Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

ΕΡΕΥΝΑ – ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΠΕΡΙ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ «ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ» [Β΄ ΜΕΡΟΣ]


Ο Προμηθέας, όπως αποκονίζεται
σε λεπτομέρεια ενός έργου κεραμικής
του 5ου αιώνα προ Χριστού.

… συνέχεια από προηγούμενο άρθρο

Ο
ι επόμενες πληροφορίες περί γενετικής μας δίνονται στο απόσπασμα του κειμένου που ακολουθεί αυτό που ήδη μελετήσαμε. Συνεχίζοντας την αφήγηση του μύθου του, ο Πρωταγόρας λέει: «ἐπειδὴ δ’ ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον, προσέταξαν Προμηθεῖ καὶ Ἐπιμηθεῖ κοσμῆσαί τε καὶ νεῖμαι δυνάμεις ἑκάστοις ὡς πρέπει. Προμηθέα δὲ παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, «Νείμαντος δέ μου», ἔφη, «ἐπίσκεψαι»• καὶ οὕτω πείσας νέμει.» (Πρωταγόρας 320d). Όταν δηλαδή ήρθε ο καιρός να «οδηγηθούν στο φως» τα «θνητά είδη», οι θεοί – που όπως είπαμε, σύμφωνα με τις  αγνωστικιστικές αντιλήψεις του Πρωταγόρα, δεν αποτελούν παρά ένα σύμβολο με το οποίο οι άνθρωποι συμβολίζουν την δημιουργό δύναμη – διέταξαν τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα, ο ένας (ο Προμηθέας) να μοιράσει τις δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα διάφορα «θνητά είδη», ενώ ο άλλος (ο Επιμηθέας) να επιθεωρήσει την δουλειά του πρώτου για να διορθώσει τυχόν λάθη που μπορεί να έγιναν κατά την μοιρασιά των δυνάμεων-ιδιοτήτων-γενετικών χαρακτηριστικών. Ο Επιμηθέας όμως θέλησε να αλλάξουν ρόλους με τον αδελφό του, τον Προμηθέα, και ο Προμηθέας δέχτηκε να αφήσει τον Επιμηθέα να κάνει την μοιρασιά και αυτός μετά να ελέγξει το έργο του για τυχόν λάθη.
Σ
το παραπάνω απόσπασμα του μύθου, όσο κι αν λόγω της προφορικής μετάδοσης του μύθου από γενιά σε γενιά για πολλούς αιώνες, οι κρυμμένες γνώσεις δεν είναι ξεκάθαρες, αν είμαστε προσεκτικοί, μπορούμε να εντοπίσουμε τρείς πληροφορίες γενετικής – εφ όσον βέβαια δεν περιλάβουμε την πληροφορία της διανομής των ιδιοτήτων-δυνάμεων-γενετικών χαρακτηριστικών σε αυτές, λόγω του ότι, επειδή θα μπορούσε να βασίζεται καθαρά σε θρησκευτικές και μυθολογικές αντιλήψεις, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αμιγώς επιστημονικού περιεχομένου πληροφορία.
Κύτταρα, όπως φαίνονται από μικροσκόπιο. Η ζωή στην Γη
είναι κατά κύριο λόγο κυτταρική, δηλαδή οι περισότερες
μορφές ζωής (πλην των ιών) αποτελούνται από κύτταρα.
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η πρώτη κυτταρική
μορφή ζωής στην Γη ήταν μονοκύτταρη. Αργότερα αυτή
εξελίχθηκε, διαφοροποιήθηκε και, από αυτήν την
διαφοροποίση προέκυψαν όλες οι πιο σύνθετες μορφές ζωής.
Το ίδιο ακριβώς, με άλλα όμως λόγια, αναφέρει και ο
Πλάτωνας, στο έργο του "Πρωταγόρας".

Η
 πρώτη πληροφορία περί γενετικής του αποσπάσματος αυτού είναι κρυμμένη στην φράση «ἐπειδὴ δ’ ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον», η οποία σημαίνει σε μία «κατά λέξη» μετάφραση: «και όταν επρόκειτο να τα φέρουν αυτά [εν. τα θνητά είδη] στο φως». Με μία πρώτη ανάγνωση, η φράση αυτή δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Η λέξη όμως «φῶς» θα μπορούσε να μην έχει στο σημείο αυτό του κειμένου την κυριολεκτική της σημασία, αλλά να σημαίνει μεταφορικά «ύπαρξη». Αν λοιπόν αντικαταστήσω στην μετάφραση την λέξει «φως» με την λέξη «ύπαρξη», τότε η μετάφραση παίρνει την εξής μορφή: «και όταν επρόκειτο να τα φέρουν αυτά [εν. τα θνητά είδη] στην ύπαρξη» ή  - ακόμα καλύτερα – και: «και όταν επρόκειτο να τα φέρουν αυτά [εν. τα θνητά είδη] στην κατάσταση της ύπαρξης». Με αυτήν την μικρή τροποποίηση στην μετάφραση, η οποία συμφωνεί με το νόημα του μύθου, η πληροφορία περί γενετικής που κρύβεται στην φράση αυτή γίνεται πολύ πιο εμφανής. Τα διάφορα πολυκύτταρα «θνητά» είδη που έπρεπε να σχηματιστούν από τις προϋπάρχουσες πιο απλοϊκές μορφές ζωής για να περάσουν από την κατάσταση της δυνάμει ύπαρξης, στην κατάσταση της (ενεργεία) ύπαρξης, έπρεπε, εξελισσόμενα, πρώτα να διαφοροποιηθούν γενετικά από τις προϋπάρχουσες μορφές ζωής. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; Με την διανομή των δυνάμεων-ιδιοτήτων-γενετικών χαρακτηριστικών του κάθε είδους που επίσης αναφέρεται μέσα στο ίδιο κείμενο. Και για να πούμε το ίδιο σε μια πιο επιστημονική γλώσσα, έπρεπε το DNA τους – ή το RNA τους σύμφωνα με την θεωρία που το θέλει να αποθήκευε αυτό τις γενετικές πληροφορίες στους πρώτους οργανισμούς – να εξελιχθεί-μεταλλαχθεί, συμπεριλαμβάνοντας περισσότερες γενετικές πληροφορίες, οι οποίες θα καθόριζαν τα γενετικά χαρακτηριστικά του νέου είδους, τα οποία η αρχική μορφή ζωής ποτέ δεν είχε. Αυτό όμως, εκτός από το γεγονός ότι συμφωνεί απόλυτα με το αρχαίο κείμενο, συμφωνεί επίσης και με τις σύγχρονες επιστήμες της βιολογίας και της γενετικής. Ως εκ τούτου η πρώτη αυτή γενετική πληροφορία του αρχαίου κειμένου, σύμφωνα με την σύγχρονη επιστήμη, ισχύει.
Η
 δεύτερη γενετική πληροφορία του αποσπάσματος αυτού αναφέρεται στο εξής σημείο του αρχαίου κειμένου: «προσέταξαν Προμηθεῖ καὶ Ἐπιμηθεῖ κοσμῆσαί τε καὶ νεῖμαι δυνάμεις ἑκάστοις ὡς πρέπει. Προμηθέα δὲ παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, «Νείμαντος δέ μου», ἔφη, «ἐπίσκεψαι»». Στο κομμάτι αυτό του κειμένου, μας δίνονται δύο αλληλοσυμπληρούμενες πληροφορίες· η μία είναι ότι ο ένας από τους δύο Τιτάνες (δηλαδή τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα) θα έπρεπε να μοιράσει τις δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά και η άλλη είναι το κύριο χαρακτηριστικό του κάθε ενός Τιτάνα το οποίο και θα συνδεόταν με την δουλειά που οι θεοί – δηλαδή η δύναμη της δημιουργίας – τον ήθελαν να κάνει. Η δεύτερη πληροφορία προκύπτει από την ετυμολογική ανάλυση των ονομάτων των δύο Τιτάνων. Πριν ωστόσο κάποιος που δεν γνωρίζει καλά το θέμα, βιαστεί να κρίνει ως αυθαίρετη την λήψη ενός δεδομένου από την ετυμολογία των ονομάτων, ξεκαθαρίζω ότι στην αρχαία Ελλάδα το όνομα θεωρείτο κάτι σαν ένα είδος «ορισμού» των σωματικών ή/και των ψυχικών χαρακτηριστικών του ονομαζόμενου – γι’ αυτόν δε τον λόγο και οι αρχαίοι Έλληνες έπαιρναν το κανονικό τους όνομα σε μεγαλύτερη ηλικία απ’ ότι συνηθίζεται σήμερα – και ότι τα ονόματα των θεών και των άλλων υπερφυσικών θρησκευτικών οντοτήτων είχαν πάντα και συμβολικό χαρακτήρα. Πλην τούτου και ο ίδιος ο Πλάτωνας, σε άλλα έργα του, αναγνωρίζει την σημασία των ονομάτων και φτάνει στο σημείο να δώσει σε ένα ξένο πρόσωπο ένα όνομα που είχε στα ελληνικά την ίδια σημασία με το πραγματικό του όνομα, στην δικιά του γλώσσα. Θεωρώντας λοιπόν αξιόπιστη την ετυμολογία των ονομάτων, μπορούμε να πούμε ότι το όνομα «Προμηθεύς» είναι λέξη σύνθετή από την πρόθεση «προ» που σημαίνει «πριν» και από το ουσιαστικό «μήτις» που σημαίνει «σκέψη» και ότι το όνομα «Επιμηθεύς» είναι επίσης λέξη σύνθετη από την πρόθεση «επί» που σημαίνει «μετά» και από το ουσιαστικό «μήτις» που – όπως ήδη είπαμε – σημαίνει «σκέψη»· ο Προμηθέας δηλαδή είναι «αυτός που σκέφτεται πριν», ενώ ο Επιμηθέας είναι «αυτός που σκέφτεται μετά». Και στις δύο περιπτώσεις όμως, από τα ονόματά τους, δεν διασαφηνίζεται το «σε σχέση με τι», ο ένας (πρέπει να/είναι καλός στο να) σκέφτεται πριν και ο άλλος (πρέπει να/είναι καλός στο να) σκέφτεται μετά και έτσι προκύπτει το ερώτημα τι είναι τελικά το γεγονός με το οποίο συσχετίζονται τα δύο «ονόματα». Η απάντηση όμως σε αυτό είναι απλή· όπως προκύπτει από την φράση «ἐπειδὴ δ’ ἄγειν αὐτὰ πρὸς φῶς ἔμελλον», τα δύο ονόματα σχετίζονται με το «πέρασμα» των «θνητών ειδών» από την κατάσταση της δυνάμει στην κατάσταση της ενεργεία ύπαρξης ή με επιστημονικά λόγια με την μετάλλαξη-εξέλιξη του DNA – ή του RNA – των αρχικών μορφών ζωής ώστε να δημιουργηθούν τα πιο σύνθετα «θνητά είδη». Ο Προμηθέας δηλαδή ήταν αυτός που θα έπρεπε να μοιράσει τις δυνάμεις-ιδιότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα «θνητά είδη», δηλαδή να ασχοληθεί με τον σχηματισμό του νέου DNA, ενώ ο Επιμηθέας ήταν αυτός που θα έπρεπε να διορθώσει αν εντόπιζε τυχόν λάθη – προφανώς με την χρήση ρετροϊών. Αυτό όμως ταιριάζει απόλυτα με την περιγραφή των εργασιών που ανατέθηκαν στον κάθε ένα από τους δύο Τιτάνες – ασχέτως του ότι αυτοί αργότερα αντάλλαξαν μεταξύ τους τα καθήκοντα αυτά – και παράλληλα συμφωνεί με τις βιολογικές-γενετικές διεργασίες που η ίδια η γενετική επιστήμη ορίζει πως θα έπρεπε να γίνουν – και μάλιστα με την σειρά αυτή – προκειμένου οι πρώτες μορφές ζωής να εξελιχθούν σε πιο σύνθετους οργανισμούς («θνητά είδη»).
Τρισδιάστατη αναπαράσταση της δομής ενός μορίου RNA.
Η σύγχρονη βιολογία έχει παραδεχτεί ότι, τον καιρό που
δημιουργήθηκαν οι πρώτες μορφές ζωής, τον ρόλο του
"βασιλιά του κυττάρου", δεν έπαιζε το DNA, όπως συμβαίνει
σήμερα, αλλά το RNA, ενώ κάποια στιγμή αυτό άλλαξε,
όταν τα δύο αυτά είδη νουκλεϊκού οξέως "αντάλλαξαν"
λειτουργίες στο εσωτερικό του κυττάρου. Θα μπορούσε όμως
κάτι τέτοιο να συσχετιστεί με την ανταλλαγή των εργασιών
του Προμηθέα και του Επιμηθέα, για την οποία μας μιλά
ο Πλάτωνας, μέσα από τον μύθο του Πρωταγόρα;

