Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

ΒΙΒΛΙΑ – HIDDEN PROPHECY

 
Β
ρίσκομαι στην ευχάριστη θέση ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι το νέο μου βιβλίο “HiddenProphecy” (ελληνικός τίτλος: «Μυστική Προφητεία»), εδώ και λίγες εβδομάδες κυκλοφορεί στα αγγλικά μέσω των διαδικτυακών εταιρειών lulu και Amazon. Για το θέμα του βιβλίου μου σας είχα γράψει σε μία προγενέστερη ανάρτηση την οποία και είχα αναρτήσει σε αυτό το blog τον καιρό που έγραφα το βιβλίο αυτό και την οποία μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ. Μία αγγλική περίληψη του βιβλίου ακόμα μπορείτε να βρείτε εδώ.
 
Π
ερισσότερες πληροφορίες σχετικά με το ίδιο το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στο νέο μου blog, “Claire Kambani”, ενώ τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου μπορείτε να τα διαβάσετε (στα αγγλικά), κάνοντας κλικ εδώ. Στην φωτογραφία εικονίζεται το εξώφυλλο της αμερικάνικης έκδοσης του βιβλίου, με το οποίο και προς το παρόν κυκλοφορεί. Για το πόσο επίκαιρο είναι τέλος το βιβλίο αυτό, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα βιβλίο φαντασίας, μπορείτε να διαβάσετε εδώ και να δείτε και το σχετικό video, στο οποίο μιλάω για αυτό.

Π
ρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο πιστεύω ότι θα σας συναρπάσει, αλλά και θα σας κάνει να δείτε τον κόσμο με άλλα μάτια, αφού πραγματεύεται θέματα σοβαρά τα οποία αφορούν το παρόν, παρουσιάζοντάς τα όμως σε ένα φανταστικό – δυστυχώς όμως όχι και απίθανο – μέλλον, στο έτος 2078 μετά Χριστόν...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

ΕΡΕΥΝΑ – Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΥΠΕΡΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ, ΟΙ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΣΤΟΕΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


΄Φωτογραφία του ιερού βράχου της Ακρπόλεως, στην οποία
είναι εμφανή τα Προπύλαια (μπροστά και δεξιά), ο
Παρθενών (πίσω δεξιά) και το Ερεχθείο (αριστερά). Η
Ακρόπολη αποτελεί αναμφιβόλως τον πιο γνωστό
αρχαιολογικό χώρο στην Ελλάδα καθώς και έναν σπουδαίο
πόλο έλξης για τους τουρίστες. Τα περισσότερα όμως΄
μυστηκά του ιερού βράχου παραμένουν κρυμμένα
κάτω από τα πόδια των επισκεπτών!

Ο
ι περισσότεροι Έλληνες, αλλά και πάρα πολλοί ξένοι έχουν βρεθεί τουλάχιστον μία φορά στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Οι περισσότεροι όμως απ’ όσους πήγαν εκεί δεν ήξεραν το παραμικρό για τα μυστικά που κρύβονταν κάτω από τα πόδια τους. Η Ακρόπολη δεν είναι μόνο ένα από τα πιο γνωστά αρχαιολογικά μνημεία του κόσμου που στολίζεται από μερικά από τα ομορφότερα κτίσματα της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά είναι παράλληλα και ένας τόπος που κρύβει πολλά και σημαντικά μυστικά…


Σ
ύμφωνα με την συμβατική ιστορία, δεν είναι γνωστό το πότε η Ακρόπολη κατοικήθηκε για πρώτη φορά. Οι απόψεις σχετικά με τους πρώτους οικισμούς στην Ακρόπολη ποικίλουν σε ένα φάσμα που αρχίζει από την 3η και τελειώνει στην 6η χιλιετία προ Χριστού. Οι αρχαιολόγοι παραδέχονται ότι στην Ακρόπολη υπάρχουν πολλά οικοδομικά επίπεδα, κάποια από τα οποία παραμένουν άγνωστα ακόμα και σήμερα. Αυτό συμβαίνει επειδή, κάθε φορά που κτιζόταν η Ακρόπολη, τα νέα οικοδομήματα χτίζονταν πάνω στα προηγούμενα. Και δεν θα ήταν επιτρεπτό για κανέναν λόγο, για να βρούμε τι κρύβεται στις αρχαιότερες στρώσεις, να δημιουργήσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα στην νεότερες. Η Ακρόπολη λοιπόν έχει πολλά μυστικά ακόμα που περιμένουν να ανακαλυφθούν.
Σ


την νότια πλευρά της Ακρόπολης μάλιστα έχουν βρεθεί μεγάλα κομμάτια πέτρας. Αυτό γέννησε την υποψία ότι έχουν αφαιρεθεί με κάποιον τρόπο από το εσωτερικό του βράχου. Ως εκ τούτου θα ήταν πολύ πιθανό κάτω από την Ακρόπολη να υπάρχουν υπόγειοι θάλαμοι και στοές.
Ε

ρευνώντας το θέμα, μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρχουν υπόγειες δίοδοι οι οποίες καταλήγουν σε πολλά σημεία της Αττικής. Αν και η πρόσβαση σήμερα σε τέτοιες στοές είναι πολύ δύσκολη, σε άλλες εποχές κάτι τέτοιο δεν ίσχυε και έτσι έχουμε διάφορες μαρτυρίες οι οποίες μας μιλούν για ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών στην Αττική με κέντρο την Ακρόπολη.

Φωτογραφία τραβηγμένη στην βόρεια
πλευρά του Ερεχθείου. Στο δάπεδο του
ναού είναι εμφανές ένα χάσμα. Το
χάσμα αυτό δεν βρίσκεται τυχαία εκεί.
Στην αρχαιότητα είχε λατρευτική
σημασία διότι οι αρχαίοι πίστευαν
ότι ήταν το σημείο όπου ο θεός
Ποσειδών χτίπησε την γη με την
τρίαινά του για να ξεπηδήσει από
εκεί μία πηγή νερού. Σύμφωνα με
τον Παυσανία τον περιηγητή, στα
χρόνια του, όταν φυσούσε νότιος
άνεμος, ακούγονταν μέσα από το
χάσμα αυτό ήχοι κυμάτων. Συνδεόταν
άραγε κάποτε το χάσμα αυτό
με την θάλασσα;
Μ
ία αρχαία αναφορά που αποκαλύπτει όχι απλά ότι υπήρχαν στοές κάτω από την Ακρόπολη, αλλά και πως – τότε τουλάχιστον – υπήρχε υπόγεια επικοινωνία με κάποιο παραθαλάσσιο μέρος, είναι αυτή του Παυσανία του περιηγητή που έζησε τον 2ο μετά Χριστόν αιώνα. Έγραψε λοιπόν ο Παυσανίας: «ἔστι δὲ καὶ οἴκημα Ἐρέχθειον καλούμενον· πρὸ δὲ τῆς ἐσόδου Διός ἐστι βωμὸς Ὑπάτου, ἔνθα ἔμψυχον θύουσιν οὐδέν, πέμματα δὲ θέντες οὐδὲν ἔτι οἴνῳ χρήσασθαι νομίζουσιν. ἐσελθοῦσι δέ εἰσι βωμοί, Ποσειδῶνος, ἐφ᾽ οὗ καὶ Ἐρεχθεῖ θύουσιν ἔκ του μαντεύματος, καὶ ἥρωος Βούτου, τρίτος δὲ Ἡφαίστου· γραφαὶ δὲ ἐπὶ τῶν τοίχων τοῦ γένους εἰσὶ τοῦ Βαυταδῶν καὶ —διπλοῦν γάρ ἐστι τὸ οἴκημα—[καὶ] ὕδωρ ἐστὶν ἔνδον θαλάσσιον ἐν φρέατι. τοῦτο μὲν θαῦμα οὐ μέγα· καὶ γὰρ ὅσοι μεσόγαιαν οἰκοῦσιν, ἄλλοις τε ἔστι καὶ Καρσὶν Ἀφροδισιεῦσιν· ἀλλὰ τόδε <τὸ> φρέαρ ἐς συγγραφὴν παρέχεται κυμάτων ἦχον ἐπὶ νότῳ πνεύσαντι. καὶ τριαίνης ἐστὶν ἐν τῇ πέτρᾳ σχῆμα· ταῦτα δὲ λέγεται Ποσειδῶνι μαρτύρια ἐς τὴν ἀμφισβήτησιν τῆς χώρας φανῆναι.» (Ελλάδος περιήγησις, Αττικά, 26, [5]). Σύμφωνα με τον Παυσανία λοιπόν, στο Ερεχθείο υπάρχει ένα «φρέαρ» που έχει σχήμα τρίαινας, μέσα από το οποίο, κάθε φορά που έπνεε νότιος άνεμος, ακούγονταν ήχοι κυμάτων. Το χάσμα αυτό όντως υπάρχει στο Ερεχθείο και, κατά τους αρχαίους χρόνους είχε λατρευτική σημασία καθώς οι αρχαίοι απέδιδαν την δημιουργία του στον Ποσειδώνα, τον θεό της θάλασσας. Ο ήχος των κυμάτων που ακουγόταν μέσα από αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να συνεπάγεται πως υπήρχε – αν δεν υπάρχει ακόμα – υπόγεια επικοινωνία της Ακρόπολης με την θάλασσα.

