπτο, προχώρησε με τον στρατό του προς της Συρία, με την ελπίδα πως στο δρόμο θα στρατολογούσε και ντόπιους που θα ήθελαν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό. Ο τουρκικός στρατός ήταν ανοργάνωτος και τα όπλα του ήταν μεσαιωνικά, πράγμα που σήμαινε πως οι Γάλλοι θα μπορούσαν να τον νικήσουν αν είχαν και κάποια βοήθεια από τον γηγενή πληθυσμό. Μετά από τις πρώτες νικηφόρες μάχες πολλοί Σύριοι, Δρούζοι και Έλληνες θα συνασπίζονταν τον γαλλικό στρατό ο οποίος θα κατακτούσε την Μέση Ανατολή, θα έμπαινε θριαμβευτικά στην Κωνσταντινούπολη, ανατρέποντας την Οθωμανική αυτοκρατορία και θα χτύπαγε την Αυστρία εισβάλοντας από την Ελλάδα. Έτσι, αφού θα κατακτούσε και πάλι την Ιταλία, θα γύρναγε στην Γαλλία και θα ταπείνωνε τους εχθρούς της. Έτσι θα κατείχε το μεγαλύτερο τμήμα της πιο μεγάλης κοιτίδας της αρχαίας υπερτεχνολογίας στον πλανήτη (Αίγυπτος, Συρία, Παλαιστίνη, Μεσοποταμία, Μικρά Ασία, Ελλάδα), τις εφαρμογές της οποίας, αργά ή γρήγορα, θα ανακάλυπτε και θα γινόταν έτσι ανίκητος.
Fichier:Antoine-Jean Gros 010.jpg
"Η μάχη της Ναζαρέτ", πίνακας του Antoine-Jean Gros
(1801), Musée des Beaux-Arts, Νάντη, Γαλλία.
Στον πίνακα παρουσιάζεται μία από της μάχες που
έδωσε ο γαλλικός στρατός στην προσπάθειά του
να επεκτείνει την γαλλική κυραρχία στην Συρία,
κατά την  expédition de Syrie.

Γ
ια να τα καταφέρει όμως όλα αυτά, έπρεπε πρώτα να ξεπεράσει ένα εμπόδιο το οποίο λεγόταν Saint-Jean-d’Acre. Το Saint-Jean-d’Acre ήταν ένα μικρό παραθαλάσσιο τουρκικό οχυρό στο σημερινό βόρειο Ισραήλ το οποίο όμως είχαν εξοπλίσει οι Άγγλοι με την τελευταία λέξη της – τότε – πολεμικής τεχνολογίας, το οποίο φύλασσε αγγλικός στρατός τον οποίο υποστήριζε και ο αγγλικός στόλος. Θα ήταν πολύ δύσκολο για τον γαλλικό στρατό να το καταλάβει καθώς οι Άγγλοι υπερασπιστές του οχυρού, όντας εξ ίσου καλά εκπαιδευμένοι και οπλισμένοι με τους Γάλλους πολιορκητές και υποστηριζόμενοι κι από τον αγγλικό στόλο, βρίσκονταν σαφώς σε πλεονεκτική θέση. Ο Ναπολέων ματαίως προσπάθησε να καταλάβει το οχυρό με αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Συνειδητοποίησε τότε πως η κατάληψη του οχυρού θα χρειαζόταν πολύμηνη πολιορκία και θα είχε αμφίβολο αποτέλεσμα. Μην έχοντας λοιπόν τον χρόνο για κάτι τέτοιο και μη μπορώντας να προχωρήσει παραπέρα αφήνοντας ένα ισχυρό εχθρικό οχυρό πίσω του, πήρε την απόφαση να γυρίσει πίσω στην Αίγυπτο.