 
Η
 τρίτη πληροφορία περί γενετικής του αποσπάσματος αυτού του κειμένου του Πλάτωνα, η οποία και έχει δεχτεί σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι οι άλλες δύο την αλλοίωση που επιφέρει η προφορική παράδοση, όταν αυτή λαμβάνει χώρα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, βρίσκεται στο κομμάτι εκείνο του κειμένου που λέει: «Προμηθέα δὲ παραιτεῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι, «Νείμαντος δέ μου», ἔφη, «ἐπίσκεψαι»• καὶ οὕτω πείσας νέμει.». Πριν μελετήσουμε το κομμάτι αυτό που μας μιλά για το πώς οι δύο Τιτάνες αντάλλαξαν τις καθορισμένες από τους θεούς – την ενέργεια της δημιουργίας – εργασίες που, όπως είπαμε, αφορούσαν τον μετασχηματισμό του γενετικού κώδικα των πρώτων μορφών ζωής που δημιουργήθηκαν «κάτω από την γη» ώστε να λάβει χώρα η εξέλιξή τους σε πιο σύνθετα «θνητά είδη» ( μορφές ζωής), θα πρέπει να μελετήσουμε κάτι άλλο· την πιθανότητα – ακριβώς λόγο της αγνωστικιστικής αντίληψης του Πρωταγόρα – ο Προμηθέας και ο Επιμηθέας να αποτελούν και αυτοί σύμβολα κάποιας «φυσικής δύναμης», υπεύθυνης για την εξέλιξη των «θνητών ειδών» – αργότερα θα εξηγήσω και το πώς, είτε ο Πρωταγόρας , είτε ο Πλάτωνας, είτε και οι δύο είναι δυνατόν να γνώριζαν τέτοιες γνώσεις, «αδικαιολόγητα προχωρημένες» και «ανεξήγητα επιστημονικά ορθές» για την εποχή τους. Το να αποτελούν οι δύο Τιτάνες σύμβολα κάποιας «φυσικής δύναμης» ή ορθότερα κάποιου «φυσικού μηχανισμού» που σχετίζεται με την εξέλιξη των ειδών – και όχι μόνο – είναι κάτι στο οποίο ο Πρωταγόρας, σαν αγνωστικιστής και σαν σοφιστής που ήταν, λογικά θα συμφωνούσε. Ο συμβολισμός όμως που θα χρησιμοποιείτο – ή κατ’ άλλους η συγχώνευση του προσώπου που ενεργεί με την ενέργεια που παράγει ή με τον τρόπο με τον οποίο την παράγει – λογικά θα αφορούσε τις εργασίες που τελικά έκαναν οι δύο Τιτάνες – ασχέτως του τι θα έπρεπε να κάνουν· με άλλα – επιστημονικά – λόγια, ο συμβολισμός του Επιμηθέα θα έπρεπε να σχετίζεται με τον σχηματισμό του DNA των νέων, πιο σύνθετων «θνητών ειδών», ενώ αυτός του Προμηθέα θα έπρεπε να σχετίζεται με την «διόρθωση» των πιθανών λαθών η οποία, σύμφωνα με την σύγχρονη γενετική, μπορεί να επιτευχθεί – ή ορθότερα στο μέλλον θα μπορέσει να επιτευχθεί – με την χρήση ειδικών ρετροϊών. Τα μέσα λοιπόν με τα οποία θα έπρεπε οι δύο Τιτάνες να εργαστούν, είτε λόγω της αλλοίωσης του μύθου, είτε και εσκεμμένα, θα μπορούσαν να συμβολίζονται από τον τελικό – όχι απαραίτητα τον οριζόμενο από τους «θεούς» (δημιουργική δύναμη) – χρήστη τους· δηλαδή, ο Επιμηθέας που τελικά ανέλαβε την εργασία του Προμηθέα, να εργαστεί δηλαδή πάνω στο DNA για την δημιουργία των σύνθετων «θνητών ειδών», θα μπορούσε να συμβολίζει εκτός από την φυσική δύναμη της εξέλιξης των «θνητών ειδών» και το DNA, ενώ ο Προμηθέας που  τελικά ανέλαβε την δουλειά του Επιμηθέα να διορθώσει τα τυχόν λάθη – πιθανώς χρησιμοποιώντας ειδικούς ρετροϊούς που δεν είναι παρά ακυτταρικές μορφές ζωής που αποτελούνται από RNA (και όχι από DNA, όπως οι υπόλοιποι ιοί) – θα μπορούσε να συμβολίζει, εκτός από την δύναμη της φύσης για περαιτέρω εξέλιξη, και τους ρετροϊούς, ή πιο συγκεκριμένα το RNA από το οποίο αποτελούνται. Έτσι οι δύο αδελφοί Τιτάνες θα μπορούσαν να συμβολίζουν τα δύο διαφορετικά είδη νουκλεϊκού οξέος – το DNA και το RNA – που και τα δύο σχετίζονται άμεσα με την γενετική πληροφορία, την διαιώνιση της, αλλά και την σταδιακή εξέλιξή της και που χωρίς αυτά – όπως λέει η σύγχρονη γενετική επιστήμη – θα ήταν αδύνατη η δημιουργία της ζωής, δηλαδή των «θνητών ειδών», άρα και η εκτέλεση των εργασιών που, κατά τον μύθο, ανέλαβαν οι δύο Τιτάνες να εκτελέσουν… Με το να καταλήξει όμως με τον τρόπο αυτό κάποιος στο συμπέρασμα αυτό, το συμπέρασμα αυτό θα μπορούσε να κριθεί ως αβέβαιο ή ακόμα και ως αυθαίρετο. Και όντως θα ήταν, αν δεν το επιβεβαίωνε και το τελευταίο στοιχείο που αντλούμε από το κείμενο, το οποίο επίσης συμφωνεί απόλυτα με τα όσα μας λέει η γενετική επιστήμη. Συγκεκριμένα, ο μύθος μας λέει ότι οι δύο Τιτάνες ανέλαβαν κάποιες εργασίες από τους θεούς – δηλαδή από την δύναμη της δημιουργίας – αλλά αποφάσισαν να τις ανταλλάξουν και να κάνει ο ένας την δουλειά του άλλου. Αν κάτι τέτοιο μπορούσε να επιβεβαιωθεί επιστημονικά από την σύγχρονη επιστήμη ότι συνέβη σε σχέση με τις εργασίες του DNA και του RNA, μέσα στα κύτταρα των πρώτων μορφών ζωής, τότε το αρχικό μας συμπέρασμα θα μπορούσε να είναι πολύ πιο βάσιμο. Και όντως, σύμφωνα με την σύγχρονη επιστήμη, στις πρώτες μορφές ζωής «βασιλιάς του κυττάρου», δηλαδή φορέας των γενετικών πληροφοριών και υπεύθυνος για την αντιγραφή τους δεν ήταν το DNA, όπως είναι σήμερα, αλλά το RNA, ενώ ο ρόλος του DNA ήταν τότε δευτερεύον, ενώ δεν αποκλείεται και να εισήλθε στις κυτταρικές μορφές ζωής – θυμίζω πως η ανταλλαγή των εργασιών συνέβη κατόπιν συνεννόησης και «παραίτησης» του Προμηθέα-RNA υπέρ του Επιμηθέα-DNA από την αρχική του εργασία – από τους ιούς – όχι όμως τους ρετροϊούς – οι οποίοι εμφανίστηκαν επίσης την ίδια εποχή με τις πρώτες κυτταρικές μορφές ζωής και που ανέκαθεν είχαν γενετικό υλικό αποτελούμενο από DNA. Η επιστήμη της βιολογίας μας λέει επίσης ότι υπήρξε κάποια εποχή, όσο ακόμα οι κυτταρικές μορφές ζωής ήταν απλές και αποτελούνταν από λίγα – αν όχι από ένα – μόνο κύτταρα, κατά την οποία το DNA εκτόπισε το RNA στο εσωτερικό του κυττάρου, με αποτέλεσμα να είναι πλέον αυτό υπεύθυνο για την φύλαξη και την αντιγραφή των γενετικών πληροφοριών… Με άλλα λόγια συνέβη ακριβώς αυτό που, μέσα βέβαια από συμβολισμό και προσωποποίηση των «φυσικών μηχανισμών», αναφέρεται στον μύθο!
… και έπεται συνέχεια στο Γ΄ μέρος του άρθρου.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