Μ

ια άλλη σημαντική πηγή που μας αποκαλύπτει ότι υπάρχουν διάφορες υπόγειες σήραγγες κάτω από την Αττική είναι και το γεγονός ότι η Ιστορία παραδέχεται ότι οι στοές αυτές χρησιμοποιήθηκαν από τους Έλληνες κατά τον καιρό της επανάστασης του 1821. Και μετά όμως την απελευθέρωση της Ελλάδος, τα σπήλαια δεν ξεχάστηκαν, αλλά έγιναν λημέρια ληστών, όπως του περιβόητου λήσταρχου Νταβέλη, ο οποίος με ορμητήριο το σπήλαιο της Πεντέλης που πήρε το όνομά του, μέσα από τις υπόγειες στοές, μπορούσε να εμφανίζεται σχεδόν σε όποιο σημείο της Αττικής ήθελε και μετά να εξαφανίζεται πάλι μέσα από τα σπήλαια αυτά.

Α
ργότερα, τον καιρό της γερμανικής κατοχής και συγκεκριμένα την νύχτα μεταξύ 30 και 31 Μαΐου 1941, ο Λάκης Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος ανέβηκαν στον φυλαγμένο από τους Γερμανούς βράχο της Ακρόπολης κρυφά μέσα από σπήλαιο, κατέβασαν την γερμανική σημαία και έφυγαν απαρατήρητοι πάλι με τον ίδιο τρόπο. Δεδομένου του ότι οι Γερμανοί φύλαγαν τα Προπύλαια ώστε κανείς να μην μπορεί να μπει από εκεί και του ότι ο βράχος της Ακρόπολης είναι απροσπέλαστος από κάθε άλλη πλευρά, ο μόνος τρόπος για να ανέβουν στην Ακρόπολη ήταν μέσα από τα σπήλαια. Το ότι η σημαία των Γερμανών κατέβηκε μέσα στην νύχτα κρυφά λοιπόν, αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης των στοών αυτών.
Ε
κτός όμως από τα ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη στοών κάτω από την Ακρόπολη και κάτω από την Αττική γενικότερα, αξίζει να αναφέρουμε πως είναι γεωλογικά αποδεδειγμένο πως κάτω από την Ακρόπολη υπάρχει νερό. Το νερό αυτό αποδεδειγμένα δεν είναι στάσιμο αλλά κινείται· έρχεται από κάπου και καταλήγει κάπου αλλού. Το νερό όμως δεν θα μπορούσε να κινηθεί με την μορφή υπόγειων ποταμών, σε περίπτωση που η γη ήταν απολύτως συμπαγής. Αυτό λοιπόν ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψη ότι κάτω από την Αττική υπάρχουν στοές, σήραγγες και σπήλαια.
Φωτογραφία στην οποία φαίνονται οι εργασίες
για την δημιουργία του μετρό Αθηνών.
(Φωτογραφία από την επίσημη
ιστοσελίδα της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.)
Τον καιρό που διεξάγονταν οι εν λόγω εργασίες
δεν ήταν λίγες οι αναφορές εργατών για υπόγειες
σήραγγες που βρίσκονταν, μερικές μάλιστα από
τις οποίες περιείχαν ευρύματα
αρχαιολογικού χαρακτήρα


Σ
ημαντικές μαρτυρίες για την ύπαρξη διάφορων υπογείων στοών κάτω από την Αττική, είναι και αυτές των εργατών που εργάστηκαν για την κατασκευή του μετρό στην Αθήνα. Λέγεται ότι, κατά την διάρκεια των εργασιών, οι εργάτες εντόπισαν πληθώρα υπογείων σηράγγων, άλλες από τις οποίες ήταν υπόγειοι χείμαρροι και άλλες από τις οποίες είχαν αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς μέσα τους βρέθηκαν χιλιάδες αρχαιολογικά ευρήματα, πολλών από τα οποία αγνοείται η τύχη. Εικάζεται δε πως αν κάποιος που δεν ξέρει τις υπόγειες στοές της Αττικής καταφέρει και διεισδύσει σε αυτές, κινδυνεύει προχωρώντας να βρεθεί να περπατάει στις ράγες του μετρό! Δεν αποκλείεται λοιπόν η πρόσβαση σε ορισμένες από τις στοές αυτές να είναι δυνατή και από κάποια σημεία του υπόγειου σιδηροδρομικού δικτύου του μετρό Αθηνών. Όπως και να ‘χει όμως, κανείς, μέχρι στιγμής, δεν έχει διαψεύσει τα όσα λέγεται πως βρέθηκαν κάτω από την επιφάνεια της γης, τον καιρό των εργασιών για την διάνοιξη των σηράγγων του μετρό.
Α
ν υπάρχει όμως ένα τέτοιο υπόγειο δίκτυο στοών κάτω από την Αθήνα και αν οι αρχαίοι ήξεραν για την ύπαρξή του, γεννιέται η απορία ως τι τα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι. Το γεγονός ότι κοντά σε κάθε μεγάλη έξοδο του υπογείου δικτύου στοών βρίσκεται και κάποιο μεγάλο αρχαίο ελληνικό ιερό, ενώ σε μικρότερες εισόδους υπάρχουν κι εκεί αρχαίοι βωμοί, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι στοές χρησιμοποιούνταν από τους ιερείς των μεγάλων ιερατείων της αρχαιότητας, όπως για παράδειγμα το ιερατείο της Αθηνάς στην Ακρόπολη και το ιερατείο της Δήμητρας στην Ελευσίνα…
Λ

Φωτογραφία αρχαιολογικού χώρου στην Ελευσίνα. Εκτός
από το ιερατείο της θεάς Αθηνάς που έδρευε στην
Ακρόπολη, υπήρχαν στην Αττική και άλλα σημαντικά
ιερατεία που είχαν πρόσβαση στις υπόγειες στοές της
Αττικής, σημαντικότερο από τα οποία ήταν αναμφβόλως
αυτό της θεάς Δήμητρας στην Ελευσίνα. Στο ιερό αυτό,
κάθε χρόνο γιορτάζονταν στην αρχαιότητα τα Μεγάλα
Ελευσίνια Μυστήρια, κατά την διάρκεια των οποίων
λάμβανε χώρα η αποκάλυψη στους νέους μύστες
γνώσεων πανάρχαιων που κατείχαν μόνο οι θεοί...
ίγα είναι γνωστά για τις υπόγειες στοές της Αττικής από την αρχαία ελληνική παράδοση. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι όσοι μυούνταν στα αρχαία μυστήρια έδιναν όρκο σιωπής για τα όσα θα έβλεπαν ή θα άκουγαν μέσα στις υπόγειες στοές. Στα Ελευσίνια Μυστήρια για παράδειγμα, οι μύστες, προκειμένου να μυηθούν στα μεγάλα Ελευσίνια Μυστήρια, έπρεπε να μπουν νύχτα στις υπόγειες σήραγγες και να αντιμετωπίσουν «τις σκέψεις του κακού και της εκδίκησης που κάποτε κάνανε» ως «ιπτάμενα και ακίνητα φαντάσματα», «όντα τερατώδη» (Νικόλαος Α. Μαργιωρής, «Τα Ελευσίνια Μυστήρια»). Κάτι τέτοιο θυμίζει παράλληλα τόσο τις μεσαιωνικές ιστορίες όσο και τις σύγχρονες μαρτυρίες για θεάσεις τρομακτικών οντοτήτων μέσα σε κάποια σπήλαια, στις εισόδους κάποιων σπηλαίων ή και έξω από κάποια σπήλαια, ακόμα και αρκετά μερικά από την περιοχή της Ελευσίνας – δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στις εισόδους κάποιων σπηλαίων βρίσκονται χριστιανικά εκκλησάκια.
Ο

ι εμφανίσεις διάφορων άσχετων μεταξύ τους παράξενων φαινομένων κοντά στους χώρους κάποιων από αυτά τα σπήλαια, τα οποία κυμαίνονται από εμφάνιση εξωγήινων μέχρι εμφάνιση υποχθονίων οντοτήτων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κανείς ποτέ δεν έχει πάθει κακό αμέσως από τα φαινόμενα αυτά – μόνο από τον φόβο που του προξένησαν – μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει. Τι θα μπορούσε να είναι αυτό;
Θ
α μπορούσε να είναι η εμφάνιση ολογραμμάτων, τρισδιάστατων δηλαδή κινούμενων εικόνων στον χώρο, τα οποία αναπαριστούν αυτό που φοβάται αυτός που τα βλέπει. Πώς θα ήταν κάτι τέτοιο δυνατόν; Μόνο με πολύ προηγμένη τεχνολογία· με μια τεχνολογία ανάλογη με αυτήν που χρειάζεται για να προβληθούν στον ουρανό ή στα πεδία των μαχών οι εικόνες θεών και ηρώων να πολεμούν μαζί με τους Έλληνες, όπως ακριβώς μας παραδίδουν διάφοροι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί, όπως ο Ηρόδοτος, ο ίδιος ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος.
Δ
ύο παραδείγματα τέτοιων εμφανίσεων που σχετίζονται με την Αττική μπορεί κανείς να βρει στο έργο του Παυσανία του περιηγητή «Ελλάδος Περιήγησης» [«συνέβη δὲ ὡς λέγουσιν ἄνδρα ἐν τῇ μάχῃ παρεῖναι τὸ εἶδος καὶ τὴν σκευὴν ἄγροικον· οὗτος τῶν βαρβάρων πολλοὺς καταφονεύσας ἀρότρῳ μετὰ τὸ ἔργον ἦν ἀφανής· ἐρομένοις δὲ Ἀθηναίοις ἄλλο μὲν ὁ θεὸς ἐς αὐτὸν ἔχρησεν οὐδέν, τιμᾶν δὲ Ἐχετλαῖον ἐκέλευσεν ἥρωα» (Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις, Αττικά, 32.5)], αλλά και στο έργο του Ηροδότου «Ιστορίαι» [«ἰδεῖν δὲ κονιορτὸν χωρέοντα ἀπ᾽ Ἐλευσῖνος ὡς ἀνδρῶν μάλιστά κῃ τρισμυρίων, ἀποθωμάζειν τε σφέας τὸν κονιορτὸν ὅτεων κοτὲ εἴη ἀνθρώπων, καὶ πρόκατε φωνῆς ἀκούειν, καί οἱ φαίνεσθαι τὴν φωνὴν εἶναι τὸν μυστικὸν ἴακχον.» […] «τὸν μὲν δὴ ταῦτα παραινέειν, ἐκ δὲ τοῦ κονιορτοῦ καὶ τῆς φωνῆς γενέσθαι νέφος καὶ μεταρσιωθὲν φέρεσθαι ἐπὶ Σαλαμῖνος ἐπὶ τὸ στρατόπεδον τὸ τῶν Ἑλλήνων. οὕτω δὴ αὐτοὺς μαθεῖν ὅτι τὸ ναυτικὸν τὸ Ξέρξεω ἀπολέεσθαι μέλλοι.» (Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Ουρανία, 65.1 & 65.6)]. 