Ό
ταν γύρισε στην Αίγυπτο (Αύγουστος του 1799), ο Ναπολέοντας πήρε την δυσκολότερη ίσως απόφαση της εκστρατείας· θα εγκατέλειπε το στράτευμά του στην Αίγυπτο, αφήνοντας σαν αντικαταστάτη του στην νέα αυτή αποικία που ίδρυσε τον Jean-Baptiste Kléber και θα προσπαθούσε με ένα πλοίο να περάσει τον αγγλικό στόλο και να φτάσει στην Γαλλία, όπου τον χρειάζονταν για την αντιμετώπιση των πολυάριθμων εχθρών και για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών. Πριν φύγει έδωσε εντολή να συνεχιστεί η έρευνα στην Αίγυπτο όπου άφησε όλους τους επιστήμονες του Institut d' Égypte και όλο του το στράτευμα. Θα έπρεπε να αποκρυπτογραφήσουν την Στήλη της Ροζέτας, να εντοπίσουν και να μεταφράσουν τα αρχαία αιγυπτιακά κείμενα που μιλούν για αρχαίες υπερτεχνολογίες, να πειραματιστούν πάνω σε αυτές και έτσι να εξοπλίσουν τον γαλλικό στρατό με νέα ισχυρότερα όπλα για να νικήσει τους εχθρούς του.
Α
πό το 1799 ως το 1801, οι προσπάθειες του Institut d' Égypte για αποκρυπτογράφηση της Στήλης της Ροζέτας δεν πρόλαβαν να δώσουν καρπούς.  Εν τω μεταξύ, οι ενωμένες αγγλοτουρκικές δυνάμεις, μόλις πληροφορήθηκαν την επιστροφή του Ναπολέοντα στην Ευρώπη, άρχισαν νέα κύματα επιθέσεων κατά της γαλλοκρατούμενης Αιγύπτου. Ήδη από το 1800, τα γαλλικά στρατεύματα άρχισαν να υποχωρούν και μετά την δολοφονία του Jean-Baptiste Kléber, η κατάσταση για τους Γάλλους έγινε απελπιστική. Με νέο ηγέτη τον Jacques-François de Menou, οι Γάλλοι σύντομα περιορίστηκαν στην Αλεξάνδρεια και τον Μάρτιο του 1801 αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τους Βρετανούς και τους Οθωμανούς που τους πολιορκούσαν. Οι όροι της παράδοσης ήταν απλοί: όλοι οι Γάλλοι, στρατιώτες και επιστήμονες θα επαναπατρίζονταν περνώντας την θάλασσα με πλοία του αγγλικού στόλου αλλά θα παραιτούνταν από τις εδαφικές διεκδικήσεις τους στην Αίγυπτο και θα παρέδιδαν όλα τα επιστημονικά τους ευρήματα στους Άγγλους.
Η φρεγάτα HMS Egyptienne του γαλλικού
στόλου η οποία το 1801 πέρασε στα χέρια
των Άγγλων. Στο πλοίο αυτό, ο Γάλλος τέως
διοικητής της Αιγύπτου Menou επιχείρησε να
κρύψει από τους Άγγλους την Στήλη της
Ροζέτας ώστε να την μεταφέρει στην Γαλλία.
Οι Άγγλοι όμως τον κατάλαβαν και του πήραν
την Στήλη την οποία και πήραν μαζί
τους στην Αγγλία.

Ο
ι Γάλλοι αναγκάστηκαν να δεχτούν τους όρους και να παραδώσουν τα επιστημονικά τους ευρήματα στους Άγγλους. Ο Jacques-François de Menou όμως, ξέροντας την σπουδαιότητα που είχε η Στήλη της Ροζέτας για την έρευνα των αρχαίων υπερτεχνολογιών του Institut d' Égypte, την πήρε κρυφά μαζί του στο γαλλικό πλοίο «HMS Egyptienne» το οποίο είχαν πλέον καταλάβει οι Άγγλοι. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού προς την Ευρώπη όμως ο Άγγλος στρατηγός Sir Tomkyns Hilgrove Turner ανακάλυψε το πολύτιμο απόκτημα του Menou, του το πήρε και το μετέφερε μαζί του στην Αγγλία, όπου και βρίσκεται ως σήμερα στολίζοντας το Βρετανικό Μουσείο.