ΕΡΕΥΝΑ - Η ΣΥΝΟΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ (CONSPIRACY OF RELATIVITY)

 
Φωτογραφία του National Labotary του Gran Sasso στην
κεντρική Ιταλία. Στο εργαστήριο εκείνο, πριν από λίγο καιρό,
ανακαλύφθηκε ότι τα νετρίνα μπορούν να υπερβούν την
ταχύτητα του φωτός, πράγμα που καταρρίπτει την ίδια
την Θεωρία της Σχετικότητας. 

Μ
ετά από το πείραμα που έγινε από τους επιστήμονες του CERN πριν από λίγους μήνες, το οποίο ουσιαστικά κατέρριψε την ίδια την Θεωρία της Σχετικότητας του Αλβέρτου Αϊνστάιν (διαβάστε και το σχετικό άρθρο), δεν ήταν λίγοι οι επιστήμονες αυτοί που αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα του πειράματος. Συγκεκριμένα οι τριάντα από τους εκατόν εξήντα επιστήμονες που συμμετείχαν στο πείραμα έχουν υιοθετήσει μία πιο «επιφυλακτική» στάση απέναντι στα αποτελέσματα του πειράματος αυτού και δεν υπέγραψαν το κείμενο των συμπερασμάτων που δημοσιεύτηκε.
Ο
ι επιστήμονες αυτοί, παρά το γεγονός ότι το εν λόγω πείραμα έλαβε χώρα πάρα πολλές φορές, με την χρήση ακριβέστατων οργάνων τελευταίας τεχνολογίας και μετά από σοβαρή μελέτη όλων των παραγόντων που πιθανώς θα επηρέαζαν το τελικό αποτέλεσμα, αρνούνται την εκδοχή τα νετρίνα να υπερέβησαν την ταχύτητα του φωτός, αποδίδοντας την αιτία των αποτελεσμάτων σε κάποιο λάθος ή σε κάποιον παράγοντα που δεν είχε υπολογιστεί σωστά. Παρά τα αποτελέσματα που τους έδωσε το πείραμα αυτό, όντας «πιστοί» στην ορθότητα της θεωρίας του Αλβέρτου Αϊνστάιν, προσπαθούν να την υποστηρίξουν με κάθε τρόπο, ακόμα και τώρα που την βλέπουν να καταρρέει, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.
Σ
τους επιστήμονες βέβαια αυτούς δεν συγκαταλέγονται οι επιστήμονες που έχουν προτείνει μία εναλλακτική, αλλά εξίσου πιθανή να ισχύει θεωρία που θέλει τα νετρίνα να κινήθηκαν με υποφωτεινή ταχύτητα, αλλά δημιουργώντας στρέβλωση στο χωροχρονικό συνεχές και περνώντας μέσα από άλλες διαστάσεις, να έφτασαν στον προορισμό τους έχοντας διανύσει μικρότερη απόσταση από αυτήν της ευθείας οδού – που ίσως να μην είναι πάντα και ο συντομότερος δρόμος – και, ως εκ τούτου κάνοντας λιγότερο χρόνο απ’ όσο θα χρειαζόταν το φως, με την ταχύτητά του στο κενό, να φτάσει με συμβατικό τρόπο, κινούμενο πάνω στην ευθεία. Ακόμα όμως και αυτήν την συμβιβαστική θεωρία που δεν δέχεται την ύπαρξη των υπερφωτεινών ταχυτήτων, αλλά που αποδέχεται το ότι μία μάζα ύλης μπορεί να μετακινηθεί, μέσα από στρεβλώσεις του χωροχρόνου, ταχύτερα από το φως, οι επιστήμονες στους οποίους στην αρχή αναφέρθηκα, την θεωρούν απίθανη και θεωρούν πιθανότατο – αν όχι βέβαιο – σενάριο αιτιολόγησης των αποτελεσμάτων του πειράματος, πως έγινε κατά την διεξαγωγή του κάποιο λάθος που έδωσε αυτά τα απίστευτα γι’ αυτούς και ανατρεπτικά για την Θεωρία της Σχετικότητας αποτελέσματα.
File:Bartolomeu Velho 1568.jpg
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι πολλές φορές επιμένουν
σε λανθασμένες θεωρίες, μόνο και μόνο επειδή τις έχουν διδαχτεί
ως ορθές και αρνούνται να ερευνήσουν την ορθότητά τους.
Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η μεσαιωνική θεωρία ότι η Γη
ήταν το κέντρο του Σύμπαντος. Στην εικόνα φαίνεται μία
αποτύπωση της θεωρίας αυτής από τον Bartolomeu Velho
στο βιβλίο του Cosmographia που εκδόθηκε τον 16ο αιώνα
και σήμερα βρίσκεται στην Bibilotèque nationale de France.