Φωτογραφία του δυτικού τμήματος του Ερεχθείου.
Μπροστά από τον αρχαίο ναό βρίσκεται ένα
ελαιόδεντρο. Σύμφωνα με την αρχαία μυθολογική
ελληνική παράδοση το ελαιόδεντρο αυτό κατάγεται
από το πρώτο ελαιόδεντρο του κόσμου το οποίο
η θεά Αθηνά δημιούργησε και φύτεψε εκεί και οι
Αθηναίοι σε αντάλλαγμα την έκαναν προστάτιδα
θεά της πόλη τους και έδωσαν
το όνομά της σε αυτήν.

Α
κόμα και η ελληνική μυθολογία δίνει διάφορα «μεταφυσικά» στοιχεία για την υπόγεια Αττική και για τα «ιερά» μέρη που βρίσκονταν κοντά στις εξόδους των στοών αυτών. Σημαντικότερο από τα στοιχεία αυτά είναι οι μύθοι που θέλουν το σιτάρι και την ελιά να δημιουργήθηκαν από τους θεούς για πρώτη φορά στην γη της Αττικής και πιο συγκεκριμένα, η ελιά πάνω στον Παρθενώνα από την θεά Αθηνά και το σιτάρι στην Ελευσίνα από την θεά Δήμητρα. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο φυτών αποτελεί το γεγονός ότι, αν και δεν δημιουργήθηκαν, εξελίχθηκαν από παλαιότερες μορφές τους που δεν ωφελούσαν τον άνθρωπο – άγριες ελιές που δεν είχαν καρπούς και άγριο σιτάρι που δεν μπορούσε να παράξει ψωμί – στην σημερινή τους μορφή – Triticum aestivum και Olea europaea μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, σε κάποιο σημείο της ανατολικής Μεσογείου που και στις δύο περιπτώσεις – περισσότερό όμως στην περίπτωση της ελιάς – πολλοί είναι οι παλαιοβοτανολόγοι που πιστεύουν πως το σημείο αυτό ήταν στην Ελλάδα. Μήπως λοιπόν οι μύθοι αυτοί μιλούν για τα «θαύματα» μιας τεχνολογίας ικανής να μεταλλάξει τον γενετικό κώδικα (DNA) των φυτών, χωρίς βέβαια να κάνει καρκινογόνους τους καρπούς τους;
Μ
ήπως λοιπόν, όπως υποστηρίζεται από πολλούς, κατά την διάρκεια των Ελευσινίων Μυστηρίων, ο μεταμεσονύκτιος ήλιος που φαινόταν στους μύστες κατά την τελευταία νύχτα της μύησής τους [πηγή: Νικόλαος Α. Μαργιωρής, «Τα Ελευσίνια Μυστήρια»] δεν ήταν παρά άλλο ένα τεχνολογικό θαύμα της αρχαιότητας;

Μ
ήπως πάλι γι’ αυτόν τον λόγο, όπως μας παραδίδει ο Ξενοφών (Ελληνικά, Β΄ IV 2 - Β΄ IV 3 & Β΄ IV 8), όταν ξέσπασε στο οχυρό της Φυλής η επανάσταση εναντίον των Τριάκοντα Τυράννων και η επίθεση των τελευταίων αναβλήθηκε λόγω μιας ξαφνικής και απρόσμενης χιονόπτωσης, οι Τριάκοντα Τύραννοι αποφάσισαν να καταλάβουν με δόλο την Ελευσίνα; Μήπως στις υπόγειες στοές υπήρχε – μεταξύ των άλλων – και αρχαία υπερτεχνολογία ικανή για έλεγχο του καιρού;
Α
ν μη τι άλλο, όπως φαίνεται από τα παραπάνω οι ενδείξεις για την ύπαρξη της αρχαίας υπερτεχνολογίας στις στοές κάτω από την Αθήνα, την Ελευσίνα και την Αττική γενικότερα είναι πάρα πολλές για να θεωρηθούν αμελητέες ή έστω μικρής σημασίας. Αυτό είναι κάτι που κάποια στιγμή πρέπει να ερευνηθεί…
Χάρτης που αναπαριστά την μυθική ήπειρό της Ατλαντίδας
του Βασίλη Πάσχου, βασισμένος στις περιγραφές της
αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Στην ναζιστική Γερμανία,
οι οπαδοί της ιδεολογίας της Αρείας φυλής πίστευαν ότι
η Αρεία φυλή απ' όπου προέρχονται και οι Γερμανοί
καταγόταν από την μυθική Ατλαντίδα που ανέφερε ο
Πλάτων. Θεωρούσαν λοιπόν πως, σαν απόγονοι των
Ατλάντων που δημιούργησαν το πρώτο ισχυρό επεκτατικό
κράτος στην ανθρώπινη ιστορία, επειδή η καταγωγή τους
αυτή του καθιστούσε ανώτερους των άλλων φυλών,
έπρεπε να επιβληθούν στρατιωτικά στον κόσμο μέσω
του Γ΄ Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ. Δεδομένου όμως του ότι
είναι αδύνατον να συνέβησαν τα όσα ανέφερε στους
σχετικούς διαλόγους του ο Πλάτωνας, χωρίς την χρήση
της αρχαίας υπερτεχνολογίας, ήταν απολύτως λογικό οι
Γερμανοί να ψάχνουν για τέτοιες αρχαίες τεχνολογίες.
Και αφού δεν τους ήταν δυνατό, την εποχή εκείνη, να
αρχίσουν υποβρύχιες έρευνες στον Ατλαντικό ωκαιανό,
το πιο λογικό θα ήταν να ξεκίναγαν την έρευνα από την
άλλη υπερδύναμη της πανάρχαιας εκείνης εποχή που
ακόμα έβλεπε το φως του ήλιου... Μετά την κατάκτηση
της Ελλάδας από τους Γερμανούς φημολογείται πως οι
έρευνες αυτές όντως άρχισαν...