Έ
τσι, το 1801, η Στήλη της Ροζέτας χάθηκε ορίστηκα για τον Ναπολέοντα, όπως χάθηκε οριστικά και η Αίγυπτος, καθώς και οι αρχαίες τεχνολογίες που αυτή έκρυβε. Αυτοί που πλέον θα είχαν το πάνω χέρι στις αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Αίγυπτο θα ήταν οι Άγγλοι, οι οποίοι όμως δεν θα είχαν στα χέρια τους όλα τα στοιχεία που ο Ναπολέοντας απέκτησε στο Βατικανό και στην Μάλτα. Έτσι, παρά τις αρχαιολογικές τους ανασκαφές, οι Άγγλοι δεν απέκτησαν κάτι σχετικό με την αρχαία υπερτεχνολογία. Και όταν, την δεκαετία του 1820 αποκρυπτογραφήθηκε η Στήλη της Ροζέτας το θέμα των αρχαίων τεχνολογιών είχε ξανασφραγιστεί στις βιβλιοθήκες του Βατικανού και ο Ναπολέων είχε πλέον πεθάνει, ενώ η Γαλλία είχε πλέον ηττηθεί.
Κ
ι έτσι άδοξα τέλειωσε το ναπολεόντειο κυνήγι των αρχαίων υπερτεχνολογιών της Αιγύπτου…

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΕΝΑΣ ΑΤΛΑΝΤΟΓΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ


File:Atlantis Monsu Desiderio.jpg
Ο καταποντισμός της Ατλαντίδας, όπως τον
απεικόνησε ο Monsù Desiderio.

Δ
ιαβάσαμε αυτό τον μήνα στο περιοδικό Άβατον (τεύχος Μαΐου 2011) μία πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, πως Αμερικανοί και Ισπανοί αρχαιολόγοι ισχυρίζονται πως ανακαλύφθηκε η Ατλαντίδα στην Ισπανία, σε μία βαλτώδη περιοχή της Ανδαλουσίας, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.
Σ
υγκεκριμένα, κατά το άρθρο που διαβάσαμε, ο Rainer Kuhne, εξετάζοντας δορυφορικές εικόνες του φυσικού πάρκου Dona Ana National Park της Ανδαλουσίας, ανακάλυψε τρεις ομόκεντρους κύκλους που ταίριαζαν στην περιγραφή που έκανε ο Πλάτωνας για την Ατλαντίδα. Δεδομένου ότι και ενενήντα χρόνια νωρίτερα, Γερμανοί αρχαιολόγοι είχαν προτείνει την ίδια περιοχή ως τοποθεσία της Ατλαντίδας, μία ομάδα Ισπανών αρχαιολόγων του πανεπιστημίου Huelva αποφάσισε να ερευνήσει την περιοχή. Στις έρευνες συνέβαλε και ο καθηγητής του πανεπιστημίου Hartford, Δρ. Richard Freud, ο οποίος είχε πρόσβαση σε ειδικό εξοπλισμό αλλά και στο National Geographic. 
Η αναπαράσταση της Ατλαντίδας από το National Geografic
που χρησιμοποίησε και το περιοδικό "Άβατον" στο εν λόγω
άρθρο του για την Ατλαντίδα στην Ανδαλουσία.

Η
 έρευνα αυτή έφερε στο φως  τα ίχνη ενός αρχαίου τείχους και αντικείμενα που υποδήλωναν πως εκεί βρισκόταν μία πόλη. Μαδέρια που βρέθηκαν χρονολογήθηκαν περίπου στο 3000 προ Χριστού, ενώ ένα στρώμα πλούσιο σε μεθάνιο που βρέθηκε υποδεικνύει πως ένας τεράστιος αριθμός κατοίκων πέθανε ταυτόχρονα και ξαφνικά, κάτι που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει ένα τσουνάμι, το οποίο θα μπορούσε να συσχετιστεί με τα λόγια του Πλάτωνα ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε μέσα σε μία ημέρα και μια νύχτα.
Α
κολούθησε μία έρευνα στην θάλασσα η οποία έφερε στο φως έναν μεγάλο αριθμό από πέτρες που έμοιαζαν να προέρχονται από τα ίδια τείχη που ανακαλύφθηκαν στους βάλτους του Dona Ana National Park. Θα ήταν άλλωστε λογικό, αν ένα – ή και περισσότερα – τσουνάμι είχαν χτυπήσει τα τείχη της πόλης, κάποια κομμάτια τους να  σκορπιστούν στην κοντινή θάλασσα.
Έ
πειτα σε μία ακόμα έρευνα, προς την ενδοχώρα της κεντρικής Ισπανίας αυτήν την φορά, ανακαλύφθηκαν ερείπια από μικρότερες πόλεις χτισμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία. Οι ερευνητές εικάζουν ότι πρόκειται για πόλεις-αναθήματα, που οι πρόσφυγες από την πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία, μετά την καταστροφή της, έκτισαν, όχι για να κατοικήσουν, αλλά για να τιμήσουν την πόλη που χάθηκε κάτω από τα νερά. 