Σ
την ιστορία της επιστήμης βέβαια δεν ήταν λίγες οι φορές που πολλοί επέμεναν σε λανθασμένες θεωρίες, μόνο και μόνο επειδή αυτό είχαν διδαχθεί και δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν ή δεν διανοούνταν να τις αμφισβητήσουν ή να δεχτούν πως ενδέχεται να υπάρχει κάποια άλλη αλήθεια, έξω απ’ αυτές. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως, για αιώνες, οι άνθρωποι πιστεύανε πως η Γη ήταν επίπεδη, πως η Γη ήταν το κέντρο του Σύμπαντος και ο Ήλιος περιστρεφόταν γύρω από αυτήν, καθώς και άλλες θεωρίες που, όταν σήμερα ακούμε για αυτές, χαμογελάμε με την απλοϊκότητα και την ανακρίβειά τους. Οι αντιλήψεις βέβαια αυτές συνδέονταν άμεσα με εποχές πνευματικά σκοτεινές, όπου η επιστήμη δεν υφίστατο και που δογματικές αντιλήψεις καθόριζαν το τι πρέπει ο κόσμος να πιστεύει ότι υπάρχει και τι ότι δεν υπάρχει στον κόσμο. Σε εποχές όμως σαν την δική μας που η επιστήμη γνωρίζει πρωτόγνωρη εξέλιξη και που οι επιστήμονες δεν λογοκρίνονται από κανέναν όταν αμφισβητούν τις υπάρχουσες θεωρίες, λόγω του ότι η αμφισβήτηση και η έρευνα βρίσκονται στην φύση του επαγγέλματός τους, μου φαίνεται κάπως παράταιρο σε μια τέτοια εποχή, οι ίδιοι οι επιστήμονες να είναι αυτοί που επιμένουν σε μία θεωρία του περασμένου αιώνα, ενώ τα ίδια τα αποτελέσματα των πειραμάτων που διεξάγουν τους διαψεύδουν. Δεδομένου λοιπόν του ότι ζούμε σε μία εποχή επιστημονικής άνθισης, πιστεύω πως ο μόνος λόγος για τον οποίο κάποιος θα μπορούσε να επιμένει πεισματικά σε κάτι τέτοιο, θα ήταν αν η επιμονή του αυτή έφερνε κάποιο κέρδος σ’ αυτόν, ή και σε αυτούς για τους οποίους δουλεύει.
Τ
ο ερώτημα που προκύπτει από τον παραπάνω συλλογισμό είναι τι είδους συμφέροντα θα μπορούσαν να απειλούνται σε περίπτωση που το πείραμα επαληθευτεί και που όλοι αποδεχτούν πως η Θεωρία της Σχετικότητας απλά δεν ισχύει και πλέον αποτελεί κομμάτι της παρελθούσης επιστημονικής ιστορίας… Με άλλα λόγια, τι θα μπορούσαν να χάσουν οι επιστήμονες – ή οι κυβερνήσεις για τις οποίες εργάζονται – αν αποδέχονταν φανερά στον κόσμο ότι είναι εφικτή η ανάπτυξη υπερφωτεινών ταχυτήτων;
File:ESO- Reflection Nebula around HD 87643-phot-28a-09-fullres.jpg
Το Σύμπαν παραείναι αχανές για να μπορούμε να
λέμε εγωιστικά ότι είμαστε το μόνο είδος έλλογης
ζωής σε αυτό. Φωτογραφία του διαστήματος από
το European Southern Observatory.

Ε
δώ και χρόνια έχει αποδειχτεί ότι είναι αδύνατον στο αχανές Σύμπαν να μην υπάρχει ζωή έξω από την Γη. Έχει αποκλειστεί επίσης η πιθανότητα η εξωγήινη ζωή να είναι μόνο άλογη και να μην υπάρχουν και αλλού έλλογες μορφές ζωής, ικανές να αναπτύξουν πολιτισμό ίσο ή και ανώτερο του δικού μας… Οι υπολογιζόμενες όμως σε έτη φωτός (ένα έτος φωτός ισούται περίπου με 1.000.000.000.000.000 μέτρα) αποστάσεις μεταξύ των άστρων, σε συνδυασμό με την Θεωρία της Σχετικότητας που θέλει τίποτα να μην μπορεί να υπερβεί την ταχύτητα του φωτός, μειώνουν κατακόρυφα την πιθανότητα να ‘ρθουμε – ή να έχουμε ανεπίσημα ήδη έρθει – σε επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς. Αν όμως η προϋπόθεση του ότι είναι αδύνατον ν’ αναπτυχθούν υπερφωτεινές ταχύτητες, η οποία βασίζεται εξ ολοκλήρου στην Θεωρία της Σχετικότητας, όπως πριν λίγους μήνες αποδείχθηκε, δεν ισχύει, τότε η πιθανότητα διαστρικής επικοινωνίας με εξωγήινους πολιτισμούς αυξάνεται και μάλιστα πάρα πολύ.
Α
κριβώς λοιπόν στο σημείο αυτό, η κατάρριψη της Θεωρίας της Σχετικότητας αυξάνει πάρα πολύ την πειστικότητα και την αληθοφάνεια άλλων θεωριών που έχουν διατυπωθεί και, ακριβώς εξ αιτίας της θεωρίας αυτής, εδώ και δεκαετίες πέρναγαν στην σφαίρα της συνωμοσιολόγους, της επιστημονικής φαντασίας, της καταστροφολογίας και της γραφικότητας και, χωρίς να επιβεβαιωθούν ή να καταρριφθούν επιστημονικά, πέρναγαν απ’ ευθείας στην κατηγορία των ανυπόστατων θεωριών, αφού δεν μπορούσαν να αντιταχθούν στο «αλάθητο» της Θεωρίας της Σχετικότητας. Και τις περισσότερες φορές – αν όχι και πάντα – η απόρριψη των θεωριών αυτών, «τελείως τυχαία» ευνοούσε τα συμφέροντα των κυβερνήσεων των ισχυροτέρων κρατών του πλανήτη.
Γ
ια να ξεκαθαριστεί βέβαια η θέση που παίρνω πάνω στο θέμα, δεν συμφωνώ με όλες αυτές τις θεωρίες· όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν να σχηματίσουν μία σφαιρική εικόνα για την πραγματικότητα, αφού εξετάζω τις θεωρίες αυτές, άλλες τις απορρίπτω, ενώ άλλες θεωρώ πως θα ήταν πιθανό να ισχύουν και ψάχνω περαιτέρω γι’ αυτές, χωρίς ωστόσο να σχηματίσω κάποιο απόλυτο συμπέρασμα, αν δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία. Στο σημείο αυτό λοιπόν δεν θέλω να υποδείξω τι ισχύει και τι όχι, αλλά απλά να αναφέρω ενδεικτικά κάποιες από τις θεωρίες που κατά καιρούς ακούγονται και που η πειστικότητά τους περιοριζόταν, ακριβώς λόγω της λανθασμένης αυτής πληροφορίας που μας παρείχε η Θεωρία της Σχετικότητας.
File:PurportedUFO2.jpg
Φωτογραφίες με ΑΤΙΑ έκαναν
την εμφάνησή του εδώ και
αρκετές δεκαετίες. Η εν λόγω
φωτογραφία για παράδειγμα
τραβήχτηκε στο New Jersey
το 1952.

Μ
ία από τις θεωρίες που ακούγονται εδώ και αρκετά χρόνια είναι αυτή που θέλει τους εξωγήινους να επισκέπτονται ήδη τον πλανήτη μας εδώ και κάποιες τουλάχιστον δεκαετίες. Η θεωρία αυτή που στην αρχή φαινόταν εντελώς παράλογη και μεταφυσική και της οποίας η πειστικότητά ανέκαθεν υποβαθμιζόταν από την Θεωρία της Σχετικότητας, με το πέρασμα των χρόνων, γίνεται όλο και πιο δημοφιλής, κυρίως στις χώρες της Δύσης. Οι δε αναφορές και οι μαρτυρίες για θεάσεις Αγνώστου Προελεύσεως Ιπτάμενων Αντικειμένων (γνωστά ως ΑΤΙΑ ή ως UFO), για επαφές, ως και για απαγωγές από εξωγήινους είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται όλο και πιο έντονα σε όλον τον κόσμο, αλλά και στην Ελλάδα [στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η ιστοσελίδα Αναζητώντας το Παράξενο έχει ήδη δημιουργήσει μία σελίδα με τίτλο “Μαρτυρίες” στην οποία και αναρτά ανώνυμα ή επώνυμα τις δικές σας μαρτυρίες πάνω στο θέμα, αλλά και γενικότερα πάνω στα παράξενα φαινόμενα των οποίων κάλλιστα θα μπορούσατε να είστε μάρτυρες]. Πλην τούτου το γεγονός ότι και πολεμικά αεροσκάφη έχουν συναντήσει στις περιπολίες τους τέτοια σκάφη και ότι υπάρχουν μαρτυρίες πιλότων μαχητικών αεροσκαφών αλλά και απόρρητα στρατιωτικά αρχεία πάνω στο θέμα, προδίδει την σοβαρότητα της κατάστασης, την οποία τα ΜΜΕ αλλά και κάποιοι επιστημονικοί κύκλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να συγκαλύψουν, οι μεν γελοιοποιώντας τις διάφορες μαρτυρίες και οι δε τονίζοντας το αδύνατον των γρήγορων διαστρικών ταξιδιών λόγω της «αλάνθαστης» Θεωρίας της Σχετικότητας. 
File:Moai Rano raraku.jpg
Είναι γεγονός ότι για πολλά από ταμεγαλιθικά
μνημεία των αρχαίων πολιτισμών, κανείς δεν
μπορεί να εξηγήσει το πώς φτιάχτηκαν, σε
εποχές που πρακτικά κάτι τέτοιο ήταν
αδύνατον. Στα μνημεία αυτά συμπεριλαμβάνονται
και τα αγάλματα της Νήσου του Πάσχα,
των οποίων ο τρόπος κατασκευής
καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου. 