Η
υποψία όμως αυτή του ότι υπάρχει κάτι αρκετά αξιόλογο κάτω από την Ακρόπολη που σχετίζεται με την αρχαία υπερτεχνολογία, ενισχύεται και από το ότι λέγεται ότι, κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας, τον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η Deutsche Wehrmacht προχώρησε σε χαρτογράφηση των υπογείων στοών κάτω από την Ακρόπολη, αλλά σταμάτησε όταν, σε κάποιο σημείο ο δρόμος ήταν φραγμένος με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμα και με εκρηκτικά, να μην είναι δυνατόν να τον ανοίξουν χωρίς να καταρρεύσει η στοά. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήταν αδιάφορος απέναντι στην αρχαία υπερτεχνολογία αλλά την αναζητούσε με σκοπό να την χρησιμοποιήσει για πολεμικούς σκοπούς. Σύμφωνα με την ναζιστική ιδεολογία άλλωστε, η φυλή των Αρείων στην οποία ανήκουν οι Γερμανοί προέρχεται από τους επιζήσαντες του καταποντισμού της «μυθικής» Ατλαντίδας. Και οι Άτλαντες θα ήταν αδύνατον να κάνουν αυτά τα οποία λέει ότι έκαναν ο Πλάτων, αλλά και να πάθουν τα όσα λέει ότι έπαθαν (Τίμαιος 25b-25d) σε περίπτωση που δεν κατείχαν την αρχαία υπερτεχνολογία. Και αν οι Άτλαντες κατείχαν την αρχαία υπερτεχνολογία, τότε το ότι νικήθηκαν από τους Έλληνες και τους συμμάχους τους συνεπάγεται ότι και αυτοί κατείχαν αντίστοιχη ή και ανώτερη τεχνολογία. Ο Χίτλερ λοιπόν, αν πίστευε στην ναζιστική ιδεολογία, θα ήταν απολύτως λογικό να ψάξει στην περιοχή για αρχαίες υπερτεχνολογίες, όπως έκανε και σε άλλες περιοχές, όπως λόγου χάριν στον Τσούτσουρα στην νότια Κρήτη…
Π
λην τούτου, δεδομένου του ότι οι Γερμανοί των αρχών του 20ου αιώνα μελετούσαν την αρχαία ελληνική γραμματεία, θα ήταν λογικό να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι κάτι πρέπει να κρύβεται κάτω από την Ακρόπολη επειδή θα είχαν διαβάσει, όχι μόνο τα προαναφερόμενα χωρία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά και το εξής χωρίο του διαλόγου «Κριτίας» του Πλάτωνα: «πρῶτον μὲν τὸ τῆς ἀκροπόλεως εἶχε τότε οὐχ ὡς τὰ νῦν ἔχει. νῦν μὲν γὰρ μία γενομένη νὺξ ὑγρὰ διαφερόντως γῆς αὐτὴν ψιλὴν περιτήξασα πεποίηκε, σεισμῶν ἅμα καὶ πρὸ τῆς ἐπὶ Δευκαλίωνος φθορᾶς τρίτου πρότερον ὕδατος ἐξαισίου γενομένου: τὸ δὲ πρὶν ἐν ἑτέρῳ χρόνῳ μέγεθος μὲν ἦν πρὸς τὸν ̓Ηριδανὸν καὶ τὸν ̓Ιλισὸν ἀποβεβηκυῖα καὶ περιειληφυῖα ἐντὸς τὴν Πύκνα καὶ τὸν Λυκαβηττὸν ὅρον ἐκ τοῦ καταντικρὺ τῆς Πυκνὸς ἔχουσα, γεώδης δ' ἦν πᾶσα καὶ πλὴν ὀλίγον ἐπίπεδος ἄνωθεν. ᾠκεῖτο δὲ τὰ μὲν ἔξωθεν, ὑπ' αὐτὰ τὰ πλάγια αὐτῆς, ὑπὸ τῶν δημιουργῶν καὶ τῶν γεωργῶν ὅσοι πλησίον ἐγεώργουν: τὰ δ' ἐπάνω τὸ μάχιμον αὐτὸ καθ' αὑτὸ μόνον γένος περὶ τὸ τῆς ̓Αθηνᾶς ̔Ηφαίστου τε ἱερὸν κατῳκήκειν, οἷον μιᾶς οἰκίας κῆπον ἑνὶ περιβόλῳ προσπεριβεβλημένοι. τὰ γὰρ πρόσβορρα αὐτῆς ᾤκουν οἰκίας κοινὰς καὶ συσσίτια χειμερινὰ κατασκευασάμενοι, καὶ πάντα ὅσα πρέποντ' ἦν τῇ κοινῇ πολιτείᾳ δι' οἰκοδομήσεων ὑπάρχειν αὐτῶν καὶ τῶν ἱερῶν, ἄνευ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου--τούτοις γὰρ οὐδὲν οὐδαμόσε προσεχρῶντο, ἀλλὰ τὸ μέσον ὑπερηφανίας καὶ ἀνελευθερίας μεταδιώκοντες κοσμίας ᾠκοδομοῦντο οἰκήσεις, ἐν αἷς αὐτοί τε καὶ ἐκγόνων ἔκγονοι καταγηρῶντες ἄλλοις ὁμοίοις τὰς αὐτὰς ἀεὶ παρεδίδοσαν--τὰ δὲ πρὸς νότου, κήπους καὶ γυμνάσια συσσίτιά τε ἀνέντες οἷα θέρους, κατεχρῶντο ἐπὶ ταῦτα αὐτοῖς. κρήνη δ' ἦν μία κατὰ τὸν τῆς νῦν ἀκροπόλεως τόπον, ἧς ἀποσβεσθείσης ὑπὸ τῶν σεισμῶν τὰ νῦν νάματα μικρὰ κύκλῳ καταλέλειπται, τοῖς δὲ τότε πᾶσιν παρεῖχεν ἄφθονον ῥεῦμα, εὐκρὰς οὖσα πρὸς χειμῶνά τε καὶ θέρος.» (Κριτίας, 111e–112d) που μιλά για την Ακρόπολη των Αθηνών, όπως ήταν τον καιρό πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο, τον οποίο και τοποθετεί εννέα χιλιετηρίδες πριν από την εποχή του, δηλαδή περί τα μέσα της 10ης προ Χριστού χιλιετίας. Σύμφωνα με το χωρίο αυτό του «Κριτία», η Ακρόπολη κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερη σε έκταση, ενώ απλωνόταν από τον Ηριδανό και τον Ιλισό ποταμό μέχρι τον Λυκαβηττό, περιλαμβάνοντας και την Πνύκα. Η πόλη των Αθηνών που πολέμησε εναντίον των Ατλάντων ήταν χτισμένη πάνω στην εκτεταμένη Ακρόπολη. Η Ακρόπολη τέλος πήρε της διαστάσεις που είχε την εποχή του Πλάτωνα εξ αιτίας έντονων βροχοπτώσεων, σεισμών και του τρίτου κατακλυσμού πριν απ’ αυτόν του Δευκαλίωνος. Το νερό παρέσυρε μαζί του το χώμα που κάποτε περιέβαλλε την Ακρόπολη, αφήνοντας στην θέση του μόνο συμπαγείς βράχους, όπως αυτός της σημερινής Ακροπόλεως. Η εξήγηση αυτή που δίνει ο Πλάτωνας όμως και λογική είναι – εφ όσον το χώμα που υπάρχει σε μια περιοχή όντως μπορεί να παρασυρθεί από το νερό – και εξηγεί τον λόγο της μη ανεύρεσης αρχαιολογικών ευρημάτων από την εποχή εκείνη στην επιφάνεια της γης – λόγω της φυσικής καταστροφής που έκανε το χώμα πάνω στο οποίο ήταν χτισμένα να υποχωρήσει – αλλά και υποστηρίζει την υπόθεση ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρχουν στοιχεία υπερτεχνολογίας, αφού αναφέρεται ότι η περιοχή της Αττικής και η Ακρόπολη ειδικότερα κατοικείτο τον καιρό πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο, κατά τον οποίο είναι λογικό να υπήρχε – εφ όσον αυτός έγινε – υπερτεχνολογία.
Σ

υλλογιζόμενοι όλα αυτά, μπορούμε ασφαλώς να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η πιθανότητα να υπάρχουν αρχαίες υπερτεχνολογίες κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών είναι μεγάλη, αλλά ακόμα και να μην υπάρχουν πλέον, το ζήτημα πρέπει να ερευνηθεί και να μην θεωρείται ανάξιο σημασίας.
Α

υτό βέβαια ισχύει σε όλες τις περιστάσεις, ισχύει όμως ακόμα περισσότερο όταν μία ενδεχόμενη απόφαση του ελληνικού κράτους που σχετίζεται με τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως και που μπορεί να επιφέρει σοβαρές συνέπειες πάει να ληφθεί βιαστικά και χωρίς σκέψη από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Οι ιερείς των Ελευσινίων Μυστηρίων, κατά την μύησή τους στα μυστικά των πανάρχαιων μυστηρίων – που φαίνεται εν τέλει να μην είναι άσχετα με την αρχαία υπερτεχνολογία της υπόγειας Αττικής – ορκίζονταν να μην αποκαλύψουν τίποτα και σε κανέναν για τα όσα θα έβλεπαν, θα άκουγαν ή θα μάθαιναν… Αυτό γινόταν γιατί οι ιερείς εύλογα φοβούνταν μην τυχόν και πέσουν τα «όπλα των θεών» σε λάθος χέρια. Και είχαν δίκιο! Ποιος θα φανταζόταν τι θα είχε γίνει στον κόσμο αν ο Χίτλερ ανακάλυπτε το 1941 την αρχαία υπερτεχνολογία που κρύβεται – καλά ευτυχώς – στην Αττική; Η Ιστορία θα είχε πάρει μία τελείως διαφορετική τροπή… Είναι άρα πάρα πολύ σοβαρό θέμα το ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση στην αρχαία υπερτεχνολογία και η ευθύνη που προκύπτει από το θέμα αυτό και που κάποτε βάραινε τους ιερείς των αρχαίων θεών, πλέον βαραίνει τα κράτη που κρύβουν στην περιφέρειά τους αρχαίες υπερτεχνολογίας. Ένα από τα κράτη αυτά είναι και η Ελλάδα και η εκάστοτε ελληνική Κυβέρνηση, ανεξαρτήτως της ιδεολογίας ή της πολιτικής της γραμμής δεν πρέπει ούτε να παίζει με αυτά που δεν καταλαβαίνει, ούτε και να αφήνει ακατάλληλους ανθρώπους να το κάνουν.
Μ

ε αυτήν την σκέψη, όταν άκουσα πως βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου είπε σε εκπομπή γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού ότι η Ελλάδα, προκειμένου να εξοφλήσει τους δανειστές της, θα πρέπει να νοικιάσει την Ακρόπολη και άλλους αρχαιολογικούς χώρους σε ιδιώτες (!), αναστατώθηκα και αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Εκτός από το γεγονός ότι με τα λόγια του αυτά ο εν λόγω βουλευτής εξευτέλισε την αξία της ελληνικής ιστορίας και έδωσε τροφή για ανθελληνικό χλευασμό σε διάφορες εφημερίδες του εξωτερικού, γελοιοποιώντας την Ελλάδα με ατιμωτικό τρόπο, έβαλε με την κίνησή του αυτή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά του ελληνικού κράτους· ένα χαρτί που μπορεί να γίνει ως και όπλο πολέμου σε λάθος χέρια!
Η αρχαία υπερτεχνολογία του ελληνοατλαντικού
πολέμου, εφ όσον εξακολουθεί να υπάρχει κρυμμένη
σε κάποια σημεία του κόσμου, συνεχίζει να αποτελεί
μία τεράστια δύναμη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί
τόσο για δημιουργία, όσο και για καταστροφή.
Όποια κράτη λοιπόν κατέχουν στα εδάφη τους
αρχαίες υπερτεχνολογίες ΔΕΝ πρέπει σε καμία
περίπτωση να τις αφίσουν να πέσουν σε λάθος χέρια.
Διότι μία τεχνολογία ικανή να καταποντίσει ηπείρους
ολόκληρες, μπορεί να γίνει ένα τρομερό όπλο
στα χέρια κάποιων ανθρώπων...