Ηλιοβασίλεμα στην περιοχή του Dona Ana National Park
της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Οι Ισπανοί αρχαιολόγοι
θεωρούν πως κάτω απ' την μαγευτική φύση κρύβονται
τα μυστηκά της πανάρχαιας πόλης της Ατλαντίδας.

Η
 πανάρχαια αυτή πόλη στην Ισπανία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ μεγάλο αρχαιολογικό εύρημα το οποίο δύναται ίσως να αλλάξει τα δεδομένα της ισπανικής προϊστορίας. Αναμφισβήτητη είναι επίσης και η ομοιότητα της πόλεως αυτής με την περιγραφή του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα. Η ταύτιση όμως της προϊστορικής ισπανικής πόλης με την μυθική Ατλαντίδα, καθώς και τα κριτήρια με τα οποία, τόσο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι την δεκαετία του 1920, όσο και οι σύγχρονοι Ισπανοί και Αμερικάνοι αρχαιολόγοι σήμερα, τοποθέτησαν την Ατλαντίδα στην τοποθεσία αυτή – και στην Ιβηρική χερσόνησο γενικότερα – μπορούν να αμφισβητηθούν καθώς δεν υπάρχουν ούτε αποδείξεις ούτε πολύ σοβαρές ενδείξεις που να τοποθετούν την μυθική Ατλαντίδα σε αυτό το σημείο του χώρου ή σε αυτήν την στιγμή του χρόνου.
Α
ρχικά, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί αρχαιολόγοι ερμήνευσαν τα λόγια του Πλάτωνα για να αναζητήσουν την Ατλαντίδα, αυτός είναι λανθασμένος καθώς, ενώ ήταν αποφασισμένοι ν’ ακολουθήσουν ακριβώς τις περιγραφές του για να βρουν την πόλη, άφησαν εκτός της έρευνάς τους πληροφορίες που δίνει ο Πλάτωνας και που αποκλείουν η Ατλαντίδα να βρισκότανε στην Ισπανία ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Ευρασίας ή της Αφρικής. Έτσι θεωρώντας απίθανο η Ατλαντίδα να ήταν μία ολόκληρη νησιωτική ήπειρος – κι όχι απλά πόλη – , όπως αναφέρει ο Πλάτων, θεωρώντας παράλογες τις περιγραφές του για το ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν «έξω» και όχι «στις» Πύλες του Ηρακλέους και για το ότι η Ατλαντίδα αποτελούσε στάση στο μέσον της απόστασης για την απέναντι ήπειρο (Αμερική) και έτσι, όταν καταποντίστηκε, το εκεί πέλαγος (Ατλαντικός Ωκεανός) έγινε αδιάβατο από τα πλοία των ανθρώπων της εποχής, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι που κατά τ’ άλλα ακολουθούσαν κατά γράμμα τον Πλάτωνα, αποφάσισαν πως η Ατλαντίδα πρέπει να βρίσκεται στις ιβηρικές ακτές, δυτικά του πορθμού του Γιβραλτάρ.
Ο
ι σύγχρονοι αρχαιολόγοι που ανακάλυψαν την πόλη του 3000 προ Χριστού εκεί, ήταν επηρεασμένοι από την θεωρία αυτή των Γερμανών αρχαιολόγων της δεκαετίας του 1920, αλλά και από της δορυφορικές φωτογραφίες του Rainer Kuhne. Οι φωτογραφίες αυτές έγιναν η αιτία να ανακαλυφθεί μία πόλη χτισμένη όπως η Ατλαντίδα του Πλάτωνα, η οποία όμως απείχε από αυτήν αρκετά χιλιόμετρα και αρκετές χιλιετηρίδες. 
File:Plato-raphael.jpg
Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων που
είχε πρώτος μιλήσει για την Ατλαντίδα.
Η εικόνα είναι από λεπτομέρεια της τοιχογραφίας
"Η σχολή των Αθηνών" που βρίσκεται
στο Palazzi Pontifici, στο Βατικανό.