Ά
λλη θεωρία που επίσης είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στις μέρες μας θέλει τους εξωγήινους να επισκέφτηκαν την Γη κατά το μακρινό παρελθόν και να επηρέασαν ή και να δημιούργησαν κάποιους από τους αρχαίους πολιτισμούς της Γης. Αυτή πρόκειται για ακόμα μία θεωρία – η οποία μάλιστα αποτελεί σύνθεση πολλών μικρότερων θεωριών που θέλει τους εξωγήινους να επισκέφτηκαν την Γη στο μακρινό παρελθόν – στην οποία η Θεωρία της Σχετικότητας στάθηκε εμπόδιο, καθώς όσο πιο δύσκολο είναι το να γίνουν διαστρικά ταξίδια, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες αυτά να έγιναν. Κύριο επιχείρημα των θεωριών αυτών αποτελεί η ύπαρξη των μεγαλιθικών μνημείων που χτίστηκαν με τρόπο άριστο, σε πάρα πολλές χώρες, σε εποχές που τα μέσα για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο απλώς δεν υπήρχαν. Άλλο επιχείρημα της θεωρίας αυτής είναι η ύπαρξη στοιχείων σε διάφορα αρχαία κείμενα όπως η ελληνική Ιλιάδα, το μεσοποτάμιο Έπος του Γιλγαμές, η ινδική Βιμανίκα Σαάστρα, ακόμα και η ισραηλιτική Παλαιά Διαθήκη που, κατά τους διάφορους ερευνητές, κρύβουν μέσα τους στοιχεία που μιλούν για ιπτάμενα οχήματα και για συσκευές και όπλα υψηλής τεχνολογίας που ξεπερνούν ακόμα και την σημερινή τεχνολογία.

File:Buzz salutes the U.S. Flag.jpg
Στιγμιότυπο από την αποστολή της Nasa "Apollo 11"
όπου φαίνεται ο αστροναύτης Buzz Aldrin μπροστά
στην αμερικανική σημαία, στην Σελήνη, το 1969.
Από πολλά γεγονότα τα οποία συνδέονταν με την
αποστολή αυτή προέκυψαν μεγάλα ερωτήματα, τα
οποία έμειναν αναπάντητα και οδήγησαν σε μία
σειρά από θεωρίες σχετικά με το τι πραγματικά
συνέβη κατά την διάρκεια της αποστολής εκείνης.

Ά
λλη μία σημαντική θεωρία πάλι, η οποία άπτεται περισσότερο από τις άλλες της συνομοσιολογίας, χωρίς ωστόσο αυτό να την καθιστά ανεδαφική, είναι πως το 1969 που έγινε η περίφημη άφιξη του ανθρώπου στην Σελήνη – ή και παλιότερα κατ’ άλλους – η αμερικάνικη κυβέρνηση ήρθε κρυφά σε επαφή και έκλεισε συμφωνίες με εξωγήινους πολιτισμούς. Κάποιοι δε, αποδίδουν σε αυτό την ξαφνική διακοπή του σήματος που προβαλλόταν ζωντανά σε όλον τον κόσμο, ενώ άλλοι πιστεύουν πως ό,τι προβλήθηκε ήταν γυρισμένο σε στούντιο στην Γη και πως το πραγματικό σήμα της άφιξης του ανθρώπου στο φεγγάρι παρακολουθήθηκε μόνο από την NASA. Η δε μετέπειτα «διαφήμιση» των εξωγήινων μέσω των ταινιών του Hollywood, από πολλούς θεωρήθηκε ως μια προετοιμασία της ανθρωπότητας για να δεχτεί σαν κάτι φυσικό την πρώτη επίσημη επαφή με εξωγήινους, όταν έρθει η ώρα. Βέβαια και εδώ οι διάφορες υπο-θεωρίες ποικίλουν, τόσο ως προς τον χρόνο της πρώτης επαφής που κατά κάποιους τοποθετείται ακόμα και στην δεκαετία του 1940, όσο και ως προς τις κυβερνήσεις που λέγεται πως έχουν έρθει σε επαφή με τους εξωγήινους και που έχουν συνάψει συμφωνίες μαζί τους, οι κυριότερες από τις οποίες είναι αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της Ρωσίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά και της Γερμανίας. Και η θεωρία αυτή φυσικά, υποβιβαζόταν μέχρι φέτος σε πειστικότητα από την Θεωρία της Σχετικότητας.
Φ
υσικά τέτοιου τύπου θεωρίες υπάρχουν αναρίθμητες. Το θέμα των διαστρικών ταξιδιών και των εξωγήινων είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα το οποίο ούτε πρέπει, ούτε και πρόκειται να κλείσει εδώ. Το σημαντικό ωστόσο είναι ότι ακόμα ένα εμπόδιο για να θεωρήσουμε πως κάποιες απ’ αυτές – ή έστω κάποια στοιχεία κάποιων απ’ αυτές – έχουν μία ισχυρή δόση αλήθειας κάμφθηκε.
File:Aristotle Altemps Detail.jpg
Ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο ελληνικής
προτομής του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου
Αριστοτέλη, η οποία φυλάσσεται στο
National Museum of Rome. Ο Αριστοτέλης
υπήρξε ο πρώτος που μίλησε για την
ύπαρξη του αιθέρα, την οποία πολύ
αργότερα ήρθε να "ανατρέψει"
η Θεωρία της Σχετικότητας.
 
Θ
α ήθελα όμως να αναφερθώ και σε άλλο ένα πολύ σημαντικό γεγονός που σχετίζεται με την κατάρρευση της Θεωρίας της Σχετικότητας. Όταν, στις αρχές του 20ου αιώνα, η Θεωρία της Σχετικότητας έγινε αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα, πολλές από τις προϋπάρχουσες θεωρίες κατερρίφθησαν ή πιστέψαμε ότι κατερρίφθησαν, λόγω της προώθησης του Αλβέρτου Αϊνστάιν και της Θεωρίας του περί της Σχετικότητας. Μία από τις θεωρίες αυτές, ήταν και αυτή της ύπαρξης του αιθέρα. Η θεωρία του αιθέρα διατυπώθηκε για πρώτη φορά τον 4ο αιώνα προ Χριστού από τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη, ο οποίος υποστήριζε πως τα πάντα αποτελούνται από γη, νερό, αέρα, φωτιά και αιθέρα. Τον δε αιθέρα, ένα στοιχείο για το οποίο αυτός πρώτος μίλησε, τον τοποθετούσε έξω από την Γη, στο διάστημα!
Η
 θεωρία αυτή, αν και ουσιαστικά είχε θεωρηθεί ανεδαφική εξ αιτίας της Θεωρίας της Σχετικότητας, χρησιμοποιήθηκε από πολλούς για να συνδεθεί ο αιθέρας με την καλούμενη σκοτεινή ύλη, ή με την σκοτεινή ενέργεια, η οποία υπολογίζεται πως πρέπει να υπάρχει στο διάστημα. 
Φωτογραφία του εργαστηρίου του Νικολά Τέσλα,
το 1901, όπου ο Σέρβος επιστίμονας έκανε τα
πειράματά του, σχετιά με την "ελεύθερη ενέργεια".

Ά
λλοι πάλι συσχέτισαν τον αιθέρα με την ελεύθερη ενέργεια για την οποία μίλησε ο διάσημος Σέρβος επιστήμων του προηγούμενου αιώνα, Νικολά Τέσλα. Ο Τέσλα μεταξύ των άλλων θεωρούσε ότι ήταν δυνατόν να αντλήσουμε την λεγόμενη «ελεύθερη ενέργεια», από πηγές που η επηρεασμένη από την Θεωρία της Σχετικότητας επιστημονική κοινότητα της εποχής του θεωρούσε αδύνατον να υπάρχουν· παρά το γεγονός όμως ότι κάποιοι θέλησαν να τον βγάλουν τρελό, ακριβώς επειδή δεν τους συνέφερε να αποκαλυφθεί η απάτη της Θεωρίας της Σχετικότητας, η οποία μεταξύ των άλλων μας υποχρεώνει να χρησιμοποιούμε τις πηγές ενέργειας, η χρήση των οποίων πλουτίζει αυτούς που την επιβάλουν και καταστρέφει τον πλανήτη, ο Νικολά Τέσλα παρακολουθείτο στενά από το FBI, ακριβώς επειδή η ιδέες του κάθε άλλο παρά ανεδαφικές ήταν και μπορούσαν μάλιστα να χρησιμοποιηθούν και για την παραγωγή νέων οπλικών συστημάτων. Πέθανε μάλιστα, καθώς λέγεται, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, προσπαθώντας να κατασκευάσει ένα υπερόπλο για να σώσει την πατρίδα του από τις δυνάμεις του Άξονα.
Δ
εν ήταν αυτή ωστόσο η μόνη φορά που κάποιος προσπάθησε να φτιάξει ένα τέτοιο όπλο. Λέγεται πως μεταξύ των άλλων, ένα όπλο το οποίο θα λειτουργούσε με βάση τον αιθέρα προσπάθησε να κατασκευάσει και ο Γεώργιος Γκιόλβας. Την προσπάθειά του αυτή βέβαια κάλυψε ένα πέπλο μυστηρίου και συνδέθηκε μεταξύ των άλλων στην πρώτη του φάση με τα όσα συνέβησαν στην οικογένεια του εφοπλιστή Ωνάση, ο οποίος λέγεται πως τον χρηματοδοτούσε και αργότερα με την περίφημη «Ομάδα Έψιλον», αλλά και με τον πόλεμο των νήσων Φόκλαντ το 1982, μεταξύ Βρετανίας και Αργεντινής.
File:Zeropointmodule.jpg
Στιγμιότυπο από επεισόδιο της τηλεοπτικής
σειράς επιστημονικής φαντασίας
"Stargate SG-1", στο οποίο εμφανίζεται ένα
ZPM (Zero Point Module), δηλαδή ένα
μηχάνημα το οποίο εκμεταλλεύεται την
ενέργεια μηδενικού σημείου για να
τροφοδοτήσει ενεργειακά άλλα μηχανήματα.
Η ιδέα της χρήσης του μηχανήματος αυτού
στην εν λόγω τηλεοπτική σειρά βασιζόταν
στις υπάρχουσες επιστημονικές θεωρίες
για την ενέργεια μηδενικού σημείου, η οποίες
δεν αποκλείεται και να επιβεβαιωθούν, μετά
από τις τελευταίες επιστημονικές ανακαλύψεις.