Ρ
ωτώ λοιπόν τον εν λόγω βουλευτή: σκέφτηκε καλά αυτά του τα λόγια πριν τα ανακοινώσει δημοσίως μέσω του ραδιοφώνου; Αναλογίστηκε τους κινδύνους στους οποίους θέτει με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και τον κόσμο όλο; Ξέρει πόση δύναμη «νοικιάζει» στον κάθε πλούσιο ιδιώτη – αν τελικά το νοικιάσει σε ιδιώτη και όχι σε κράτος – δίνοντάς του ουσιαστικά ελεύθερη πρόσβαση στα απομεινάρια μιας τέτοιας τεχνολογίας που μπορεί να βυθίσει στις θάλασσας τα βάθη ολόκληρες ηπείρους; Αν όχι, τότε ας πάρει πίσω την πρότασή του αυτή πριν να είναι πια αργά…
Α

ν πάλι η ενοικίαση της Ακρόπολης πραγματοποιηθεί προς κάποιον πλούσιο ιδιώτη ή προς κάποιο οικονομικά ανεπτυγμένο κράτος, τότε οι κίνδυνοι από την λανθασμένη χρήση της αρχαίας υπερτεχνολογίας θα είναι τεράστιοι για όλους, ενδεχομένως ακόμα και για τον ιδιώτη ή το κράτος που θα την έχει στα χέρια του. Είναι λοιπόν χρέος του καθ’ ενός, σε περίπτωση που κάποιοι συνεχίσουν να προωθούν την ιδέα της ενοικίασης – ή χειρότερα της πώλησης – της Ακρόπολης – αλλά και των Δελφών και κάποιων άλλων αρχαιολογικών χώρων – προς οποιονδήποτε ενδέχεται να καταχραστεί τις αρχαίες υπερτεχνολογίες που κρύβονται εκεί, να μην το αφήσει να συμβεί. Κάθε άνθρωπος οφείλει να διαμαρτυρηθεί σε αυτήν την ενοικίαση διότι τα αποτελέσματά της μπορεί να τον πλήξουν άμεσα και καταστροφικά, οι Έλληνες όμως έχουν ακόμα μεγαλύτερο χρέος να αντιταχθούν με κάθε τρόπο σε αυτήν την κίνηση, διότι πρόκειται και για «ενοικίαση» της ίδιας της ελληνικής ιστορίας και της ελληνικής πολιτισμικής κληρονομιάς, εκτός από την ενοικίαση των αρχαίων ελληνικών υπερτεχνολογιών.


Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ – ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ, ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΙΑΣ (PHILADELPHIA EXPIRAMENT) ΚΑΙ Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ


Το πείραμα που διεξήχθει το 1943 στο λιμάνι της
Φιλαδέλφειας και το ταξίδι στον χρόνο που υποτίθεται ότι
έλβε χώρα κατά την διάρκειά του αποτελούν ένα από τα πιο
πολυσυζητημένα μυστήρια του 20ου αιώνα.

Τ
ις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου του 1943 και ενώ στον κόσμο μαινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ο μεγαλύτερος πόλεμος της ανθρώπινης ιστορίας, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής αποφάσισε την διεξαγωγή ενός πειράματος που, σε περίπτωση που επιτύγχανε, θα μπορούσε να δώσει στους Αμερικάνους και στους υπόλοιπους Συμμάχους ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι των δυνάμεων του Άξονα· θα μπορούσαν δηλαδή να κάνουν τα πλοία τους – και αργότερα και τις άλλες στρατιωτικές τους μονάδες – όχι απλά μη ανιχνεύσιμες από τα ραντάρ των εχθρών τους, αλλά και αόρατες για τα μάτια των αντιπάλων τους! Επρόκειτο δηλαδή για ένα πλεονέκτημα που θα τους οδηγούσε σίγουρα στο να νικήσουν τον πόλεμο και μάλιστα πολύ γρήγορα…
Τ
ο όλο πείραμα θα βασιζόταν στην θεωρία των ενοποιημένων πεδίων σύμφωνα με την οποία η πορεία του φωτός είναι δυνατόν να στρεβλωθεί με την χρήση ενός ισχυρού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου και έτσι να κάνει ό,τι βρίσκεται εντός του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αόρατο. Μέσα στους επιστήμονες που, ήδη πριν από αρκετούς μήνες, εργάστηκαν πάνω στο πείραμα ήταν ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ο οποίος είχε συμβάλει στην εξέλιξη της εν λόγω θεωρίας με την βοήθεια της θεωρίας του περί της Γενικής Σχετικότητας – η οποία όμως, όπως αποδείχτηκε πριν από λίγο καιρό δεν ισχύει (δείτε και το σχετικό άρθρο) – αλλά και ο Σέρβος επιστήμονας Νίκολα Τέσλα ο οποίος, καθώς λέγεται, αμφισβήτησε την βεβαιότητα του Αϊνστάιν ότι το πείραμα θα ήταν ακίνδυνο για τους ναύτες του πλοίου στο οποίο θα το εφάρμοζαν και, λίγες ημέρες μετά και αρκετό καιρό πριν την διεξαγωγή του πειράματος, βρέθηκε νεκρός στο εργαστήριό του ενώ πολλοί έκαναν λόγο για δολοφονία του από πράκτορες κάποιου από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Μ
ετά τον θάνατο του Νικολά Τέσλα, κανείς δεν αμφισβήτησε την ασφάλεια του πειράματος και έτσι, στα τέλη Οκτωβρίου του 1943, αποφασίστηκε ένα πλοίο του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και το πλήρωμά του να συμμετάσχουν στο πείραμα. Το πλοίο που επιλέχθηκε για να λάβει μέρος στο πείραμα ήταν το “USS Eldridge (DE-173)”, γνωστότερο στην Ελλάδα, όπου και αργότερα πουλήθηκε, με το όνομα “Λέων III (D54)”. Ο τόπος του πειράματος θα ήταν το λιμάνι της Φιλαδέλφειας, στην Πενσυλβανία (Philadelphia Naval Shipyard).
Το αντιτορπιλικό "USS Eldridge" την ώρα που εξαφανίζεται
από τα μάτια των παρατηριτών και από το ραντάρ, κατά την
διεξαγωγή του πειράματος της Φιλαδέλφειας.

Α


φού το πλοίο ετοιμάστηκε κατάλληλα και όλοι έλαβαν τις θέσεις τους, το πλοίο εξαφανίστηκε μέσα σε μία πράσινη ομίχλη. Κανείς δεν μπορούσε πλέον να το δει, ούτε τα ραντάρ μπορούσαν να το ανιχνεύσουν. Όλα έδειχναν, μέχρι στιγμής, ότι το πείραμα πήγαινε καλά.
Χ

ωρίς κανείς όμως να το περιμένει, την ίδια περίπου ώρα,  320 χιλιόμετρα μακριά από την Φιλαδέλφεια, στην πόλη Norfolk στην Βιρτζίνια, αναφέρθηκε ότι το αντιτορπιλικό USS Eldridge εμφανίστηκε να πλέει στην θάλασσα, αφού βγήκε από μία παράξενη μπλε λάμψη. Το πλοίο παρέμεινε εμφανές για αρκετή ώρα στα ανοικτά του Norfolk, μέχρι που εξαφανίστηκε ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Τ

File:Tesla3.jpg
Ο Σέρβος επιστήμονας Νικολά Τέσλα
είχε προείνει, καθώς λέγεται, το πλοίο
που θα λάμβανε μέρος στο πείραμα να
μην είναι επανδρομένο, διότι θεωρούσε
πως κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά
επικίνδυνο για το πλήρωμα του πλοίου.
Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν όμως δεν τον
άκουσε και, μετά τον θάνατο του Τέσλα
λίγους μήνες πριν το πείραμα, κανείς
άλλος δεν τόλμησε να αμφισβητήσει
την ασφάλεια του πειράματος. Για το
πλήρωμα του πλοίου USS Eldridge τα
αποτελέσματα ήταν ολέθρια.

ο USS Eldridge εμφανίστηκε εκ νέου στην Φιλαδέλφεια, απ’ όπου και είχε ξεκινήσει, περίπου στην ώρα που οι επιστήμονες περίμεναν να εμφανιστεί ξανά, στο τέλος του πειράματος. Μα το πιο τρομερό απ’ όλα ήταν πως το USS Eldridge εμφανίστηκε στην Φιλαδέλφεια δέκα δευτερόλεπτα προτού εξαφανιστεί από το Norfolk. Επί δέκα δευτερόλεπτα δηλαδή, το USS Eldridge ήταν εμφανές και στην Φιλαδέλφεια και στο Norfolk, κάτι που ενδεχομένως θα σήμαινε ότι το καράβι δεν είχε ταξιδέψει απλά στον χώρο, πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι θα του επέτρεπαν οι μηχανές του, αλλά και στον χρόνο.
Ό

ταν το πείραμα τέλειωσε όμως, έγινε εμφανές το πόσο δίκιο είχε ο Τέσλα που είχε πει ότι το πλοίο θα έπρεπε να είναι μη επανδρωμένο, όταν το πείραμα θα λάμβανε χώρα. Κάποιοι ναύτες είχαν εξαφανιστεί, κάποιοι κάηκαν από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, κάποιοι άλλοι έχασαν τα λογικά τους και οδηγήθηκαν σε ψυχιατρικές κλινικές – κάποιοι ίσως και για να μην μιλήσουν για ό,τι είδαν – ενώ κάποιοι άλλοι είχαν ενσωματωθεί μερικώς ή και ολικώς με το κύτος του πλοίου. Λέγεται για παράδειγμα πως ένας ναύτης, όταν το πλοίο εμφανίστηκε ξανά στην Φιλαδέλφεια βρέθηκε σε διαφορετικό σημείο του πλοίου από εκεί που βρισκόταν πριν αρχίσει το πείραμα, με το ένα του χέρι να έχει συγχωνευτεί με το μέταλλο του πλοίου! Οι υπόλοιποι ναύτες στην συντριπτική τους πλειοψηφία ένοιωσαν ναυτία – ή κάτι παρόμοιο με ναυτία – και έχασαν την αίσθηση του χρόνου, κάτι το οποίο ίσως και να είναι φυσικό επακόλουθο ενός ταξιδιού στην τέταρτη διάσταση. Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς αισθάνονταν την αίσθηση πως γίνονται αόρατοι ακόμα και μετά το πείραμα της Φιλαδέλφειας. Το πείραμα είχε αποτύχει και δεν είναι γνωστό το αν και το πότε επαναλήφθηκε.
Η
 επίσημη πάντως αναφορά που δόθηκε ήταν πως το πείραμα της Φιλαδέλφειας αφορούσε απλά το να γίνουν τα αμερικανικά πλοία μη ανιχνεύσιμα από τα εχθρικά ραντάρ και να μην έλκονται απ’ αυτά οι νάρκες που είχαν τοποθετήσει οι δυνάμεις του Άξονα στις θάλασσες. Μετά τα όσα έγιναν στο USS Eldridge, η υπόθεση θεωρήθηκε λήξασα.