Τ
ο ότι η Ατλαντίδα τοποθετείται από τον Πλάτωνα στο μέσο του Ατλαντικού και στην 10η προ Χριστού χιλιετία – πάνω από 9000 χρόνια πριν την συγγραφή του «Τίμαιου» – και το γεγονός ότι η αρχαιότερη και πιο αξιόλογη πηγή που έχουμε για την Ατλαντίδα είναι το έργο του Πλάτωνα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πόλη που βρέθηκε στην Ανδαλουσία δεν μπορεί να είναι η Ατλαντίδα· αυτό ωστόσο δεν αποκλείει να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην πόλη αυτή και στην μυθική Ατλαντίδα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα άλλωστε, τον καιρό της Ατλαντίδας, η περιοχή της Ανδαλουσίας, όπως και ολόκληρη η Ιβηρική χερσόνησος, ανήκε στην σφαίρα επιρροής των Ατλάντων. Αυτό συνεπάγεται ότι ενδέχεται στην ιβηρική χερσόνησο και ιδιαίτερα στις δυτικές ακτές της Πορτογαλίας και σε αυτές της Ισπανίας που βρίσκονται δυτικότερα του πορθμού του Γιβραλτάρ να υπήρχαν ατλάντιες αποικίες.
Α
ν και η ηλικία της συγκεκριμένης πόλης καθιστά αδύνατον το να υπήρξε αποικία της Ατλαντίδας, δεν αποκλείεται να μην επρόκειτο για αποικία, αλλά για πόλη που χτίστηκε από τους μακρινούς απογόνους κάποιων προσφύγων που ενδέχεται να γλίτωσαν από τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Θα ήταν μάλιστα λογικό, οι πρώτες πόλεις που θα έκτιζαν οι πρόσφυγες να μην ήταν παραθαλάσσιες, λόγω του φόβου που θα τους είχε προκαλέσει ο καταποντισμός της πατρίδας τους, της ανόδου των υδάτων την εποχή εκείνη – ας μην ξεχνάμε ότι την 10η προ Χριστού χιλιετία έληξε απότομα η τελευταία εποχή των παγετώνων και ανέβηκε αρκετά η στάθμη της θάλασσας – αλλά και του κινδύνου που θα διέτρεχαν από τα εχθρικά προς αυτούς αθηναϊκά στρατεύματα που είχαν «χαθεί μέσα στην γη», δηλαδή είχαν ξεμείνει στις δυτικές ακτές της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής χωρίς να διαθέτουν τα μέσα για να επιστρέψουν στην Αθήνα μετά την τελευταία νικηφόρα μάχη κατά των Ατλάντων. Ίσως μάλιστα οι προσφυγικοί αυτοί πληθυσμοί να αναγκάστηκαν να παραμείνουν για καιρό κρυμμένοι στην ενδοχώρα της ισπανικής χερσονήσου έως ότου περάσει ο κίνδυνος των εναπομεινάντων αθηναϊκών στρατευμάτων. Έτσι ίσως έχτισαν εκεί της πρώτες πόλεις τους και αρκετά χρόνια αργότερα, έχτισαν παραθαλάσσιες πόλεις όπως αυτή στην Ανδαλουσία. Κάτι τέτοιο θα δικαιολογούσε και την ομοιότητα της πόλης με την αρχαία Ατλαντίδα, καθώς οι Άτλαντες της Ισπανίας θα ήθελαν να δημιουργήσουν μία πόλη που να μοιάζει με την Ατλαντίδα.
Η
 αρχαιολογική αυτή ανακάλυψη λοιπόν δεν είναι η ανακάλυψη της χαμένης Ατλαντίδας, είναι όμως κάτι εξίσου σημαντικό για την ισπανική, αλλά και την παγκόσμια ιστορία. Είναι λογικό λοιπόν η πόλη αυτή να μην είναι η μόνη του είδους της και μελλοντικά να βρεθούν και άλλες παρόμοιες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και ίσως και έξω από την ιβηρική χερσόνησο. Βρέθηκε άραγε η πρώτη πόλη που θα αποδεικνύει την ύπαρξη, όχι απλά της Ατλαντίδας, αλλά και ατλαντογενών πολιτισμών μετά τον καταποντισμό της ηπείρου της Ατλαντίδας; Η συνέχιση των ερευνών θα δείξει…