Υ
πάρχουν πάλι και αυτοί που σχετίζουν τον αιθέρα με την λεγόμενη ενέργεια μηδενικού σημείου (Zero Point Energy) η οποία πιθανολογείται πως υπάρχει παντού στο Σύμπαν και η οποία, αν αξιοποιηθεί, θα μας προμηθεύσει με τεράστια ποσά ενέργειας. Η θεωρία της ενέργειας μηδενικού σημείου, η οποία έχει κάνει την εμφάνισή της τόσο στις επιστημονικές θεωρίες, όσο και στην επιστημονική φαντασία, δεν μπορούσε μέχρι φέτος να αποδειχθεί επειδή η σύγχρονη φυσική αρνείται την πιθανότητα να υπάρχει ενέργεια χωρίς να δημιουργείτε γύρω από αυτήν βαρυτικό πεδίο. Είναι όμως η σύγχρονη φυσική αυτή που, επηρεασμένη από την Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, αρνείται και την ύπαρξη του αιθέρα, για τον οποίο ο Αριστοτέλης στα “Περί Ουρανού” βιβλία του αναφέρει πως, σε αντίθεση με τα άλλα στοιχεία (φωτιά, αέρα, νερό, γη), δεν έχει ούτε «βαρύτητα» ούτε «ελαφύτητα» (= αντιβαρύτητα;) και πως, για τον λόγο αυτό, δεν πλησιάζει, ούτε και απομακρύνεται από την Γη!… Με άλλα λόγια, ο Αριστοτέλης, στο σημείο αυτό, λύνει την απάντηση του πώς είναι δυνατόν να υπάρχει η ενέργεια μηδενικού σημείου. Το μόνο που θα μπορούσε να πει κανείς για να αποδείξει ότι αυτό δεν ισχύει, μέχρι πριν λίγους μήνες θα ήταν ότι ο αιθέρας αποκλείεται να υπάρχει, σύμφωνα με την Θεωρία της Σχετικότητας. Μόνο που πλέον η Θεωρία της Σχετικότητας αμφισβητείται, βρισκόμενη ένα στάδιο πριν την ολική κατάρριψη που λογικά θα ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον…
Τ
ώρα όμως που η Θεωρία της Σχετικότητας έχει καταρριφθεί, μετά το πείραμα που έγινε με τα νετρίνα (neutrinos) που ξεπέρασαν την ταχύτητα του φωτός μας έχει φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια. Ανεξαρτήτως του ποιες από τις παραπάνω θεωρίες ισχύουν και ποιες όχι, είναι σίγουρο ότι ο τρόπος με τον οποίον αντιλαμβανόμαστε το Σύμπαν σταδιακά αλλάζει. Και είναι στο χέρι μας, στο – όχι και τόσο μακρινό – μέλλον, να εκμεταλλευτούμε τις «φυσικές» ελευθερίες της άπειρης ενέργειας και των υπερφωτεινών ταχυτήτων που η Θεωρία της Σχετικότητας μας στερούσε τόσες δεκαετίες.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

ΕΡΕΥΝΑ – ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΠΕΡΙ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ «ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ» [Α΄ ΜΕΡΟΣ]


File:Plato-raphael.jpg
Ο αρχαίος φιλόσοφος Πλάτωνας σε λεπτομέρεια
από την τοιχογραφία "Η Σχολή των Αθηνών"
που βρίσκεται στο Βατικανό και είναι έργο
του  Raffaello Sanzio.