Το USS Eldridge, με το νέο του όνομα Λέων III
βρισκόταν στην υπηρεσία του ελληνικου
πολεμικού ναυτικού από το 1951 ως το 1992.
Σε αυτό το διάστημα δεν ήταν λίγες οι αναφορές
για διάφορα ανεξήγητα φαινόμενα που λάμβαναν
χώρα στο πλοίο αυτό.

Μ
ετά  το τέλος του πολέμου, αφού αφαιρέθηκε από το πλοίο ο επιστημονικός εξοπλισμός αλλά και μεγάλο μέρος από τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό του, το εν λόγω πλοίο πουλήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1951 στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό, το οποίο και το μετονόμασε σε Λέων III. Ο Λέων III παρέμεινε στην υπηρεσία της Ελλάδος μέχρι τις 15 Νοεμβρίου του 1992, οπότε και παροπλίστηκε. Εφτά χρόνια αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου του 1999, η ελληνική κυβέρνηση πούλησε το πρώτο πλοίο που πιθανολογείται πως ταξίδεψε στον χρόνο – είναι απίστευτο κι όμως αληθινό – για παλιοσίδερα!

Η
 πώληση του πλοίου αυτού στην Ελλάδα, μία σειρά από ανεξήγητα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν εντός του Λέοντα III, κατά τα 41 έτη που χρησιμοποιήθηκε από το ελληνικό πολεμικό ναυτικό (στα οποία συμπεριλαμβάνονται διαταραχές στην λειτουργία του ηλεκτρονικού εξοπλισμού, ανεξήγητοι ήχοι που δεν προέρχονταν από πουθενά, παράξενες φιγούρες που εμφανίζονταν κατά καιρούς, ο θάνατος από καρκίνο πολλών μόνιμων ναυτικών που υπηρέτησαν για καιρό στο πλοίο, καθώς και η εξαφάνιση ολόκληρου του πλοίου (!) για δύο ημέρες, ενώ έπλεε στο Ιόνιο πέλαγος), αλλά και το γεγονός ότι μετά τον παροπλισμό του το 1992 εκατοντάδες αντικείμενα από το εσωτερικό του πλοίου παραδόθηκαν πίσω στο αμερικανικό πολεμικό ναυτικό, παρά το γεγονός ότι είχαν φαινομενικά μηδενική αξία, έκανε πολλούς στην Ελλάδα να αρχίσουν να ασχολούνται με το θέμα του πλοίου, όπως είχε κάνει το διάστημα μεταξύ του 1943 και του 1951 και πολλούς στην Αμερική να ασχοληθούν με το θέμα αυτό. Ίσως μάλιστα το ενδιαφέρον αυτό του κόσμου για το πλοίο να ήταν αυτό που οδήγησε το 1999 στην πώληση του πλοίου για παλιοσίδερα…

Μ

52
Το βιβλίο του Σπύρου Ασλάνη με
τίτλο "Το πείραμα της Φιλαδέλφειας
και η χωροχρονική επέμβαση
στους Περσικούς πολέμους"
(εκδόσεις Έσοπτρον) που εκδόθηκε
το 2009 πραγματεύεται την θεωρία
ότι το πείραμα της Φιλαδέλφειας
υπήρξε η αρχή μιας σειράς από
παρεμβάσεις των Η.Π.Α. με σκοπό
την διαμόρφωση της ιστορίας.
ετά την καταστροφή του Λέοντα III το θέμα όντως άρχισε, σιγά-σιγά, να ξεχνιέται στην Ελλάδα. Ένα τολμηρό ωστόσο βιβλίο, σε συνδυασμό με τις «ύποπτες» κινήσεις που παρατηρήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στις αμερικανικές βάσεις στην Νέα Μάκρη και στο Κάτω Σούλι Αττικής, έστρεψε πριν από λίγα χρόνια ξανά την δημοσιότητα στο πείραμα της Φιλαδέλφειας και στις πιθανολογούμενες προεκτάσεις του. Συγκεκριμένα στο βιβλίο του  «Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας και η Χωροχρονική Επέμβαση στους Περσικούς Πολέμους» (εκδόσεις Έσοπτρον), ο Σπύρος Ασλάνης προσεγγίζει το θέμα από μία τελείως διαφορετική οπτική γωνία, συσχετίζοντάς το με τις έρευνες των Αμερικάνων στην Νέα Μάκρη και αλλού.
Η
 υπόθεση που κάνει ο συγγραφέας του βιβλίου είναι πως το πείραμα δεν έληξε το 1943, αλλά επαναλήφθηκε και άλλες φορές, έως ότου η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κατάφερε να πετύχει το ακίνδυνο και ελεγχόμενο ταξίδι στον χρόνο, το οποίο και χρησιμοποίησε κατά τις επόμενες δεκαετίες για να επέμβει στην ανθρώπινη ιστορία προς όφελός της, κάνοντας πειράματα σε διάφορες βάσεις, όπως και αυτή της Νέας Μάκρης. Υποστηρίζει επίσης ότι έγιναν επεμβάσεις – μεταξύ των άλλων – και στην αρχαία ελληνική ιστορία και συγκεκριμένα, στην εποχή των Περσικών πολέμων, στις αρχές του 5ου αιώνα προ Χριστού και πως μαρτυρίες για την επέμβαση αυτή των Αμερικάνων σε διάφορες μεγάλες μάχες της εποχής υπάρχουν μέσα στην αρχαία ελληνική γραμματεία!
Δεν είναι λίγα τα χωρία των έργων διαφόρων αρχαίων΄
ιστορικών, όπως ο Ηρόδοτος, ο Παυσανία και ο Πλούταρχος,
στα οποία αναφέρονται διάφορες επεμβάσεις ηρωικών και
θεϊκών μορφών υπέρ των Ελλήνων, στις μεγάλες τους μάχες
κατά των Περσών. Τι ήταν όμως οι μορφές αυτές; Ήταν
μορφές που βγήκαν από την φαντασία των αρχαίων,
ταξιδιώτες από το μέλλον ή μήπως ολογράμματα της
αρχαίας ελληνικής υπερτεχνολογίας; Στην εικόνα, ο πίνακας
του Wilhelm von Kaulbach που αναπαριστά την ναυμαχία της
Σαλαμίνας (480 προ Χριστού). Πιστός στα όσα λένε οι
αρχαίοι συγγραφείς, ο καλλιτέχνης αναπαριστά και την
"υπερφυσική" θεϊκή παρέμβαση (πάνω δεξιά).


Ο
 συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου προσπαθεί να στηρίξει τα λεγόμενά του σε έργα μεγάλων ιστορικών όπως ήταν ο Ηρόδοτος, ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος που αναφέρουν ότι στις μεγάλες μάχες των Περσικών πολέμων και κυρίως στην μάχη του Μαραθώνα (490 προ Χριστού) και στην ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 προ Χριστού), εμφανίζονταν μορφές μεγάλων ηρώων και θεών που βοηθούσαν τους Έλληνες στον αγώνα τους κατά των Περσών χρησιμοποιώντας πανίσχυρα όπλα που αποδείχτηκαν πολύ πιο αποτελεσματικά από τα όπλα της εποχής. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί η σωτήρια επέμβαση – μεταξύ άλλων – του ήρωα Εχετλαίου στην μάχη του Μαραθώνα, για την οποία ο Παυσανίας γράφει στα «Αττικά» του: «συνέβη δὲ ὡς λέγουσιν ἄνδρα ἐν τῇ μάχῃ παρεῖναι τὸ εἶδος καὶ τὴν σκευὴν ἄγροικον· οὗτος τῶν βαρβάρων πολλοὺς καταφονεύσας ἀρότρῳ μετὰ τὸ ἔργον ἦν ἀφανής· ἐρομένοις δὲ Ἀθηναίοις ἄλλο μὲν ὁ θεὸς ἐς αὐτὸν ἔχρησεν οὐδέν, τιμᾶν δὲ Ἐχετλαῖον ἐκέλευσεν ἥρωα» (Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις, Αττικά, 32.5). Ο Σπύρος Ασλάνης δίνει στο βιβλίο του στην εμφάνιση του Εχετλαίου, αλλά και διάφορων άλλων μορφών, θεών και ηρώων, μία εξήγηση που ξεφεύγει απ’ αυτήν την συμβατικής ιστορίας που λέει ότι οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν φανταστικούς μύθους για το πώς νίκησαν τους Πέρσες. Σύμφωνα με την εκδοχή του Σπύρου Ασλάνη, Αμερικανοί κομάντος μεταφέρθηκαν στον χρόνο από την βάση της Νέας Μάκρης, στην μάχη του Μαραθώνα, όπου και βοήθησαν τους Έλληνες με σκοπό να περιοριστεί στην ιστορία ολόκληρη η δύναμη των Περσών και, ως εκ τούτου, και η δύναμη του σημερινού Ιράν…
Η
 άποψη αυτή την οποία ο Σπύρος Ασλάνης εξέφρασε στο βιβλίο του περί της επέμβασης των Αμερικανών στους Περσικούς πολέμους προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην ελληνική κοινή γνώμη, όταν εκδόθηκε το εν λόγω βιβλίο το 2009. Ήταν, χωρίς αμφιβολία, φυσικό το βιβλίο αυτό να εγείρει αντιδράσεις και να κάνει τρελές πωλήσεις. Επρόκειτο όμως για ένα βιβλίο που ανταποκρίνεται σε πραγματικά γεγονότα, ή μήπως πρόκειται για ένα καλοδουλεμένο αληθοφανές μυθιστόρημα που φτιάχτηκε για να προκαλέσει αντιδράσεις, να ακουστεί και να κάνει καλές πωλήσεις; Αν τα όσα το βιβλίο αυτό λέει ισχύουν, τότε με ποια λογική συνέβη το χρονικό παράδοξο που αναφέρεται στο βιβλίο; Αν πάλι πρόκειται για φαντασία, μήπως το ότι δεν υπήρχε κάποια επίσημη αντίδραση σχετίζεται με την συγκάλυψη της πραγματικής αποστολής κάποιων αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, όπως αυτής της Νέας Μάκρης;
Οι έννοιες που σχετίζονται με την στρέβλωση του
χωροχρονικού συνεχούς είναι πολύπλοκες. Μία
στρέβλωση του χωροχρόνου μπορεί να ενώνει δύο
διαφορετικά σημεία που είτε βρίσκονται σε
διαφορετικό σημείο του χώρου, αλλά στον ίδιο
χρόνο, είτε σε άλλο χρόνο, αλλά στον ίδιο χώρο,
είτε σε άλλο χώρο και άλλο χρόνο. Στην
περίπτωση της στρέβλωσης που λέγεται πως
έγινε κατά την διεξαγωγή του πειράματος της
Φιλαδέλφειας, μέσα από την οποία το
USS Eldridge ταξίδευσε από την Φιλαδέλφεια
στο Norfolk και μετά πάλι πίσω στην Φιλαδέλφεια,
δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν άνοιξε
μία χρονική πύλη που πέρασε το πλοίο δέκα
δευτερόλεπτα στο παρελθόν, ή αν άνοιξε μια απλή
αστροπύλη που μετέφερε το πλοίο από το ένα
μέρος στο άλλο, με τρόπο τέτοιο ώστε από την μία
πόλη, να είναι δυνατόν κανείς να δει το πλοίο να
πλέει, μέσα από την χωροχρονική στρέβλωση, στα
νερά της άλλης πόλης, 320 χιλιόμετρα μακριά...


Τ

ο πρώτο που θα πρέπει να απαντηθεί στην υπόθεση αυτή είναι το αν, κατά την διάρκεια του πειράματος της Φιλαδέλφειας έγινε όντως ταξίδι στο χρόνο. Υπό την προϋπόθεση ότι τα όσα διέρρευσαν την ημέρα της διεξαγωγής του πειράματος είναι σωστά, μπορούμε να εικάσουμε – και όχι να πούμε με βεβαιότητα – πως το ταξίδι του USS Eldridge από την Φιλαδέλφεια στο Norfolk και πάλι πίσω στην Φιλαδέλφεια δεν έγινε μόνο στον χώρο, αλλά και στον χρόνο. Αυτό συμβαίνει επειδή, αν και το αντιτορπιλικό USS Eldridge φαινόταν ταυτόχρονα και στην Φιλαδέλφεια και στο Norfolk, αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι η στρέβλωση του χώρου μέσα από την οποία το αμερικάνικο αντιτορπιλικό περνούσε από το Norfolk πίσω στην Φιλαδέλφεια πιθανώς παρέμεινε ανοιχτή για περίπου 10 δευτερόλεπτα, προκειμένου το πλοίο να περάσει μέσα από αυτήν. Έτσι, στην αρχή του φαινομένου των 10 δευτερολέπτων το USS Eldridge βρισκόταν στα ανοιχτά του Norfolk, αλλά η εικόνα του ταξίδευε ήδη μέσα από την στρέβλωση ως την Φιλαδέλφεια και στο τέλος του φαινομένου, λίγο πριν κλείσει η στρέβλωση αυτή στον χώρο, το πλοίο έπλεε στην θάλασσα της Φιλαδέλφειας, ενώ η εικόνα του συνέχιζε να ταξιδεύει, μέσα από την στρέβλωση του χώρου, πίσω στο Norfolk. Αν κάτι τέτοιο έλαβε χώρα – το οποίο θα ήταν λιγότερο δαπανηρό ενεργειακά από το ταξίδι στον χρόνο – τότε η περίπτωση του ταξιδιού στον χρόνο μπορεί να αποκλειστεί. Ωστόσο, λόγω του ότι τίποτε άλλο δεν διέρρευσε από το πείραμα, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το αν έγινε ή όχι ταξίδι στον χρόνο.
Αεροφωτογραφία της αμερικανικής βάσης της
Νέας Μάκρης, απ' όπου, κατά τον Σπύρο Ασλάνη,
οι Αμερικάνοι διεξήγαγαν τις αποστολές τους στο
παρελθόν. Αν και υπήρχαν αναφορές για περίεργες
κινήσεις στην περιοχή, αυτές θα ήταν λογικά
αδύνατον να σχετίζονται με ταξίδια στον χρόνο
καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο.
Η λειτουργία της εν λόγω βάσης που παραμένει
μυστική, αν και θα μπορούσε να σχετίζεται με τις
παράξενες αναφορές των αρχαίων ιστορικών για
"θεϊκές" επεμβάσεις στις μεγάλες μάχες των
Περσικών πολέμων, αυτό θα μπορούσε να γίνεται
και με άλλον τρόπο.