Σ
ε αντίθεση με τον δάσκαλό του, Σωκράτη, ο Πλάτωνας, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, άφησε πίσω του ένα πλούσιο όσο και ενδιαφέρον γραπτό έργο, η μελέτη του οποίου διαρκώς φέρνει στο φως νέα στοιχεία που μας καλούν να αναθεωρήσουμε την άποψη που είχαμε σχηματίσει για τις γνώσεις του Πλάτωνα σχετικά με ζητήματα που, μέχρι πριν λίγες δεκαετείς οι περισσότεροι θεωρούσαν εξωπραγματικό να υπήρχαν σε μία τόσο παλιά εποχή, όσο αυτή του Πλάτωνα...
Τ
ο μυστήριο της χαμένης Ατλαντίδας, όσο κι αν από πολλούς θεωρείτο το κύριο κομμάτι της γνώσης του Πλάτωνα, στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένα μικρό κομμάτι ενός κατά πολύ ευρύτερου συνόλου γνώσεων και πληροφοριών που φυσικά δεν περιορίζεται μόνο στα δύο βιβλία του Πλάτωνα που αναφέρουν την Ατλαντίδα…
Ρ
ίχνοντας μία πιο ερευνητική ματιά στα κείμενα του Πλάτωνα, μπορεί κανείς να βρει πολλά πράγματα τα οποία συσχετίζονται με τις σύγχρονες επιστημονικές γνώσεις και που επιβεβαιώνονται απ’ αυτές. Για παράδειγμα θα φέρω τις γνώσεις του Πλάτωνα για την Μεσολιθική εποχή, στις οποίες και αφιέρωσα και ένα προηγούμενο άρθρο μου το οποίο φιλοξενείται στο «Αναζητώντας το Παράξενο»· όπως θα διαπιστώσει όποιος διαβάσει το εν λόγω άρθρο, οι σύγχρονες έρευνες πάνω στους προϊστορικούς πληθυσμούς της Ευρώπης και της Αφρικής, δείχνουν πως αυτοί εκτείνονταν ακριβώς μέσα στα γεωγραφικά πλαίσια που ορίζει ο Πλάτωνας, στο έργο του «Τίμαιος».
Α
φήνοντας όμως προσωρινά τον «Τίμαιο» και τον «Κριτία», τα δύο έργα του Πλάτωνα που αφορούν – το πρώτο εν μέρει και το δεύτερο ολόκληρο – την Ατλαντίδα, αλλά και γενικότερα το θέμα της χαμένης ηπείρου του Ατλαντικού ωκεανού, αν μελετήσουμε το κείμενο του Πλάτωνα «Πρωταγόρας», μπορούμε να εντοπίσουμε υπερσύγχρονες γνώσεις γενετικής! Για όσους είναι εξοικειωμένοι με το κείμενο και σπεύσουν να πουν ότι τα όσα αναφέρονται περί του τρόπου με τον οποίο μοιράστηκαν οι δυνάμεις-ικανότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα έμβια όντα από τους θεούς, θα μπορούσαν κάλλιστα να οφείλονται σε απλές βιολογικές παρατηρήσεις σε συνδυασμό με φιλοσοφικούς στοχασμούς, εκ των προτέρων λέω ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί τους. Οι γνώσεις της γενετικής άλλωστε – και όχι της απλής παρατήρησης της βιολογίας των ζώων – οι οποίες βρίσκονται στο κείμενο του Πλάτωνα δεν είναι αυτές, αλλά είναι κρυμμένες αλλού· και την λέξη «κρυμμένες» την εννοώ με την κυριολεκτική της σημασία…
Τ
ο φαινομενικά άσχετο με την επιστήμη της γενετικής θέμα του έργου του Πλάτωνα «Πρωταγόρας» είναι το αν η πολιτική αρετή, το πώς δηλαδή μπορεί κανείς να είναι καλός και ενάρετος πολίτης, μπορεί να διδαχτεί ή όχι. Πάνω στο θέμα αυτό, στον «Πρωταγόρα», εμφανίζονται να συζητούν δύο από τους μεγαλύτερους ανθρώπους του πνεύματος της εποχής· ο Σωκράτης, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος που υπήρξε δάσκαλος του Πλάτωνα από την μία και από την άλλη ένας από τους μεγαλύτερους σοφιστές της εποχής από τον οποίο και το κείμενο αυτό του Πλάτωνα πήρε το όνομά του, ο Πρωταγόρας.  
Ο
 Πρωταγόρας, παρά του ότι ήταν σοφιστής και του ότι οι σοφιστές αποτελούσαν τον αντίποδα της διδασκαλίας του Σωκράτη, την οποία ασπαζόταν και ο Πλάτωνας, αντιμετωπίζεται από τον συγγραφέα του κειμένου, σε αντίθεση με τους άλλους δύο σοφιστές που κάνουν την εμφάνισή τους σε αυτό, με μεγάλο σεβασμό. Αν και ο Πλάτωνας δεν διστάζει να ειρωνευτεί, μέσα από το στόμα του Σωκράτη, τις δύο από τις τρεις μεθόδους πειθούς που χρησιμοποιεί ο Πρωταγόρας, δεν ειρωνεύεται ούτε τις ιδέες του, ούτε και την προσωπικότητά του. Είναι σαν με έμμεσο τρόπο ο Πλάτωνας να μας λέει πως τα όσα θα πει το πρόσωπο αυτό κατά την διάρκεια της συζήτησής του με τον Σωκράτη είναι πράγματα που περιέχουν σημαντικές αλήθειες.
Ο
 Πρωταγόρας χρησιμοποιεί τρεις διαφορετικές μεθόδους· τον μύθο, την διάλεξη και τον σχολιασμό των ποιητικών κειμένων. Από τις μεθόδους αυτές ο Πλάτωνας καταδικάζει δια μέσω της ειρωνείας του τόσο την διάλεξη, όσο και τον σχολιασμό των ποιητικών κειμένων, λόγω του ότι αποτελούν περισσότερο μεθόδους πειθούς, παρά μεθόδους αναζήτησης της αλήθειας. Στην περίπτωση του μύθου όμως, μίας μεθόδου που και ο ίδιος ο Πλάτων χρησιμοποιούσε, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος αφήνει τον σοφιστή να αφηγηθεί τον μύθο χωρίς αυτός να κάνει, δια μέσω του Σωκράτη, κάποιο ειρωνικό σχόλιο. Αν λοιπόν κάτι κρύβεται στα λόγια του Πρωταγόρα, στο κείμενο αυτό, αυτό δεν μπορεί να βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά μέσα στον μύθο που λέει ο σοφιστής.
Ο
 μύθος που αφηγείται ο Πρωταγόρας είναι ουσιαστικά μία ιστορία μυθολογικής φύσεως. Τέτοιες ιστορίες υπήρχαν πολλές στην προφορική και γραπτή παράδοση της εποχής. Προέρχονταν δε από εποχές πολύ παλιές, αλλά ήταν αδύνατον να είναι εντελώς αναλλοίωτες από το πέρασμα του χρόνου, ειδικά μάλιστα κατά τα χρόνια που αυτές διαδίδονταν από γενιά σε γενιά μέσα από την προφορική παράδοση. Αυτό συνεπάγεται ότι θα πρέπει κανείς να είναι προσεκτικός, αν θέλει να εντοπίσει στοιχεία, λεπτομέρειες ή γνώσεις που να αφορούν κάτι σχετικά με τις «αδικαιολόγητες» για την εποχή γνώσεις του συγγραφέα.
Η
 εποχή στην οποία αναφέρεται ο συγκεκριμένος μύθος είναι η εποχή της δημιουργίας του ανθρώπου. Επρόκειτο για έναν μύθο ευρέως γνωστό στους Έλληνες· για τον μύθο της δημιουργίας του ανθρώπου, της κλοπής της φωτιάς και της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του. Η χρήση του στον διάλογο είναι η επιχειρηματολογία του Πρωταγόρα υπέρ του ότι η πολιτική αρετή είναι δυνατόν να διδαχθεί· είναι όμως αμφίβολο το αν λειτουργεί παράλληλα και σαν «κρυψώνα» για τα στοιχεία αυτά που ο Πλάτωνας ήθελε να αποτυπώσει σε γραπτό κείμενο. Δεν αποκλείεται άλλωστε ο Πλάτωνας να χρησιμοποιεί τον Πρωταγόρα, όπως ακριβώς και τον Κριτία στα έργα του που αφορούν την Ατλαντίδα προκειμένου να περάσει στο κείμενό του κάποιες γνώσεις που στην πραγματικότητα ο ίδιος – όχι απαραίτητα όμως μόνο αυτός – κατείχε.
Ό
σο για το αν υπάρχουν στον «Πρωταγόρα» τέτοιες γνώσεις, ο καλύτερος τρόπος για να το διαπιστώσουμε είναι να διαβάσουμε με προσοχή το αρχαίο κείμενο. Περιληπτικά, το κείμενο του Πλάτωνα αρχίζει όταν ο Σωκράτης συναντά έναν φίλο του – του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται – και αρχίζει να του εξιστορεί τα όσα προηγήθηκαν. Ένας νεαρός Αθηναίος του ζήτησε να μιλήσει στον Πρωταγόρα που τον καιρό εκείνο είχε έρθει στην Αθήνα, με σκοπό να τον πάρει για μαθητή του και να τον διδάξει την πολιτική αρετή που οι σοφιστές ισχυρίζονταν πως μπορούσαν να διδάξουν. Ο Σωκράτης συνεχίζει την αφήγηση λέγοντας πως πήγε στο σπίτι όπου βρισκόταν ο Πρωταγόρας μαζί με τον νεαρό Αθηναίο και πως, αμφισβητώντας το κατά πόσον ο Πρωταγόρας – και οι σοφιστές γενικότερα – ήταν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να διδάσκουν την πολιτική αρετή, αλλά και το αν η ίδια η πολιτική αρετή ήταν διδακτή ή όχι, άρχισε, με χρήση της διαλεκτικής μαιευτικής και της προσποίησης άγνοιας, να μιλά με τον Πρωταγόρα, καλώντας τον ουσιαστικά να επιχειρηματολογήσει σχετικά με το αν αυτός, ή ο οποιοσδήποτε άλλος, είναι ικανός να διδάξει στους άλλους την πολιτική αρετή. Το σημαντικότερο δε από τα επιχειρήματα του Σωκράτη ήταν ότι η Εκκλησία του Δήμου στην αθηναϊκή πολιτεία, ενώ για θέματα τεχνικά συμβουλευόταν συγκεκριμένους τεχνίτες και δεν ανεχόταν κάποιον άσχετο με το θέμα να πάρει τον λόγο, στα θέματα που αφορούσαν την πολική, άφηνε τον καθένα να μιλήσει ελεύθερα, σαν να πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι κατέχουν εκ φύσεως την πολιτική αρετή και άρα δεν χρειάζονται να την διδαχθούν όπως οι ειδικοί τεχνίτες διδάσκονται την τέχνη την οποία εξασκούν.
Ο

ρμώμενος από αυτό το επιχείρημα του Σωκράτη, ο Πρωταγόρας επιλέγει να του απαντήσει με έναν μύθο. Και ο μύθος αυτός είναι η ιστορία του πώς οι θεοί δημιούργησαν τα έμβια όντα, του πώς μοιράστηκαν οι δυνάμεις-ικανότητες-γενετικά χαρακτηριστικά στα όντα αυτά, του πώς ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει και να κυριαρχήσει αποκτώντας την φωτιά και τις τεχνικές γνώσεις που ως τότε κατείχαν μόνο οι θεοί και του πώς του δόθηκε η πολιτική αρετή και, ως εκ τούτου, η δυνατότητα να θεμελιώσει μακρόβιες κοινωνίες.
Datoteka:Protagoras.jpg
Προτομή του μεγάλου αρχαίου
Έλληνα σοφιστή Πρωταγόρα.
 