Α
κόμα όμως και στην περίπτωση που έγινε θα ήταν δύσκολο να έχει επαναληφθεί και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βάθος χρόνου, όπως αυτό των δυόμισι χιλιετηρίδων, για το οποίο κάνει λόγο στο βιβλίο του ο Σπύρος Ασλάνης. Πρώτα απ’ όλα, οι ολέθριες συνέπειες που είχε το πείραμα αυτό για τους ναύτες του πλοίου πρέπει να έκανε τους Αμερικάνους να σκεφτούν πολύ σοβαρά την επανάληψη του πειράματος. Το γεγονός έπειτα ότι δύο χρόνια αργότερα, το 1945, ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος τέλειωσε, έκανε λιγότερο επιτακτική την έρευνα πάνω σε νέα οπλικά συστήματα όπως λόγου χάριν τα αόρατα ή τα τηλεμεταφερόμενα πολεμικά πλοία και ο ψυχρός πόλεμος που ακολούθησε έστρεψε τα βλέμματα των δύο υπερδυνάμεων της εποχής κυρίως στην κατάκτηση του διαστήματος και στην κατασκευή πυρηνικών όπλων. Κατόπιν το γεγονός ότι τα USS Eldridge πουλήθηκε στην Ελλάδα, οκτώ μόλις έτη μετά το πείραμα δείχνει πως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν το 1951 ιδιαίτερη διάθεση να επαναλάβουν το πείραμα ή να μελετήσουν καλύτερα το εν λόγω πλοίο. Ακόμα και το ενδιαφέρον που έδειξαν αργότερα οι Αμερικάνοι για το πλοίο αυτό, δεν μπόρεσε να επισπεύσει την καθυστέρηση των 41 ετών από την πώληση μέχρι τον παροπλισμό του πλοίου το 1992 που το πλοίο βρισκόταν στις υπηρεσίες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού. Εν συνεχεία, το γεγονός ότι η επιστημονική κοινότητα θεωρούσε την Θεωρία της Σχετικότητας του Αλβέρτου Αϊνστάιν αλάνθαστη μέχρι και την πειραματική κατάρριψη της από επιστήμονες του CERN το 2011 σε συνδυασμό με το ότι η θεωρία των ενοποιημένων πεδίων ερμηνεύτηκε από τον ίδιο τον Αϊνστάιν με βάση την Θεωρία της Σχετικότητας, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι λογικά αδύνατον, εφαρμόζοντας μία λανθασμένη θεωρία, οι Αμερικάνοι να κατάφεραν τα επιθυμητά γι’ αυτούς αποτελέσματα. Και η βάση της Νέας Μάκρης από την οποία και υποτίθεται ότι έγιναν τα ταξίδια των Αμερικανών προς την εποχή των Περσικών πολέμων, το 2011 είχε ήδη πάψει να λειτουργεί! Τέλος είναι λογικό, σε περίπτωση που οι Αμερικάνοι σχεδίασαν ποτέ ταξίδι τόσο βαθιά στο ανθρώπινο παρελθόν, να μην σχεδίασαν σε καμία περίπτωση παρέμβαση στην ροή της ιστορίας, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν καθαρή τρέλα, δεδομένου του ότι η αλληλουχία των ιστορικών γεγονότων, ή μάλλον η δομή του χωροχρόνου που σχηματίζεται από την αλληλουχία αυτή, είναι εξαιρετικά εύθραυστη και ευαίσθητη και, σε περίπτωση που διαταραχτεί, το να επανέλθει στην φυσιολογική της κατάσταση είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο – υπό την προϋπόθεση πως δεν είναι ακατόρθωτο. Αυτό οι Αμερικάνοι σίγουρα το ήξεραν και, δεδομένου του ότι η διαταραχή της αλληλουχίας των ιστορικών γεγονότων θα επηρέαζε αλυσιδωτά και την αμερικανική ιστορία, θα ήταν εντελώς παράλογο να έκαναν κάτι τέτοιο οι Αμερικάνοι…
Υπάρχει μία επιστημονική θεωρία,
σύμφωνα με την οποία είναι δυνατή
η ύπαρξη σχετικών μεταξύ τους ως ένα
σημείο παράλληλων συμπάντων.
Σύμφωνα με την θεωρία αυτή θα μπορούσε
σε ένα παράλληλο σύμπαν η ιστορία στην
Γη να έχει εξελιχθεί διαφορετικά. Κάτι
τέτοιο όμως δεν συνεπάγεται πως για
να υπάρξει μία πραγματικότητα πρέπει να
αναιρεθεί μια άλλη ή να δεχτεί την
επέμβαση της πρώτης. Αντιθέτως τα
παράλληα σύμπαντα λογικά εξελίσονται
εντελώς αμεξάρτητα το ένα από το άλλο,
ώστε να αποφευχθούν τυχόν
χρονικά παράδοξα.
Π
αίρνοντας όμως την ακραία περίπτωση οι Αμερικάνοι να έκαναν την τρέλα του ταξιδιού στο παρελθόν και την ακόμα μεγαλύτερη τρέλα να παρέμβουν στην ροή της ιστορίας, θα ήταν άραγε εφικτό το να το πράξουν; Αν σε μία εναλλακτική πραγματικότητα, οι Πέρσες είχαν νικήσει την μάχη του Μαραθώνα, είχαν κατακάψει την πόλη των Αθηνών και είχαν εξολοθρεύσει τον πληθυσμό της, πώς θα μπορούσε να γεννηθεί ο δυτικός πολιτισμός που, στην δικιά μας πραγματικότητα, πέρασε μέσα από την αρχαία Ελλάδα, στην Ρώμη, από την Ρώμη, στην δυτική Ευρώπη (στο βασίλειο των Φράγκων και στην αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους) κι από ΄κει πάλι στην Αγγλία και τέλος από την Αγγλία στις Ηνωμένες Πολιτείες; Πώς δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά θα υπήρχαν Αμερικανοί με δυτικό πολιτισμό για να κάνουν το πείραμα της Φιλαδέλφειας και για να φτιάξουν τις βάσεις της Νέας Μάκρης και του Κάτω Σουλίου Αττικής, απ’ όπου θα πραγματοποιούσαν, κατά τον Σπύρο Ασλάνη, το ταξίδι τους με το οποίο θα διαμόρφωναν την δικιά μας πραγματικότητα; Κι αν οι Αμερικάνοι δεν ήρθαν από την εκεί ή από την τότε – οι έννοιες του χώρου και του χρόνου συγχέονται σε τέτοιες υποθέσεις – πραγματικότητα, αλλά ήρθαν από την δικιά μας πραγματικότητα στην τότε με σκοπό να την καταστρέψουν για να μην της επιτρέψουν να υπάρξει, στερώντας την ύπαρξη από την δικιά μας και δικιά τους πραγματικότητα, γεννιούνται μερικά ερωτήματα. Πώς είναι δυνατόν μία ομάδα Αμερικανών κομάντος που δεν υπήρχε να υπήρξε και να έκανε ταξίδι από ένα υποθετικό και ανύπαρκτο πουθενά στην μάχη του Μαραθώνα με σκοπό να ανατρέψει την ισχύουσα πραγματικότητα και να επιτρέψει στον εαυτό της και στην ανύπαρκτη υποθετική, αλλά οικεία προς αυτήν πραγματικότητα να δημιουργηθεί για να μπορέσουν και αυτοί να υπάρξουν; Κι αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, μήπως το ον ή τα όντα που πραγματοποίησαν αυτήν την υποθετική μετακίνηση στον χώρο και στον χρόνο δεν θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι και άρα δεν ήταν σε καμία περίπτωση Αμερικάνοι κομάντος; Κι ακόμη και να ήταν Αμερικάνοι της δικιάς μας πραγματικότητας, πώς ήξεραν, αφού η δικιά μας πραγματικότητα ήταν υποθετική και ανύπαρκτη και εντελώς άσχετη με τις εξελίξεις της πραγματικότητας που ο Σπύρος Ασλάνης υποθέτει πως ήταν πραγματική, πως η συγκεκριμένη μάχη στην αληθινή πραγματικότητα – οι έννοιες του πραγματικού και του υποθετικά πραγματικού συγχέονται – έχει χαθεί για να επέμβουν στην εξέλιξη της παρά το γεγονός ότι η ιστορία της δικής μας πραγματικότητας είναι γεμάτη από αναρίθμητες μάχες; Και ακόμα και αν με την πιο ακραία τεχνολογία το ήξεραν, πώς θα μπορούσαν να μεταβούν στην παράλληλη πραγματικότητα αφού οι δύο πραγματικότητες είναι εντελώς ανεξάρτητες για να μπορούν και οι δύο – η μία πραγματικά και η άλλη υποθετικά – να υπάρχουν; Και στην περίπτωση πάλι που δεν το ήξεραν, δεν θα ήταν απειροελάχιστες οι πιθανότητες τυχαία να πέσουν στο σημείο τομής των δύο πραγματικοτήτων που ήταν η μάχη του Μαραθώνα; Και πάλι οι επιστήμονες της υποθετικής μας πραγματικότητας και η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής για ποιον λόγο θα άφηνε την παρέμβαση της ομάδας αυτής στην ροή της – έστω και υποθετικής – ιστορίας, την ώρα που γνωρίζει τον κίνδυνο των ταξιδιών στον χρόνο; Όλες αυτές οι ερωτήσεις μας οδηγούν μόνο σε ένα συμπέρασμα: στο ότι η υπόθεση του βιβλίου του Σπύρου Ασλάνη περί χωροχρονικής επέμβασης Αμερικάνων κομάντος στην μάχη του Μαραθώνα παραπέμπει σε χρονικό παράδοξο και – ως εκ τούτου – κατά την ίδια λογική αναγκαιότητα που στην Γεωμετρία δεν μπορώ να φέρω από σημείο εκτός ευθείας δύο ή περισσότερες διαφορετικές παραλλήλους σε αυτήν ευθείες, η όλη υπόθεση του εν λόγω βιβλίου είναι άτοπη και δεν στέκει στην λογική.
Μ
α, αν τα όσα αναφέρονται στο βιβλίο του Σπύρου Ασλάνη δεν ισχύουν, τότε γεννούνται δύο ερωτήματα πού και πριν το βιβλίο αυτό γραφτεί ταλαιπωρούσαν τους ιστορικούς. Ήταν δυνατόν οι αρχαίοι ιστορικοί που αναφέρουν τις επεμβάσεις αυτές των ηρώων και των θεών στις μεγάλες μάχες των Περσικών πολέμων, ειδικά στο σημείο αυτό να θέλουν να περάσουν από την ιστορία στον μύθο; Και, αν οι αναφορές αυτές έχουν καθαρά μυθολογικό περιεχόμενο, πώς είναι δυνατόν οι θρίαμβοι των Ελλήνων κατά των Περσών να ήταν τόσο μεγάλοι;
Τ
ο ότι μία εναλλακτική θεωρία, όπως αυτή του Σπύρου Ασλάνη, δεν στέκει όμως, δεν συνεπάγεται πως η αποδεκτή από την συμβατική ιστορία εκδοχή είναι απαραιτήτως και απόλυτα ορθή. Το ότι δεν έγινε ταξίδι στον χρόνο από τους Αμερικάνους, δεν συνεπάγεται ότι όλοι εκείνοι οι ήρωες και οι θεοί που εμφανίστηκαν στις μάχες αυτές δεν εμφανίστηκαν ούτε πως οι αρχαίοι Έλληνες ήταν μυθομανείς και τα έβγαζαν όλα αυτά από την φαντασία τους.
Μ
ία άλλη εναλλακτική θεωρία που μιλά για το θέμα τον «θεϊκών» και «ηρωικών» επεμβάσεων στις μάχες των Περσικών πολέμων είναι και αυτή που θέλει στους Περσικούς πολέμους να χρησιμοποιήθηκαν τεχνολογίες μιας άλλης – όχι μεταγενέστερης αλλά προγενέστερης – εποχής· μιας εποχής που χάνεται πίσω από το πέπλο του μύθου, όταν στην Γη υπήρχε ακόμα η υπερτεχνολογία των Ατλάντων και των Ελλήνων της εποχής πριν τον ελληνοατλαντικό πόλεμο. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, τα πανάρχαια οπλικά συστήματα παρέμεναν για χιλιετίες κρυμμένα στα χέρια των ιερατείων, μέχρι και την πρώιμη βυζαντινή περίοδο. Μετά έμειναν ξεχασμένα για αρκετούς ακόμα αιώνες, μέχρι που τα ισχυρά κράτη της νεότερης ιστορίας άρχισαν να τις αναζητούν για να επιβάλουν την δύναμή τους. Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε, στις ίδιες πάλι περιοχές που σχετίζονται με τις μεγάλες εκείνες μάχες των Ελλήνων κατά των Περσών – και όχι μόνο – να έστησε η σύγχρονη αμερικανική υπερδύναμη τις βάσεις της και έτσι να αιτιολογούνται και οι παράξενες έρευνες που έγιναν από αυτούς σε διάφορα μέρη που πιθανώς να έκρυβαν κατάλοιπα εκείνης της αρχαίας υπερτεχνολογίας…