Α
ν και το περιεχόμενο του μύθου φαντάζει – και λογικά καθώς πρόκειται για μύθο παρμένο από την αρχαία ελληνική παράδοση – αμιγώς θρησκευτικού περιεχομένου, αυτό απλά δεν ισχύει. Στοιχείο δε που αποδεικνύει ότι πίσω από τον μύθο κρύβεται και κάτι άλλο είναι το γεγονός ότι ο Πλάτωνας τον βγάζει μέσα από το στόμα του Πρωταγόρα που ήταν αγνωστικιστής, δηλαδή δεν πίστευε σε καμία θρησκεία, χωρίς να δέχεται ή να απορρίπτει την ύπαρξη μιας θεϊκής δημιουργικής δύναμης και χωρίς να αμφισβητεί την ανάγκη του ανθρώπου για θρησκευτική πίστη. Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο ο Πλάτωνας βάζει έναν μη θρήσκο – αλλά ούτε και άθεο – διανοούμενο της εποχής του να επιχειρηματολογεί με έναν συγκεκριμένο μύθο της δωδεκαθεϊστικής θρησκευτικής παράδοσης, κάνουν τον αναγνώστη – και ειδικά αυτόν που γνωρίζει εις βάθος την αγνωστικιστική κοσμοθεωρία της εποχής – να καταλάβει ότι η επιλογή του Πλάτωνα – η και του ίδιου του Πρωταγόρα, αν υποθέσουμε πως πρόκειται για μία συζήτηση που όντως συνέβη και που αργότερα ο Σωκράτης διηγήθηκε στον Πλάτωνα που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και ο ανώνυμος φίλος του Σωκράτη που εμφανίζεται στην αρχή του έργου – να χρησιμοποιήσει τον μύθο αυτό, μόνο τυχαία που δεν ήταν.
Δ
ιαβάζοντας λοιπόν τον μύθο σήμερα, μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά στοιχεία τα οποία αναφέρονται στις γνώσεις του Πλάτωνα που κανονικά κανείς εκείνη την εποχή, αν δεχτούμε τα όσα λέει η συμβατική ιστορία, δεν θα μπορούσε να έχει…
Ο
 μύθος αρχίζει ως εξής: «Ἦν γάρ ποτε χρόνος ὅτε θεοὶ μὲν ἦσαν, θνητὰ δὲ γένη οὐκ ἦν. ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις χρόνος ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως, τυποῦσιν αὐτὰ θεοὶ γῆς ἔνδον ἐκ γῆς καὶ πυρὸς μείξαντες καὶ τῶν ὅσα πυρὶ καὶ γῇ κεράννυται.» (Πρωταγόρας 320c-320d). Αυτό το μικρό χωρίο των δύο περιόδων που αποτελεί την αρχή του μύθου που αφηγείται ο Πρωταγόρας, αφού πρώτα, στην πρώτη περίοδο, προσδιορίζει τον χρόνο στον οποίο ο μύθος αναφέρεται, στον καιρό δηλαδή που υπήρχαν μεν θεοί, αλλά δεν υπήρχαν τα είδη των θνητών όντων – και ασφαλώς ούτε και το γένος των ανθρώπων, στην δεύτερη περίοδο, μας μιλά για την δημιουργία της ζωής, η οποία και κρύβει και την πρώτη σημαντική πληροφορία περί γενετικής του μύθου αυτού. Πριν περάσω όμως στην ανάλυσή του, θα ήθελα, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, να τονίσω ένα μικρό λάθος – το οποίο όμως είναι αρκετά σημαντικό – που έχουν πολλές από τις μεταφράσεις του κειμένου· η φράση «θνητὰ γένη» που από  πολλούς μεταφραστές έχει μεταφραστεί ως «είδη ζώων» θα ήταν καλύτερα, για να φαίνεται και ευκολότερα αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας, να μεταφραστεί – σε μία πιο «κατά λέξη» μετάφραση – ως «θνητά είδη». Οι λόγοι για τους οποίους προτείνω αυτήν την δεύτερη μετάφραση είναι δύο· πρώτον διότι μέσα στα «θνητά είδη», συγκαταλέγεται και ο άνθρωπος και οι αρχαίοι Έλληνες κάθε άλλο παρά ζώο τον θεωρούσαν και δεύτερον διότι ο Πλάτωνας στο σημείο αυτό – όπως θα αναλύσουμε και στην συνέχεια – δεν μας μιλά άμεσα για την δημιουργία των ζώων – στην οποία και αναφέρεται στην συνέχεια – αλλά για την δημιουργία της πρώτης ζωής, η οποία και στην συνέχεια διαφοροποιήθηκε ώστε να σχηματιστούν τα διάφορα είδη των «θνητών όντων».
Σ
ύμφωνα με τον μύθο λοιπόν, οι θεοί – με τον όρο «θεοί» ένας αγνωστικιστής όπως ο Πρωταγόρας σίγουρα δεν εννοεί το δωδεκάθεο όπως το εννοούν οι σύγχρονοί του, αλλά χρησιμοποιεί τον όρο αυτό για να δηλώσει την ανώνυμη δύναμη της δημιουργίας την οποία και θεωρεί από πιθανό ως και λογικό να υπάρχει – έφτιαξαν την ζωή μέσα στην γη αναμειγνύοντας γη και φωτιά και ό,τι μπορεί να αναμειχθεί με γη ή φωτιά. Οι πληροφορίες που μας δίνονται και που πρέπει να εξετάσουμε είναι δύο· το ότι η δημιουργία της ζωής έγινε υπόγεια και το ότι για να λάβει χώρα χρησιμοποιήθηκαν γη, φωτιά και ό,τι μπορεί να αναμειχθεί μαζί τους.
File:Adenine-3D-balls.png
Τρισδιάστατη αναπαράσταση ενός μορίου αδενίνης (Α). Η
αδενίνη είναι ένα νουκλεοτίδιο απαραίτητο για τον σχηματισμό
του DNA, αλλά για να συντεθεί χρειάζεται θερμοκρασίες
χαμηλές, όπως αυτές των υπόγειων σπηλαίων.

Ό
σο για το αν η δημιουργία της ζωής έγινε υπόγεια ή όχι, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι ο όρος «υπόγεια» θα μπορούσε να ερμηνευτεί σαν «μέσα σε σπήλαια». Έπειτα θα πρέπει να παρατηρήσουμε τις συνθήκες που επικρατούν στο περιβάλλον ενός σπηλαίου που βρίσκεται σε σχετικά μεγάλο βάθος κάτω από την επιφάνεια της Γης. Το κύριο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου σπηλαίου είναι συνήθως οι κρύες θερμοκρασίες που επικρατούν σταθερά στο εσωτερικό του. Θα μπορούσε όμως να σχηματιστεί ζωή σε ένα τέτοιο ψυχρό περιβάλλον, σαν αυτό ενός σπηλαίου; Η επιστήμη στις ημέρες μας έχει αποδείξει ότι η αδενίνη (A) και η γουανίνη (G) για να συντεθούν χρειάζονται θερμοκρασίες ψύχους, ακριβώς όπως αυτές των σπηλαίων. Και, ως γνωστόν, οι δύο αυτές χημικές ενώσεις είναι δύο απαραίτητα για την ύπαρξη ζωής νουκλεοτίδια καθώς αποτελούν δομικά στοιχεία του γενετικού υλικού (DNA ή RNA) όλων των ζωντανών οργανισμών! Για να υπάρξει όμως ζωή με βάση το DNA, δύο είδη νουκλεοτιδίων δεν επαρκούν καθώς θα έπρεπε να υπάρχουν επίσης και οι συμπληρωματικές τους αζωτούχες βάσεις, η θυμίνη (Τ) και η κυτοσίνη (C), οι οποίες δεν θα μπορούσαν να σχηματιστούν το ίδιο εύκολα εκεί κάτω. Αν όμως στα σπήλαια αυτά υπήρχε νερό – που είναι σίγουρο το ότι θα υπήρχε καθώς η ζωή βασίζεται στο νερό – δεν θα ήταν καθόλου παράξενο να ήρθαν με αυτό τα άλλα δύο νουκλεοτίδια που χρειάζονται περισσότερη ζέστη για να σχηματιστούν από το εξωτερικό του σπηλαίου. 
File:Lightning8 - NOAA.jpg
Η λέξη "πυρ" εκτός από την έννοια της φωτιάς μπορεί να έχει
και την έννοια της ενέργειας. Στον "Πρωταγόρα" αναφέρεται
ότι, για την δημιουργεία της ζωής, χρησιμοποιήθηκε πυρ, κάτι
που συμφωνεί με την σύγχρονη επιστήμη που θέλει, τον καιρό
της δημιουργίας της ζωής, η ατμόσφαιρα της Γης να ήταν
έντονα φορτισμένη, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται
πολυάριθμοι ηλεκτρικοί σπινθήρες που συνέβαλλαν στην
δημιουργία της πρώτης ζωής στην Γη.

Η
 δημιουργία όμως της ζωής, καθώς και η σύνθεση των χημικών ενώσεων που την αποτελούν χρειάζονται ενέργεια για να λάβουν χώρα. Ο Πλάτωνας όμως το είπε και αυτό· είπε δηλαδή ότι η ζωή προήλθε από την ανάμειξη γης, δηλαδή στέρεας ύλης – που θα μπορούσε στο κρύο περιβάλλον του σπηλαίου να διατηρήσει την στερεά της κατάσταση – φωτιάς – δηλαδή ενέργειας, καθώς και η λέξη «ενέργεια» αποτελεί μετάφραση της αρχαίας λέξης «πὺρ» – και με ό,τι αναμειγνύεται με τα στοιχεία αυτά, δηλαδή, κατά την κοσμοθεωρία της εποχής, από νερό (ύλη σε υγρή μορφή) και αέρα (ύλη σε αέρια μορφή). Από όλα αυτά, δεν υπάρχει κάτι που να μην είναι χρήσιμο στην δημιουργία της ζωής. Το νερό σε υγρή μορφή είναι στοιχείο απαραίτητο για την ζωή, αλλά και για την διάδοση της ενέργειας που με την μορφή ηλεκτρικών σπινθήρων, όπως υποστηρίζεται από την σύγχρονη επιστήμη, εκλυόταν από την έντονα ηλεκτρικά φορτισμένη ατμόσφαιρα (αέρα) που υπήρχε τον καιρό που στην Γη πρωτοεμφανίστηκε η ζωή. Έχοντας λοιπόν κρύες – αλλά όχι παγωμένες – θερμοκρασίες, σχηματισμένα νουκλεοτίδια, νερό, αέρα – που μεταξύ των άλλων περιείχε υδρογόνο, μεθάνιο και αμμωνία – και ισχυρούς ηλεκτρικούς σπινθήρες για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο δηλώνεται στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα με την φράση: «ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις χρόνος ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως», θα ήταν πάρα πολύ πιθανό, μέσα στα υγρά σπήλαια να δημιουργήθηκε η ζωή στην Γη, πράγμα το οποίο στις μέρες μας θεωρείται πολύ πιθανό.
… και έπεται συνέχεια στο Β΄ μέρος του άρθρου.